Myles Sanko - Just Being Me (2016)

Nu één keer gehoord en het is een prettige en ontspannen plaat geworden.

Fijne plaat voor met name de wintermaanden, mooie arrangementen.

Ik was erg gecharmeerd van het debuut en de EP. Live was het een feest.

Toch pakt dit album me nog niet echt. Het is allemaal best aardig, maar mijn enorme enthousiasme ontbreekt deze keer. Fijne plaat. Meer ook niet.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Myles Sanko - Just Being Me - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De vijver met talentvolle jonge soulzangers is al jaren overvol, dus probeer die ene zanger met net wat extra talent er maar eens uit te vissen.

Ik ging er twee jaar geleden van uit dat dit me gelukt was na de vangst van Forever Dreaming van de Brit Myles Sanko, die nu met zijn nieuwe plaat Just Being Me mijn gelijk bewijst.

Just Being Me zou de titel van een plaat van Bill Withers kunnen zijn en de naam van Bill Withers is een naam die ook bij beluistering van de nieuwe plaat van Myles Sanko veelvuldig opduikt.

Net als Bill Withers is Myles Sanko immers geen dertien in een dozijn soulzanger, maar is het een soulzanger die continu bruggen naar andere genres bouwt.

De nieuwe plaat van Myles Sanko bevat flink wat songs die nauw aansluiten bij de vintage soul uit de jaren 70, maar vergeleken met zijn voorganger bevat Just Being Me ook meer invloeden uit de jazz.

Soulmuziek moet wat mij warm of zelfs broeierig klinken en dat heeft Myles Sanko goed begrepen. De talentvolle muzikanten die hem omringen zetten een warmbloedig geluid neer dat de temperatuur minstens met een paar graden doet stijgen. Dat is welkome warmte de komende maanden en de temperatuur loopt nog wat verder op door de stem van Myles Sanko, die kan aansluiten bij de grote soulzangers uit het verleden, maar, net als Bill Withers, ook een bijzonder eigen geluid heeft.

De Brit is zo’n soulzanger die met speels gemak de sterren van de hemel lijkt te zingen en dat geeft Just Being Me een bijzondere sfeer, die varieert van euforisch tot zeer intens. Op zijn vorige plaat liet Myles Sanko al horen dat hij soulmuziek kan maken die goed is voor een positieve boost van je gemoedstoestand, maar dat hij ook wat dieper en avontuurlijker kan graven. Ook op Just Being Me slaagt hij er weer in om op beide terreinen indruk te maken. Met name de uptempo songs zijn goed voor een brede glimlach, maar Myles Sanko durft dit keer ook nog wat meer te experimenteren, waardoor zijn songs niet alleen aan warmte, maar ook aan diepgang hebben gewonnen.

Bij de vangst van Forever Dreaming was ik er al van overtuigd dat ik de beste vis uit de overvolle vijver had gevangen, maar met deze plaat blijft Myles Sanko zijn concurrenten nog wat verder voor. Waar de meeste soulzangers van het moment aansluiten bij tradities of vernieuwen, doet Myles Sanko allebei en hij doet dit ook nog eens op imponerende en bijzonder fraaie wijze. Een ieder die op zoek is naar de perfecte soulplaat om de herfst en winter mee door te komen, kan bij deze stoppen met zoeken. Erwin Zijleman

Heerlijk soulalbum, niets op aan te merken. Wilde ook graag naar een concert van deze man, maar kon helaas niet toen hij in mijn Eigen stadje kwam optreden. Na het horen van dit album alleen maar extra jammer

Volgende keer zeker doen. Ik heb hem dit jaar niet gezien (Rotterdam), maar zijn optreden daarvoor was echt geweldig.

Kan dit beamen. Paar weekjes geleden gezien in Hilversum.

Met recht kan ik zeggen dat Myles Sanko misschien wel één van de meest sympathieke artiesten van de huidige generatie is. Pas geleden zag ik hem nog live in Hilversum optreden met zijn strakke band en toen viel mij wederom op hoe oprecht en op sympathieke wijze contact maakte met het plukje publiek dat er op af was gekomen. De tegenvallende bezoekers aantallen deerden hem niet want hij kreeg alle aanwezigen aan het swingen en zat supergoed in hun energie. Komt dat op plaat ook zo over?

Het in 2014 gereleasde Forever Dreaming heeft al menig soulhart gestolen en eigenlijk gaat Myles Sanko met Just Being Me op dezelfde, ietwat meer persoonlijke, weg verder. Dit nieuwe album ligt namelijk volledig in het verlengde van zijn vorige plaat, al is het muzikaal hier en daar een stuk meer jazzy van aard. Nog steeds mogen we genieten van zijn warme, krachtige stem en strakke instrumentatie. Tekstueel gaat het hier nu en dan wat dieper dan gewend, maar ook de bekende lovesongs ontbreken niet. Zo is er met Freedom een rijk georkestreerde intro die muzikaal frivool is en sfeerverhogend is. De titeltrack is muzikaal zeer mooi gearrangeerd en biedt ruimte voor de muzikanten. De stem van Sanko is onverminderd warm en sterk. Bij Promises zit er naast een fijne ritmiek ook een aanstekelijk loopje in het nummer. Hier wordt je vrolijk van, mede door de blazers en de vocalen van Myles. This Ain’t Living, misschien wel de beste song van dit album, is een rustig en mooi opgebouwd nummer. De speelse jazzy piano valt op net als de bridges die goed werken.
Mocht je via een liedje een liefdesverklaring willen doen aan iemand dan heb je genoeg aan Sunshine. Een mooie rustige ballad. Dan biedt For You juist weer wat meer ritmiek en goede backings. Muzikaal is het redelijk vrij met wat tempowisselingen. Vrijer wordt het met Land of Paradise. Een nummer met de jazz als basis, overgoten door soul. Myles laat wat spoken word horen en de backings voegen ook echt wat toe. Nummer met een ideaal.
I Belong to You dan, die qua gevoel wat standaard aan doet. De sax heeft een grote bijrol en de instrumentatie is wederom jazzy ingestoken. Forget Me Not is een nummer met veel afwisseling, verrassing en energie. Elke keer worden er als het ware kleine cadeautjes uitgepakt. Waar dan juist stem weer een nummer als Missing You moet dragen. Muzikaal is het helaas wat vlak, ondanks de nodige ruimte voor de solisten. Om het geheel dan mooi af te sluiten met Empty Road. Een afwisselend nummer waar ook veel gospel in zit. Een warme song.

Lekkere soul vanuit een jazzy invalshoek.

Oerdegelijk plaatje. Het is allemaal heel aardig, maar wordt nergens echt spetterend. Het is me allemaal net wat te oppervlakkig. Sanko is overigens duidelijk een Marvin Gaye-bewonderaar en laat die invloed vaak horen - en dan denk ik niet alleen aan dat stukje parlando, maar ook aan het 'This Ain't Living', wat wel een overduidelijke poging is om een eigen 'Inner City Blues' te schrijven. En dat lukt uiteraard niet.

Genoten van zijn concert in de Melkweg zojuist. En dat inclusief Lp met handtekening en zoen voor mijn vrouw.