Screwball - Y2K: The Album (2000)

F.A.Y.B.A.N., wat een geweldige afkorting (Fuck All You Bitch Ass NIggas)

...en tevens een productie van niemand minder dan Primo, dikke beat.

On The Real is echt een super vet nummer.
En de Premo producties zijn erg goed.

Ik ga dit album eens echt goed checken.
Ik heb t gevoel dat dit n erg hoge stem gaat worden.. Want dit is echt goeie muziek.

4,5* gestemd. Wat een album. Wat een producties. Ik overdrijf echt niet als ik zeg dat dit de beste New Yorkse release is uit 1999 die ik ken. De rappers vind ik echt niet slecht en de features zijn allemaal interessant.
Absolute uitschieters vind ik:
- F.A.Y.B.A.N
- Seen It All
- You Love To Hear The Stories
- The Blocks (geweldig sfeertje in dat nummer)
- Urban Warfare
- On The Real

Dope dope..geproduceerd in 2000 trouwens, ipv 1999

H-O-S-T-Y-L-E!!!!!!!

Vooralsnog klinkt het allemaal een beetje hetzelfde, te weinig afwisseling in de nummers. Wel harde beats, maar kwa teksten is het wat te eentonig.

De eerste luisterbeurt klopte met m'n verwachtingen, gewoon een dope plaat maar geen classic of iets dergelijks. Lijkt me een goede om in de auto te blazen deze, voor een stem nog maar een paar keer luisteren.

Sorry JLjuju maar echt onder de indruk ben ik niet. Het is mij allemaal te wisselvallig, zeker er staan een aantal erg goede nummers op waardoor ik wel op een voldoende uit ga komen. Helaas vind ik heel veel nummers ook niet meer dan matig. En dan vraag ik me ook af waarom dit album zo lang moet zijn, stonden er de helf minder nummers op dan had ik dit al heel wat beter gewaardeerd. Nu luister ik het maar met moeite uit.

De eerste 2 luisterbeurten gaven me nog wel een stevige boost, maar die daarna kon het me steeds minder boeien. Een paar nummers zal ik zeker nog blijven draaien, en de rest valt zeker niet slecht te noemen; gewoon niet voor mij weggelegd.

Had ik toch maar Dynospectrum gepakt

Nee joh, die kende ik al.

Ik vind dit wel een erg goed album, de beats zijn erg dope en de MC's doen ook goed hun ding, minpunt is wel dat dit album iets te lang duurt

Wel een vet album! Harde rauwe Primo-achtige beats met die QB-grimmige straatraps erbovenop. Ik noem Screwball de QB-variant van Brooklyn-natives M.O.P.: gedijen beiden op harde boombap-beats en kunnen soms een schreeuwerige flow hebben en steeds hardcore.

Jammer genoeg is de tracklist hier niet genoeg uitgekookt. Van 1 t.e.m. 11 vind ik dit zeker een 4* album. Later op het album heb je nog HOSTYLE, Zoning en On the Real die de moeite zijn. De rest vervalt te veel in herhaling zonder écht te vermaken. Vandaar een afgevlakte 3,5*

Dit is wel een persoonlijke classic voor mij, rauwe underground QB hip hop met GEWELDIGE beats. Niet alle tracks zijn even sterk maar t/m track 14 gaat het hard, erg hard.

