Sean Lennon - Friendly Fire (2006)

Juist eens geluisterd, ik heb een versie met een dvd, of zit die dvd er zo ie zo bij?

maar goed, ik kan hem moeilijk beoordelen want heb hem pas eenmaal in mijn gehoorgang gehad, hij klinkt wel minder gevarieerd dan 'Into The Sun' maar klinkt tegelijkertijd wel ook goed, ik stem later en post wel nog iets, ben in ieder geval blij met nieuw werk van Sean Lennon, mooi

Prachtige muziek, echt super! Soms wel eng (en soms irriterend) hoe erg hij op zijn vader lijkt...

Zeer aangenaam klinkende plaat. Lennon probeert niet geforceerd anders te klinken als zijn vader en dat levert een mooi, Brits klinkend, melancholisch liedjesalbum op. Fraai album.

Dit album heb ik pas geleden beluisterd en toen ik Deadmeat voor het eerst hoorde dacht ik: Dit is super!
en zo is de rest van het album ook,
super!

Wat een mooie lichte stem heeft deze kerel toch, en geweldige songs...

Parachute bleef dagenlang hangen bij mij.

Na z'n concert in de botanique in Brussel krijgt deze fantastische kerel een plaats in m'n top 10 en de volle 5* voor dit album!

Voor het concert gingen we ergens drinken. 5 Minuutjes later komt Seanke Lennon ook binnen in datzelfde café, even op de foto gestaan ermee, en dan zelfs nog 10 minuutjes zitten praten bij hem aan de tafel Geweldig moment

Vergelijkingen met zijn vader liggen natuurlijk erg voor de hand. Op zich geen verkeerd vertrekpunt, lijkt mij zo. Zo is er de gelijkenis met diens stem. Waar John echter slepend en ingetogen tegelijk kon zijn, is Seans stem eenvoudigweg te typeren als iel. De zachte, gevoelige gitaarlijntjes vertonen het gebrek aan 'guts' dat deze plaat steeds dreigt te laten indutten. Een allesbehalve flatterende vergelijking is die met zijn moeder Yoko Ono, het ergste dat de muziekgeschiedenis te verduren heeft gehad, op de waardering van de synthesizer als volwaardig instrument na. In de minimalistischer nummers van Yoko, waar ze niet overgaat tot een hysterisch gekrijs, komt haar zwakke stem duidelijk naar voren. Sean Lennon kampt met hetzelfde euvel. Zonde, want in een nummer als Parachute schemert zijn talent wel door.

Dan liever Julian Lennon, die in 1984 met 'Valotte' een beduidend gedurfere plaat afleverde, wat resulteerde in een veel spannender resultaat.

Dit album heeft daarentegen totaal geen intensiteit, wat een comateus album oplevert. Vreemd, want hij heeft 8 jaar de tijd genomen om Friendly Fire te voltooien. In die tijd had hij wellicht om zich heen kunnen kijken in de rest van de muziekwereld, waar hij toch hoogstwaarschijnlijk toegang tot heeft. De leadzanger van Antony & The Johnsons heeft bijvoorbeeld ook niet bepaald een krachtige stem, maar lost het op door het totaalplaatje tot in de perfectie uit te werken.

Al met al eigenlijk als de (op zich mooie) albumhoes: de schets is er, maar het was leuk geweest als het geheel wat ingewikkelder was uitgewerkt. 2,5*

Parachute lijkt trouwens erg veel op Shape of my Heart van Sting.
Wel een erg goed nummer.

Wat een prachtig album! Meestal rustig voortkabbelend en nergens bijzonder avontuurlijk, maar toch erg mooi in al zijn eenvoud. Zo zie je, echt mooie nummers houden ook zonder al te veel tralala stand. Hoogtepunten zijn voor mij Parachute, Headlights en Would I be the one (Marc Bolan!). Een cd die ik kan blijven opzetten. 4*

Vergeet even dat dit de zoon van de grote en heilige verklaarde John en Yoko Ono is. Wat dan overblijft is een bijzondere mooie plaat. Heel sfeervol en intiem met prachtige momenten. Een geluk is dat hij zijn vader niet krampachtig na aan het doen is, hetgeen enorm in zijn voordeel werkt, hoewel de stem raakvlakken heeft.

