Tindersticks - Waiting for the Moon (2003)

Na een paar mindere goden was dit eindelijk weer een album dat het niveau van hun titelloze eerste albums wist te halen. 4*

Nope, juist een van de mindere na een paar goeie albums.

Sometimes it Hurts en My Oblivion zijn voor mij de beste Tindersticks liedjes die er zijn. Niet dat ze verder niks moois hebben gemaakt (genoeg!), maar deze springen er echt tussen uit.

Vooral Sometimes It Hurts. Die opbouw, dat refrein... Briljant

Nu ik Sometimes it Hurts hoor besef ik dat Tindersticks een band is die bij mij wel heel erg hoge ogen gooit, mede door dit soort composities (5 albums op 4,5* waarvan sommige best wel eens 5* kunnen gaan worden, en eentje op 4*).
Tijdloos, telkens weer...............

Mijn favoriete Tindersticks-album...

sweet memory! wat een prachtig nummer.

Luister deze nu nu net... "My Oblivion" is kippenvelachtig mooi...

Tindersticks zijn ook al sinds eeuwen (toch al 10 jaar) een van mijn favoriete bands. Een heel herkenbare stijl, alhoewel Stuart z'n stem soms opvallend onopvallend kan klinken, en toch erg sterke composities. Zodat zelfs een 5de album nog steeds fris en leuk klinkt. Ik heb nu ook eindelijk deze weten te bemachtigen, dus een stem zal niet lang uitblijven.

Ik had me blijkbaar vergist. Dacht dit album nog niet te kennen maar heb 'm blijkbaar al redelijk grijs-gedraaid, een jaar of 2 geleden tijdens het half-uurtje dagelijks naar werk rijden. Prachtige plaat, na 2 tegenvallers is Tindersticks weer de juiste richting ingeslagen

Ook dit album kan niet tippen aan het niveau van de eerste drie, maar toch is ook deze weer erg sterk. 'Sometimes it Hurts' is een prachtig duet, en de door Dickon Hinchcliffe gezongen 'Until The Morning Comes' en 'Sweet Memory' zijn ook bloedstollend mooi. Natuurlijk moet ik ook My Oblivion noemen.. en Trying To Find A Home. Eigelijk doet alleen 4.48 Psychosis me weinig.

Misschien als je het verhaal erachter kent, dat je het nummer anders beluistert. 4.48 Psychose is het laatste stuk van de jonge Engelse toneelschrijfster Sarah Kane (1971-1999). Een aantal weken na het voltooien van het stuk pleegde ze zelfmoord. Dit nummer is een ode aan Kane.

ik ken het verhaal achter 4.48 psychosis lebowski (is het ook niet zo dat om 4.48 snachts gemiddeld de meeste zelfmoorden plaatsvinden?) maar toch doet het nummer me weinig.

M.i. is Waiting for the Moon het fraaiste Tindersticks albums. (Ik zet hun debuut en curtains op een gedeelde 2e plek) Er zit eindelijk weer wat meer pit in de sound. Dat was nodig.
En niet onbelangrijk eindelijk een acceptabel hoesontwerp want daar schorte het tot op heden aan

ja weergaloos goed nummer. Op dit album vind ik alle tracks wonderschoon itt veel andere albums waar er slechts enkele uitschieters zijn

Wow! Kom ik er nu even achter dat ik dit album volledig onderschat heb! Er staan eigenlijk alleen maar wonderschone nummers op, zoals Boomersstory hierboven ook zegt. Hoe heb ik deze gemist vraag ik me af, terwijl ik Tindersticks toch wel altijd gevolgd heb. Maar wat fijn om dit nu alsnog te ervaren. Topplaat!

Das dan weer grappig. Vind de hoezen van de eerste 3 albums juist wel mooi. Eenvoud siert.

en het album vergeet ik met name niet omdat het heel commerciële in de markt werd gezet. In België en Duitsland ook billboards met de aankondiging van het album

19 november 2003: ‘s Avonds Nederland-Schotland gekeken, 6-0 met een weergaloze Sneijder. Nog even Barend en van Dorp aangezet. Er wordt nagepraat over de wedstrijd. Dan wordt de muziek aangekondigd, ik kijk en luister half, totdat de man begint te zingen: “you’re wasting your time, comin round here”. Ik word als het ware gehypnotiseerd door de stem en het nummer. Ik ken deze band niet, qua muziek nog niet verder gekomen dan wat er in de plantenkast van m’n ouders zat. 3 minuten later is het nummer afgelopen. Jan Mulder is dolenthousiast over wat hij zojuist heeft gehoord en dat geld zeker ook voor mij. Die avond en de volgende dag het nummer opgezocht op internet. Nog geen behoefte om andere nummers te horen, dat komt later wel.

21 november 2003: op de fiets naar het station, op weg naar mijn studie. Een studie die me zwaar valt, het wil niet echt vlotten. Een onoverzichtelijk kruispunt, ik kijk niet goed naar links en wordt geschept door een auto. Ambulance komt eraan, voor ik het weet lig ik in het ziekenhuis. Lichte hersenschudding, ik moet een nacht blijven. Mijn moeder komt al snel langs. Later die dag zou ook mijn zus even langs komen. ik geef mijn moeder een opdracht mee: laat mijn zus een cd branden met 1 nummer daarop: Sometimes it Hurts van Tindersticks. Dit doet ze en zelden zo van muziek genoten als die volgende ochtend. Wat is dit toch een intens mooi nummer. Een paar uur later mag ik het ziekenhuis verlaten. Eenmaal thuis ga ik op zoek naar andere nummers en een muzikale reis is begonnen.

Ik ben te lang blijven hangen in de studie, pas 2 jaar later mee gestopt, ik had beter moet luisteren naar Stuart Staples, naar die 1e zin van dat magistrale nummer…

Ik vind deze hun eerste dipje in hun discografie als je begint vanaf hun eerste plaat. Een enkel sterk nummer maar over het algemeen weet deze plaat minder te boeien dan de vorige of zelfs de nieuwste (the Soft Tissue is veel beter dan deze). Een middelmatig album van een band waarvan je weet dat ze veel beter kunnen.