Lekker hoe het album lekker basic begint met harde boom bap op tracks 2 en 3 (Primo!!), dan vervolgens een van mijn favorieten, nr 4, een keiharde banger waar Capone van CNN op een superstrakke manier zijn verse instart (yo understand this I aim rich, aim stainless steel, aim at the beast when the game get real...), dan de rustige spacey titeltrack (klinkt een beetje BCC achtig).
Weer een klassieke, wat meer atmosferische Primo banger op nr. 6, alle Screwball leden komen keihard ,een harde militaristische Mike Heron track (7) met een goede feature Triple Seis en een beat die voor de agressieve chorus switcht naar een nog hardere...
Vervolgens back naar memory lane met Pete Rock en Shan, een van de zoveelste classics op dit album (8), nog een rustige en sombere track met Prodigy (9), en het idd zeer sfeervolle The Blocks, een strakke feature van Nature, dat ghetto kinderkoortje dat de chorus blijft herhalen... (10)
Dan volgt wat ik een beetje als de climax van het album zie, de sequentie 11 t/m 14 die harder dan hard gaat. Een zeer aggressieve maar toch catchy track met Big Noyd met een schitterende beat, de hypnotiserend dreigende Operation met weer zo'n militaristische chorus, het keiharde Urban Warfare (wat een beat weer!), de schreeuw GIULIANI!! opent het nummer, dan het verhaal van Hostyle die in de New Yorkse urban war letterlijk een oog verloor, het nummer eindigt met nieuwsfragmenten over de gehate burgemeester Giuliani, waarna misschien wel de grootste classic instart, Kyron's solo track Who Shot Rudy, waarin hij een (fictieve) aanslag op diezelfde Giuliani beschrijft. De eerste verse eindigt met de grootse klopjacht op verdachten die ontstaat in de projects:

The D's came through stomping,
ghetto birds had the projects looking like Compton with marksmen,
with dirty thirties out the window,
I'm in my room smoking boom, playing Nintendo, high off the indo

Een schitterend beeld, dit soort details geeft zo'n nummer zoveel extra kracht. De track zorgde destijds voor veel controverse, Giuliani stuurde de boys in blauw zelfs op de platenmaatschappij af, ze wilden weten wat dit voor gasten waren, en wat ze van plan waren.

Na track 14 zakt het voor mij een beetje in. Hostyle's gelijknamige track kan een beetje op een zenuwen gaan werken, tracks 17 en 18 vind ik filler. 19 is ook niet de beste van het album maar vind ik toch dope in concept en uitvoering. De aanklacht tegen de labels, de industrie, en figuren als de A&R's - artist&repertoire begeleiders > de mannen die er mede, op een specifiek niveau, voor zorgen dat artiesten niet maken wat ze zelf willen maken, maar wat het label wil dat ze maken - die aanklacht dus, die is al veel vaker gedaan (denk aan GZA's labels en zijn verse op Protect Ya Neck, Q-Tip's klassieke line over industry rule 4080) maar niet vaak zo aggressief.
On The Real tenslotte is eigenlijk een oude mixtape favoriet van Nas/Mobb Deep (?) die hier opnieuw verschijnt. Past er niet echt lekker tussen vind ik maar daarom niet minder vet.

Subtiliteit is niet Screwball's grootste kracht. Ze hameren hun lyrics met veel geweld door je speaker, totdat je murw gebeukt bent. Ze zijn al vaker vergeleken met M.O.P., die ook op hun aggressie-level hun hele album, wat zeg ik hun hele carriere lang op 11 hebben staan. Toch vind ik Screwball hier met een veel gevarieerder en strakker album komen dan ik van MOP ooit gehoord heb.

Ik vind het moeilijk hier een score aan te geven. Ik hoor wel dat dit niet de grootste MC's zijn, maar ze zijn rauw en komen het hele album door gewoon keihard. De beats (had ik Mike Heron al genoemd? Ik ken die hele man niet, maar shit hij doet zijn ding hier) zijn zonder meer classic. De vele QB features maken het net even af.
Ik weet het niet, het is gewoon wel mijn shit dit, ha ha

Van de week deze opgepikt in de platenzaak, heb ik potverdrie een gecensureerde Screwball-release gekocht. Dat is toch wel een aparte ervaring haha. Van wat ik er verder van mee krijg is het wel een lekker harde straatplaat zoals ik gewend ben van Blaq Poet. De Premo producties zijn voor mij (zoals vaak) de toppers van de plaat.

Was wel weer eens toe aan deze lomp harde plaat. Genieten van de toppers, maar staan ook wel een aantal saaie of vervelende tracks tussen (Zoning vind ik echt klote). Blaq Poet is duidelijk de man van de crew, al vind ik H-O-S-T-Y-L-E heel vet om mee te schreeuwen haha.
Overigens heb ik naast een gecensureerde versie ook een versie zonder track 20, hoewel die dan weer wel op de tracklist en in het boekje staat.

Who shot Rudy? blijft ook een knaller van een track.