Dierbaar plaatje van een Brabantse legende, Ad de Laat. Veel te vroeg gestorven, maar hij wordt nog steeds geprezen om zijn rol in het promoten van het Brabants Dialect, dat langzaamaan toch aan het verdwijnen is. Al is dat ook weer per dorp/stad verschillend. Dit dialect is ook veel anders dan het mijne. We gaan er helaas niet zo goed mee om als de Friezen en Limburgers.
Afijn, Ad de Laat stond thuis met regelmaat op, nu ik geen thuis meer heb, is het een mooie herinnering aan met name mijn vader. Deze plaat, met prachtige hoes staat dan ook prominent in mijn platenkast. Veel meer folklore dan bijvoorbeeld Gerard van Maasakkers (op zijn vroege werk na), JW Roy en Bjorn van der Doelen; dus daar moet je wel even voor open staan.