Bill Haley & His Comets - Rock 'n' Roll Stage Show (1956)

Tegenvallend album. Wat een tamme rock & roll plaat. En dan ook nog een accordeon in A Rocking Little Tune. Brrr. Nee, dit scoort onvoldoende.
Het album komt op 14oktober 1956 de UK charts in, en staat daarin 4 weken, waarvan ook nog een week op de eerste plaats.
2,5*

Bill Haley was altijd het toonbeeld van good, clean rock'n'roll; zaken die elkaar eigenlijk in de basis al tegenspreken. Ik snap jouw waardering voor deze plaat volkomen jorro.

Ik ben zelf ook meer van wat losse hitsingles van Haley dan van hele albums. Die gaan al vrij snel vervelen door de constante herhaling en braafheid die er in het algemeen in doorklinkt.

Ik begrijp jullie berichten hierboven wel, maar Haley speelde meer Jump Blues dan Rock 'n' Roll. En de muzikanten zijn echt geweldig, vooral de bassist en gitarist. Haley is een adequate zanger, meer niet. Dit is niet één van Haley's beste, staan ook geen klassiekers op, maar luistert toch lekker weg.

De berichten van jorro en Shaky bij dit album kan ik heel goed begrijpen. Het klinkt inderdaad nogal braaf en ouderwets, maar spinout heeft natuurlijk ook gelijk als hij wijst op de kwaliteit van de musici. Gitarist Franny Beecher en saxofonist Rudy Pompilli waren uit de jazz afkomstig, en dat is op een paar nummers duidelijk te horen. De invloed van de jump blues is ook duidelijk te horen; Hide and Seek kende ik (als mijn geheugen me niet bedriegt) van Joe Turner en Choo-Choo Ch'Boogie was een hit voor Louis Jordan. Ik heb me dan ook niet verveeld bij het beluisteren van de cd, die ik afgelopen week meenam bij een kringloper. Het betreft de uitgave in de Rockin' Reissues Series met acht bonusnummers uit 1993. Toen ik die bij het verschijnen in de winkels zag liggen, dacht ik dat het om een live-album ging, en pas onlangs realiseerde ik mij dat het om een studio-album ging. Een beetje misleidende titel.