Milton Nascimento & Lô Borges - Clube da Esquina (1972)

Dat ik hier als eerste een bericht mag neerzetten is mooi maar ook erg tegelijk.

Uit een van de rijkste landen wat muziek betreft is dit een van de mooiste albums ooit gemaakt.

8 stemmen....... een zonde.

Mensen, dit is een klassieker.

Niets is minder waar wat Lexicon Devil zegt, dit is een fantastisch album!

Op het eerste gehoor vind ik met name de tweede helft van dit album (vanaf Clube da Esquina No. 2) erg mooi. Fraaie melodieën, veel instrumentale uitlopers en af en toe een licht psychedelische vibe (bv. in Trem de Doido). Het fragmentarische en daardoor losse karakter spreekt me ook wel aan. Leuke ontdekking dit via RYM, waar dit album momenteel de Brazilië-toplijst aanvoert.

Ik sluit me bij de voorgaande commentaren aan, een top plaat! Wat komt er veel moois uit Brazilië. Milton Nascimento heeft een aantal gave platen op z'n naam staan, maar zoek ook eens wat verder, het is de moeite waard...

Eveneens op deze plaat gestuit bij het doorstruinen van RYM, en eveneens erg onder de indruk. Heerlijk zonnige en bitterzoete muziek die bovendien muzikaal ongelooflijk goed in elkaar zit. Ik ga niet doen alsof er niet een paar nummers af hadden gemogen zodat de aandachtsspan nergens verzwakt, maar desalniettemin is dit een plaat om te koesteren.

Ook ik kwam bij deze plaat terecht via de RYM toplijst. Eerlijk gezegd valt ie me wat tegen. Ik hoor niet wat dit album zo speciaal maakt. Het kabbelt allemaal lekker, maar echte uitschieters ontbreken. Lekker achtergrondmuziekje, maar ook niet meer dan dat.

De lente, de zomer: het komt er allemaal aan als ik naar dit album luister.