Tony Joe White - Tony Joe White (1971)

Wat een belachelijke lage score voor deze geweldige plaat. Niet te geloven!

Zeker een beste plaat van Toni Joe, zoals ook te lezen op http://www.onderdenaald.nl:

//

Tony Joe White - Tony Joe White (1971)

Een van de stoerste mannen in mijn platenkast heet Tony Joe White, al noemt hij zichzelf liever The Swamp Fox.

Tony Joe werd geboren in Louisiana, kluste wat bij in Texas en heeft uiteindelijk in Nashville zijn muzikale thuis gevonden. Tijdens zijn trektocht door The South heeft hij goed geluisterd. In zijn muziek combineert de zanger-gitarist het beste van southern blues, country, rock ‘n roll en Cajun Music zoals die in zijn geboortestreek uit de bars klinkt.

Resultaat: swamp rock; de soulvolle soundtrack van versleten spijkerbroeken en gebutste pickup trucs. Denk aan Creedence Clearwater Revival, maar weet dat zij vanuit Californië deden of ze opgroeiden tussen de southern swamps, terwijl ome Tony daadwerkelijk alligators uit zijn achtertuin moest jagen. Elvis Presley wist Tony op waarde schatten door o.a. zijn Polk Salad Annie te coveren.

Tony Joe White uit 1971 is de derde plaat van The Swamp Fox, zoals hij bekend staat. Met They Caught the Devil and Put Him in Jail in Eudora Arkansas komt hij op kant A meteen lekker binnen. Een stuwend, stoer nummer waarin White verhalend zingt over de duivel en zijn long and foggy tail. In The Change gaat neemt hij moeiteloos het woord door zijn tekst grotendeels voor te dragen, in plaats van te zingen. Met een vet en laag Southern Accent praat White over zijn Amerika waar afstanden tussen generaties en rassen soms treurigmakend groot zijn. In Five Summers for Jimmy laat meneer zijn gevoelige kant horen met een beeldende tekst over een vrouw die trouw wacht tot haar Jimmy terugkeert van het front. Graag even uw aandacht voor de mooie piano- en gitaarakkoorden in dit lied.

Met zijn losse manier van spelen, bijgestaan door zijn Whomper Stomper - een op maat gebouwd wah-wahpedaal -, komt Tony Joe White over als iemand die de dingen niet onnodig ingewikkeld maakt. Moet er een mondharmonica in een nummer? Dan blaast Tony even de strikt noodzakelijk accenten op band zonder er een one man show van te maken. In de studio met Tony is geen plek voor ijdele amateurs. Meneer is te cool voor kinderachtige gekloot.

Het resultaat is een overtuigende plaat die rockt en swingt, dit laatste dankzij de The Memphis Horns. Precies op de juiste momenten geven ze Tony Joe’s muziek een funky en extra stuwend geluid.

Deze derde van Tony Joe White duurt langer dan zijn eerdere albums en dit is het enige minpunt van de plaat. Halverwege kant B heb ik genoeg swamp rock gehoord. Tony lijkt het te begrijpen en zal de laatste zijn die zich opdringt. In Voodoo Village trapt hij zijn Whomper Stomper voor de laatste keer aan en stuwt hij het tempo nog een keer op, zodat je wel met hem mee moet. Een denderend en goed gemikt slotakkoord van drie kwartier solide Swamp Rock. Beste vent, die Swamp Fox. [René]


|www.onderdenaald.nl: platenverzamelaars Tom en René over de aanwinsten, ondergeschoven kindjes, pronkstukken en missers in hun platenkasten.|

Mooi stukje, René. Ik hoop dat het meer aanzet tot het beluisteren van Tony Joe White. Ik vind het een rasartiest. Hij heeft echt uitstekende muziek gemaakt en dit album vind ik een van zijn beste. Jammer dat dit zo weinig bekend is. Misschien dat jij hiermee bijdraagt aan wat meer bekendheid.

Ik heb deze nog int de "2 Originals" 2LP reeks, samen met The Train I'm on. Dit is kompositories de mindere van de 2 maar de totaal sfeer van "They Caught The Devil" ( zoals deze LP vroegâh regelmatig aangeduid werd ) is weer beter. Another Night In The Life Of A Swamp Fox was een trouwe gast op z'n setlist bij optredens tot ver in 70s ..........

het vierde album van Tony Joe White rangschik ik als Top 5 materiaal binnen zijn oeuvre. wellicht zijn meest "swampy" album met nummers zoals de geweldige opener "They Caught the Devil etc", de stuwende rock/blues van "My Kind of Woman", "A Night in the Life of a Swamp Fox" en "Traveling Bone", het vuig rockende "Black Panther Swamps" en het zinderende up-tempo "Voodoo Village" dat dit album afsluit. een nummer dat toegeschreven wordt aan zijn vrouw Le Ann White.

alle overige nummers zijn Tony Joe "originals" uitgezonderd het rustige, folky "Copper Kettle" van oorsprong een folk liedje van Albert Frank Beddoe dat populair werd in de versie van Joan Baez.

de slow blues van "The Change" deels gesproken en gezongen is 1 van de vele hoogtepunten. op de ballads "The Daddy", "Five Summers for Jimmy" en "I Just Walked Away" gaat het tempo wat omlaag, waarmee het fijne rustpunten zijn van dit lekker authentiek klinkende "vintage" Tony Joe White album, waarop de "string arrangements" gelukkig niet te dominant aanwezig zijn.

Album werd geproduceerd door Peter Asher
Recorded at Sounds of Memphis Studio & Ardent Studios, Memphis, Tennessee

Tony Joe White: guitar, harmonica, vocals
Robert McGuffie: bass
Sammy Creason: drums
MIke Utley: piano, organ
+ blazerssectie The Memphis Horns

over het genre "swamp rock"

"During the early 1970's critics named Tony Joe White's music "swamp rock". White was not the only exponent of swamp music, but he's the one who took it to the world. Swamp music comes from that part of country music which originated in the lowlands of the South, the area where black and white people used to work side by side in the fields"

Ik ken iemand, een sympathieke kaaskop, twintiger, met de voornamen Tony Joe. Gecheckt: inderdaad vernoemd naar de gitarist. Die ouders zijn dus grote fans, of toch minimaal één van hen.