Brother Cane - Seeds (1995)

Tsja, hoe omschrijf je zoiets...

Deze band mengt Grunge, Southern Rock, beetje Sleaze Rock en klinkt toch heerlijk modern...

Dus als je houdt van Pearl Jam en Alice in Chains enerzijds en Cry of Love en Black Crowes anderzijds dan kan je hier volop van genieten...

Een ieder ander eigenlijk ook, want dit is gewoon hartstikke goed...
De songwriting is sterk, het muzikantschap eveneens en nergens kakt deze plaat in...

Ik ben deze cd nu weer aan het beluisteren, redelijk consistente plaat zonder dietepunten, ook zonder echte hoogtepunten trouwens....

Mooie goed geschreven en uitgevoerde nummers, soms iets te glad... maar altijd onderhoudend....

Ik had deze in ieder geval al veel te lang niet meer uit de kast getrokken...

Mooie plaat

Niet echt glad toch? Wel goed en helder geproduceerd.

Ik zie overigens wel degelijk hoogtepunten. Rise on Water en Intempted raken mij diep in mijn ziel.
De rest van de songs rockt gewoon aangenaam.

Misschien klink ik iets te negatief, maar 4* zegt genoeg nietwaar....

Alleen jammer dat alleen wij de plaat kennen. En ene John S.

Mss eens tijd om deze plaat te pluggen in een Knock-Out ergens.

Als je dit leuk vind, trouwens, ken je Screamin' Cheetah Wheelies en Cry of Love?
Zelfde genre, maar net wat rauwer.

Cry of love wel, ik heb brother in mijn collectie, screaming cheetah wheelies niet...

Dit zou idd wat meer aandacht mogen krijgen... maar dat geldt voor 1000en platen hier op musicmeter....

Deze tweede van Brother Cane is een stapje weg van southern rock en meer een stapje in de richting van moderne (voor die tijd) mainstreamrock. Er zit wel weer lekker veel tempo in, en ook enkele erg gave gitaarsolo's. De nummers zijn over het algemeen wat korter en beknopter, ook wordt er veel gebruik gemaakt van studiotricks en overdubs, wat de plaat niet echt authentiek doet klinken.

Voor een mid-nineties rockplaat is het wel een goede plaat, en ook al klinkt het wat volgepropt, de songwriting is zodanig in orde en met overtuiging gespeeld, dat het prima wegluistert. De echt goede songs hier zijn: And Fools Shine On, Rise on Water en Intempted.

Wie de reïncarnatie van Thin Lizzy of de daaruit voortgevloeide Black Star Riders wel eens live gezien heeft en ondertussen alweer vergeten is wie de tweede gitarist naast Scot Gorham was, hier istie dan. Damon Johnson neemt naast de gitaar ook de microfoon ter hand op deze Rock 'n Roll plaat. Vlotte nummers en hier en daar wat rustpunten doen het album goed. Martin Frederiksen produceerde de plaat en die zien we dan weer terug als mede songschrijver bij onder andere Aerosmith ( Jaded). Dus verwacht geen al te ruwe randjes. Het luistert allemaal wel lekker weg. Damon heeft geen al te uniek stemgeluid om het boeltje wat meer cachet te geven en dat is best jammer want het is best een aanstekelijk plaatje.