Paul Flaherty & Chris Corsano - The Beloved Music (2006)

Bubbachups hier moet je me toch even helpen. Ik zag de cd van Paul Flaherty ‘Whirl of Nothingness’ op Kindamusik.net staan en op de een of andere manier trok die hoes mijn aandacht. De kleuren, hoe die man erbij staat, zijn verschijning, prachtig.

Nu is staat dat niet garant voor prachtige muziek maar de hoesfoto fascineerde me zo, dat ik er wel wat meer over wilde weten en ik stuitte op deze plaat.

Vind ik dit mooi is nu mijn vraag? Het onnavolgbare drumwerk van Chris Corsano met stuwende ritmes en krankzinnige solo’s. En Paul Flaherty die het vuur uit zijn longen blaast en met zijn saxophone-geluid regelmatig in het rood van dissonant komt.
Prachtig wat een vrijheid deze mannen opeisen voor zichzelf. Wat een geluid ze produceren. Echt verslavend om naar te luisteren. Zeker na een dag werken ofzo, even de gedachtes de vrije loop laten.

Maar vind ik dit nu mooi? Het roept vragen op en twijfels terwijl de muziek juist heel uitgesproken is. Bubbachups ik zou graag jouw licht eens over deze plaat zien schijnen, aangezien je ‘m beloond met een dikke 5*

Ik zelf vind het moeilijk om hier een punt voor te geven. Een 4*, daar begin ik mee.

Wat is "mooi"? Als je zegt dat hij verslavend is om naar te luisteren en dat deze plaat je gedachtes de vrije loop doet laten gaan, wat verwacht je dan nog meer van muziek?

Je verwoordt precies datgene waarin voor mij de genialiteit van dit album zit. Wat kan ik nu nog meer vragen dan muziek die mij helemaal los maakt van alles waar ik op dat moment mee bezig was of wat mij bezig hield? Die me zowel energie als rust geeft?

Nee je zult geen "mooie" muziek horen, geen strak uitgewerkte structuren, duidelijke melodieën en oorstrelende, loepzuivere klanken. Verre van dat zelfs! Het is een onvoorspelbare wirwar van energie, bezinning, ongeremdheid, zweet, uitbundigheid, passie en nieuwsgierigheid. Maar wie durft die hoort zichzelf.

Je zult nergens komen als je enkel luistert naar wat er uit je luidsprekers komt, je moet vooral horen wat er met die klanken in je hoofd gebeurt. Nu kun je ervoor pleiten dat dit in zekere mate voor alle muziek geldt. Tuurlijk! Maar zeer zelden zal het effect zo groot zijn als met dit album. Het is een illusie om te denken dat je de continue storm van herinneringen en gedachten tussen je oren kunt stillen met structuur en pracht en praal. Je kunt er beter volledig in op gaan en bij mij heeft de poort nog nooit zo wagenwijd opengestaan als met Paul Flaherty & Chris Corsano.

Net getipt gekregen en meteen maar besteld. Dat Corsano briljant is mag geen geheim zijn; wat ik van hem hoorde op Six Organs of Admittance's School of the Flower was puur geniaal. Een sample mp3'tje gedraaid en zeer indrukwekkend bevonden. Hoge verwachtingen van deze plaat dus!

Prachtige plaat! Dit klinkt als een zee die ladingen water tegen de kaaien op laat botsen. Corsano (drummer bij o.a. Keiji Haino) weet de saxofoon de ganse rit te stuwen. Soms lijkt het alsof hij op een blikkendoos staat rammelen, zo rauw klinkt de percussie. De toms met daarboven de cimbalen roffelen hevig en ook de basdrums krijgen het serieus te verduren. Paul Flaherty (de profeet himself) is in het eerste nummer op altsax te horen (later op tenor). Hij scheurt lekker en verzand dikwijls in overblazen wat voor een flinke klomp energie zorgt. Zijn bokkige en bluesige klank heeft iets uniek maar liet me bijvoorbeeld ook een glimp horen van een Coltrane sessie (Interstellar Space?). Kortom: aanrader voor wie een brok improv kan smaken. Dank voor de tip Ik Doe Moeilijk.