Veel positieve berichten bij dit album van de zoon van s`werelds grootste Muziekgenie .
Ben hier wel benieuwd naar , is het `n beetje met vaders muziek te vergelijken of juist niet ?

Het is natuurlijk popmuziek, in dat geval is alles te vergelijken met zijn vader, want dat is één van de uitvinders daarvan. Maar het is zeker geen immitatie van zijn vader, Sean heeft een hele eigen stijl en sound. Waar Lennon SR toch voornamelijk stoer en mannelijk klonk , klinkt Sean voornamelijk kwetsbaar en sereen. Hele eigen stijl die meer in de hoek zit van Antony and the Johnsons als van Lennon SR. Erg goede plaat, het is duidelijk dat Sean, als zoon van JohnandYoko uit een zeer muzikaal en arti nest komt, en dat hoor je, en zie je ook in de clips rondom deze plaat!

Ik vind het maar een doodsaaie bedoeling. Ik heb wel beter gehoord. Die clips zijn bovendien al net zo saai.

Prachtig album! Met enige scepsis begon ik er naar te luisteren, maar muzikaal zit het geweldig in elkaar. Het valt nooit mee een beroemde vader te hebben, zonder daarmee vergeleken te worden. Echter de muziek en de film laten zien dat artisticiteit in de genen kan zitten. Op geheel eigen wijze heeft hij dit projekt gemaakt. De nummers moet ik nog meer horen, om te kijken welke er nu eigenlijk bovenuit schiet, maar in combinatie met de clips hebben ze allen hun charme. Ik hoop dat meer mensen zich meer zouden gaan interesseren voor deze cd/dvd. Hij verdient het in ieder geval. Ik ben ook erg benieuwd naar het vervolg van dit buitengewoon album.

Afgelopen vrijdag toch maar eens gekocht. De cd/dvd versie van Friendly Fire. Het is eigenlijk erg zonde dat deze cd "niks" heeft gedaan in Nederland. Zonder maar een moment zijn vader proberen te imiteren heeft hij met dit album bewezen een prima muzikant te zijn. Als songwriter haalt hij met gemak een hele ruime voldoende. En de dvd getuigt ook van artistiek heel grote klasse. Heel grappig is een kort stukje, dat hij op straat aangesproken wordt met: Hey Julian, I'm a big fan of yours. Terugkomen op de cd. Ik heb hem al een keer of 4 beluisterd en ik ga 'm steeds mooier vinden. Begeleid door klasse muzikanten zet hij een geheel eigen stijl weg. Als je deze wilt kopen om "iets" van John terug te horen, moet je 'm maar gewoon laten liggen. Hij zal overigens niet zo makkelijk te vinden in de gemiddelde platenzaak. Maar met een beetje moeite is hij redelijk makkelijk te krijgen. Voor de "internetfreaks" zal hij wel makkelijk te downloaden zijn, dus... Mijn favoriete nummers zijn Dead Meat, Would I Be The One, Headlights en de afsluiter Falling Out Of Love. En dat is dan ook het enigenummer dat een heel klein beetje naar The Beatles riekt, wat arrangement betreft. Conclusie: Erg mooi album en een halfje erbij!!!!!

Waarom reageert niemand op deze cd. Hij is echt goed. Of kent niemand dit mooie album? Ik snap dat je even achter je oren krabt als je de naam Lennon ziet, maar Sean immiteerd zijn pa echt niet en maakt gewoon prachtige muziek

Inderdaad

Mooi rustig plaatje, vooral parachute is mooi

Hele fijne plaat, mooie ontdekking! Ook zijn nieuwe band, Ghost of a Saber Tooth Tiger, is ten zeerste aan te bevelen!

Dit album staat ondertussen in mijn top 10(die vaak verandert). Zegt al genoeg hoe goed dit album is. Wat een melancholie en prachtige engelenzang van Sean. Kippenvel gegarandeerd. En 'Spectacle' en 'Dead Meat' zorgen zelfs voor een traantje. Zeldzaam mooie melodieën.