Tangerine Dream - 220 Volt Live (1993)

Dit album is mooi uitgegeven als je tenminste de Miramar versie hebt. Goed informatief vehaal over de invloed die Tangerine Dream heeft in de muziek- en cultuurwereld. Daarnaast een indrukwekkende lijst met namen van personen en bedrijven die het touren mogelijk maken.

Und jetzt die Muzik. Bij het luisteren na het album komt bij mij het gevoel naar boven wat ik had nadat ik Encore voor het eerst had gehoord. En dat is een goed gevoel. 220 Volt live is een indrukwekkende concertregistratie van de Noord Amerika tour van Tangerine Dream begin jaren negentig van de vorige eeuw. De bezetting van deze tour was als volgt: Jerome Froese keybourds en gitaar, Edgar Froese keybourds en gitaar, Linda Spa saxofoon en keybourds en Zlatko Perica gitaar. Eerder genoemd viertal was zo te horen goed op elkaar ingespeeld wat resulteerd in een dynamische mix van ritmes, gitaar, saxofoon, toetsen en bijzondere percusie. De muziek is daardoor meeslepend, wijds en vooral zeer dansbaar. Her en der worden mooie climaxen bereikt en zijn verassende zaken te horen. Kortom: het zit goed in elkaar. Totdat de toegiften komen. Ik weet dat Edgar Froese een groot fan is van Jini Hendrix, maar de uivoering van Purple Haze op 220 Volt vind ik niet al te best. Ook de laatste track is van bedenkelijk niveau. Had het album nu bijna vijf sterren gegeven, doch blijf nu steken op vier.

Een matige weerslag van de Amerikaanse tournee in 1992. Enerzijds maakt de plaat een hoop goed na het drama dat Rockoon heet (alhoewel TD nooit gladder en gemakzuchtiger heeft geklonken als in deze jaren), maar anderzijds klinkt 220 Volt Live technisch gezien zeer matig, met veel masteringfouten en volumeverschillen.

Een paar jaar geleden bracht TD de dubbel-cd "Arizona" uit, met daarop een complete opname van het concert in Scottsdale. Die geeft een veel overtuigender indruk van wat TD op dat moment op het podium aan het doen was, met in de hoofdrollen Zlatko Perica op gitaar en Linda Spa op sax.

Zelf ben ik op dit moment ook niet zo blij met het geluid wat te horen is op het album Rockoon, maar een album als 220 Volt Live is na mijn mening in ruim voldoende mate wel gelukt. Het enige waar ik niet zo blij mee ben zijn de laatste twee tracks. Deze klinken mij te kinderachtig. De volumeverschillen vind ik daarentegen niet hinderlijk of zo, het geeft mij het gevoel er echt bij te zijn. Techniek en live muziek zijn in mijn oren hetzelfde als water en vuur, er hoeft maar dit te gebeuren om te vonk niet te doen overslaan. Daar is hier geen sprake van, de productie geeft mij een live-gevoel..........

Toch zou je Arizona moeten beluisteren die klinkt beter maar geeft ook een lekkerder live gevoel. Groot voordeel van Arizona is dat het concert kompleet weergeeft inclusief de Encores. Daar wint 220 Volt niet van. Wat de 2 laatste tracks van 220 Volt betreft die zijn gewoon goed niet meer en niet minder. Treassure of Innocence is overigens een studio track.

Ben het met Tangmaster eens. Dit album was er natuurlijk al eerder, en elke doorgewinterde TD-fan heeft dit album dan ook, maar Arizona is de meest complete live-registratie van de 2 en geniet uiteindelijk ook mijn voorkeur. Het enige wat de 2 albums van elkaar onderscheiden, is dat Treasure of Innocence als extra studio-track op 220 Volt Live is geknald en ontbreekt op Arizona.
Overigens vind ik Treasure.... werkelijk een pareltje.

Er is nog wel een remaster verschenen in 1999 die klinkt beter met ook een mooiere hoes die package is toch wel erg sterk en 5 sterren waard voor mij ik houd ook erg van jaren TD maar ben een van de weinigen geloof ik. Prachtige muziek!

* jaren 90

Overigens won de groep wel een Grammy voor hun versie van Purple Haze....