Pete La Roca - Basra (1965)

Onbekende parel uit de Blue Note collectie Voorwaarde voor een hoge waardering is wel dat je de wat meer uitdagende en complexe kant van bop weet te waarderen.

Malaguena: bouwt op een constante spanning. Henderson is hier de grote ster. Gepassioneerd, ruw...maar welbewust Geweldig nummer!! (kan eindeloos op repeat wat mij betreft)
Candu: is het mindere nummer...en dit voornamelijk omdat de vaart er uit gaat door een bassolo van Swallow Ik haat die bas-solo's waarbij overige spelers even "koest" houden om de bassist ook zijn moment te geven.
Tears Come from Heaven: maakt weer veel goed. Uptempo swing van de ritmesectie waarbij Henderson dan weer de mineur opzoekt zodat er een fijne dissonant ontstaat... 2 pittige solo's van Kuhn en Laroca brengen de boel weer even op het "rechte pad".
Basra: Dezelfde spanningboog als Malaguena (het heeft iets oosters) maar dan op een lager tempo waardoor het als het ware op een ontlading wacht...daarmee weet het wel je aandacht vast te houden
Lazy Afternoon: Ik heb niet veel met ballads. Vaak verzanden deze in een soort van romantisch/sentimentele pudding. Lazy Afternoon bewijst op subtiele wijze dat het ook anders kan...Doet me weer eens beseffen dat Henderson een geweldige saxofonist is.
Eiderdown: Midtempo nummer dat door Swallow geschreven is en wellicht daarom een bassolo bevat die niet heel het nummer lam legt en het tempo op een vervelende manier doorbreekt...Blue Note typisch neutraal slotnummer.

Schalt nu weer uit de speakers

Toch merkwaardig dat men deze kerel nauwelijks kent. Heerlijk album!

Schitterende Ballad Lazy Afternoon. Pete la Roca is een drummer net als onder andere Joe Chambers en Mickey Roker die nooit heel is geworden. Ze leden een beetje onder de populariteit van de bekende Tony Williams en Elvin Jones die voor de meeste albums en concerten gevraagd werden. Dat is jammer want het zijn muzikanten van een kaliber dat je tegenwoordig niet snel meer tegekomt. Pete la Roca speelde met bijvoorbeeld Sonny Rollins, Coltrane en Joe Henderson maar verliet in 1968 de jazzwereld om advocaat te worden. Later bracht hij nog een album onder eigen naam uit en zou bijna terug komen naar Europa voor een concert. Helaas werd dat afgezegd. Hij leeft nog steeds maar treed niet meer op.

Dit kende ik nog niet. Wat een goede plaat zeg!

Steve La Roca (drums), Joe Henderson (tenor saxofoon), Steve Kuhn (piano), Steve Swallow (bas)

Ik heb deze maar eens aangeschaft op vinyl in de Blue Note reissue serie. Totaal geen spijt van deze aankoop. Opener Malaguena heeft iets koortsachtigs met een latin feel. Candu is een heerlijke blues en in het titelnummer hoor ik zomaar opeens de Bolero van Ravel doorschemeren. Het daaropvolgende Lazy Afternoon, wat een geweldige ballad is dat. Terecht wordt het spel van Joe Henderson op dit album bewierrookt. Het benadrukt voor mij alleen maar meer de status van Joe Henderson als een van de allergrootste saxofonisten na John Coltrane. Steve Swallow is een bekende van zijn vele samenwerkingen (muzikaal en later ook prive) met Carla Bley. Steve Kuhn heeft veel opgenomen voor ECM, maar er schijnt ook een trio album te zijn met Swallow en La Roca. Maar goed. Buitecategorie album dit, halfje erbij naar de volle mep.

Dit is inderdaad een fantastische plaat Tony en Lazy Afternoon misschien wel de mooiste ballad op Blue Note ooit.

Hier vandaag ook nu ik het in de updates voorbij zie komen.

Uitdagende, prikkelende jazz wat mij betreft.