S.O.D. - Live at Budokan (1992)

Heeft hier nog niemand een notitie bij achtergelaten??? Echt een meesterlijk stukje geschiedins. Billy Milano, de vechtpartij en de retetsterke snoeiharde en razendsnelle korte nummers. Meesterlijk en nog steeds leuk.

Vrij goed opgenomen liveplaat met de nodige klassiekers, wat covers en werkelijk uitstekende nieuwe nummers als Momo en The Camel Boy. Toch schiet het niet op zo'n S.O.D. concert; ze spelen een paar nummers en daarna krijg je ellenlang gepraat tussen de nummers. Op Wâldrock '99 was dit ook zo, Mercyful Fate kon me toen beter bekoren. Alleen met een band als Death had ik begrip voor lange tussenruimtes. Maar wat de mensen van S.O.D. spelen doen ze hier in elk geval goed. Ook wel weer een sfeervol album, heel wat beter dan het latere uitmelkertje Rise of the Infidels. De titel Live at Budokan is heerlijk misleidend; het optreden vond gewoon ergens in de U.S.A. plaats.

That was my friend, you asshole!

Er was een vechtpartij in het publiek en de band stopte de show om te kijken of het wel goed ging. Billy Milano liet deze kreet los op het publiek. Er wordt best veel gepraat maar ik heb daar eigenlijk geen problemen mee, je hebt wel echt dat gevoel van een live concert. Verder worden de nummers er soms nog op hoger tempo er doorheen gejast dan op de klassieker Speak English Or Die en worden er ook nog paar covers lekker vakkundig verkloot ( ), onder andere van Ministry, Fear en Nirvana. Dit weekend maar weer eens een keer draaien. Voor nu 4 sterren.

Leuke en goede live schijf van het legendarische S.O.D. met uitstekende muzikanten die veelal altijd lekker strak en vooral agressief weten te knallen. Gooi de vette heer Milano er overheen, als extra hot sauce, met iets te veel gelul, en het feest is compleet....inclusief zijn vieze scheet in de microfoon! Eigen nummers als "Pi Alpha Nu", "Chromatic Death", "Milk", "Fist Banging Mania"en "No Turning Back" laten horen hoe fantastische riffs en ideeën monsterlijk goede nummers kan opleveren die al lang de eeuwigheid zijn ingeschoten/ingegaan en stevig het fundament vormen onder het fenomeen metal/hardcore/punk!

De titel "Live at Budokan" onderstreept de humor van de heren...

De titel Live At Budokan als grappig eerbetoon aan Cheap Trick. Een favoriet voor Scott Ian en Charlie Benante. Natuurlijk stond S.O.D. gewoon in New York in zo'n wazige club waar hardcorepunk lieden komen om te matten met gasten die lange haren of op andere wijze de verkeerde modesmaak hebben. Daar kan ik met volle verbazing naar kijken en luisteren.

Hoe dan ook, de lol van deze liverelease is er niet minder om. Speak English Or Die verscheen in 1985, het werd vrijwel direct na Spreading The Disease opgenomen. In die tijd werden slechts enkele shows gegeven. In die zin was 1992 een mooie tijd voor een retrobelevenis. Ver voordat allerlei thrashacts weer terug bijeen gingen komen. Pionieren zit deze gasten in het bloed.

Wat krijgen we voorgeschoteld? Knallende thrashcore. Ziedende uitvoeringen van Sgt D, Kill Yourself en noem alles maar op. Verder nog knotsgekke uitvoeringen van Nirvana's Territorial Pissings en Ministry's Thieves en Stigmata. Living In The City is ook een welkome verrassing trouwens. Die was al eens door Milano's M.O.D. gecovered en dat past hier uitstekend.

Hier en daar laat men (behalve Benante, mijn god wat een geweldenaar) wel wat steekjes vallen. Maar dat is juist hetgeen wat het een mooie release maakt. S. O. D. is hier net zo eerlijk en live als je favoriete singer songwriter op een kruk met een akoestische gitaar, opapet en zorgvuldig bijgehouden baard inbegrepen.

Het zweet van de moshende en stagedivende massa spettert de luidsprekers uit. Het sarcasme en de incorrecte humor sijpelt ernaast diezelfde luidsprekers uit. Wat wil je nog meer?