Tony Joe White - One Hot July (1998)

Echt een heerlijk album om na zwaar te hebben getafeld onder het genot van een goeie cognac deze plaat op te zetten. Heerlijk album. Het is in de kenmerkende stijl van Tony Joe White. Het kabbelt heerlijk voort en in mijn ogen zijn het vrijwel allemaal sterke songs.

Jarenlang cd’s en lp’s verzameld. Op een gegeven moment kom je tot de conclusie dat je ongeveer 10% ervan regelmatig afspeelt en 90% alleen maar stof staat of ligt te vergaren. Ben nu bezig die 90% opnieuw af te spelen en dan stuit je op de één na de andere prachtig ‘vergeten’ muziek. Tony Joe White was zo’n artiest van wie ik niets meer afspeelde, uitgezonderd Lake Placid blues. One hot July is minstens even goed en goed voor 4,5 ster. Markante stem, uitstekende teksten en prima gitaarspel.

Hele fijne plaat van de swampmaster. Zo lekker relaxed en allemaal knappe songs. Lekker muscicerend vanuit de marge en af en toe een prima plaat droppen. Klein tourtje en weer terug naar de swamps. Hoe mooi kan je leven zijn ? Grotere ambitie had White volgens mij ook niet. Mij staat die manier van werken wel aan. Ook weer een album wat ik te weinig aandacht had gegeven, tot nu toe. 4 en halve ster , want dit is genieten geblazen.

sommige artiesten zijn net iets unieker dan anderen. dat geldt zeker voor (wijlen) Tony Joe White. zijn donkerbruine stem en gitaargeluid zijn uit duizenden herkenbaar. op dit album alle eigen nummers van TJW, waarvan 2 co-written (tracks 3 en 4) met zijn vrouw Leann en 1 "Ol' Black Crow" met Chet Hinesley.

met de gruizige swamp rock opener "Crack the Window Baby" weet je meteen dat het goed zit, zeker als het wordt gevolgd door het pittig rockende "Gumbo John". op het mid-tempo "Across from Midnight" wordt wat gas terug genomen. een heerlijk gevarieerd album met het lekker lome "Cold Fingers" dan weer stuwend rockend op "I Want My Fleetwood Back" met een heerlijk schurende harmonica partij of de slow blues van het prachtig door orgelspel gedragen "I Believe I've Lost My Way".

een 3-tal nummers "Don't Over Do It", "The Delta Singer" en "One Hot July" klinken mij net iets te laid-back in de oren, maar daar staan de vuige, onvervalste swamp rock van "Ol' Black Crow" en het funky "Conjure Woman" tegenover. enigszins verrassend zijn de afsluiters. het met Spaanse gitaar gespeelde "Selena" en het instrumentale met een strijkers ensemble gespeelde "One Hot July".

dit album kun je gerust een "return to form" noemen met de "vintage" Tony Joe White sound waar hij ooit furore mee maakte. minder glad en gepolijst dan albums zoals "Dangerous" en "Eyes". favoriet blijven zijn gelijknamige TJW album (1971) en "Home Made Ice Cream" (1973).

Album werd geproduceerd door Roger Davies & Tony Joe White
Recorded at Studio In The Country, Bogalusa, Louisiana

Tony Joe White: guitar, harmonica
Eric Watkins: bass guitar
Carson Whitsett: keyboards
Marc Cohen: drums
Luis Conte: percussion
Michelle White: Yamaha DX7 (track 10)

Tony Joe White had ik een beetje uit het oog en oor verloren. Zijn vroege werk was altijd top echter vanaf zo ergens in de jaren tachtig werd het voor mij wat te gelikt en de ruwe kantjes waren er wel af.
De uitgebreide bespreking door potjandosie maakte me weer enthousiast en het moet gezegd TJW met een klein combo trok me na beluistering toch weer over de streep.
Aanschaf van de cd was best nog lastig want min of meer out of print.
Gelukkig bood internet soelaas en viel de cd gisteren op de mat.
Vandaag weer geluisterd naar de "late verrassing" van TJW met dank aan de input van de reageerders op dit platform!