Art Farmer - To Duke with Love (1978)

Van het Strayhorn-geïnspireerde naar de liefdesverklaring aan Duke Ellington - volgens Scott Yanow is dit Art Farmer op zijn best, hier trouwens te horen op flugelhorn en bijgestaan door het Cedar Walton, Sam Jones en Billy Higgins.

Soms wil je niet te hard van stapel lopen om jezelf niet teleur te stellen maar heel dit album klinkt eigenlijk zoals je hoopte dat het zou gaan doen 'In a Sentimental Mood' klinkt net niet even goed als de legendarische uitvoering van de grootmeester zelf met John Cotrane, hoe Sam Jones 'It Don't Mean a Thing' inzet benadert een gelijkaardige perfectie als die van 'So What' (op Kind of Blue), Walton's spel aan het begin van 'Star-Crossed Lovers' is een romantische inleiding om verliefd op te worden en zo valt er over enkel nummer iets lovenswaardig te zeggen, maar de boodschap is simpel: gewoon luisteren!

Het Ellington en Strayhorn-repertoire bovenhalen zou je kunnen misbegrijpen als een eenvoudige zet, maar niets is minder waar natuurlijk. Met de grootste eerbied heeft dit fantastisch kwartet er een bijzonder lovenswaardige ode van gemaakt. Iets oprecht bedoeld met zoveel liefde brengen, kan dat eigenlijk fout gaan? We zouden er niet aan mogen denken