Crying Boys Cafe - The Keys Not the People (2016)

Te gekke plaat. Binnenkort een uitgebreider bespreking ervan. Ik ben onder de indruk.

Ik zag ze live met aERodynamIC in de winter van 2013.
Bijzonder geluid, bijzondere performance en smaakte naar meer.
Vandaag heb ik de plaat tweemaal gedraaid, want ja Rotterdams he. Beetje publiciteit voor deze groep is ook prima. Maar de plaat stelt mij een beetje teleur.

Het zit prima in elkaar en kan me goed voorstellen dat de LP best een succes zal zijn. Wat ik hoor: Elbow? Wellicht dat meerdere users zich hier in kunnen vinden. Elbow is voor mij een beetje een gepasseerd station en symboliseert een beetje alles wat 'on-cool' is aan de hedendaagse popmuziek. Dat is extreem verwoord, maar ik doel op het volgende. Elbow is zo'n band waarbij alles is uitgerekend, vooropgezet is en allemaal netjes binnen de lijntjes blijft. Gedragen door een zanger met een uitstraling alsof hij je wel even de les leest. Crying Boys Cafe wil af en toe wel van dat gegeven afwijken maar blijft toch altijd netjes. Van die pop voor huisvaders en wijndrinkers, de roman op schoot na dat de kids naar bed zijn. Als de kinderen net naar school zijn nog even een beker cappuchino halen en die nuttigen terwijl ze op hun bakfiets naar huis rijden. Over gegeneraliseerd, i get it. Maar dat zijn een hoop woorden om de suffigheid van deze eerste langspeler van dit Rotterdamse collectief te omschrijven. Nergens slecht, nergens origineel, nergens spannend.

Ondanks dat ik het er niet mee eens ben, snap ik wel wat je zegt. Klinkt tegenstrijdig natuurlijk.

Denk dat veel mensen deze plaat zullen waarderen, maar daar tegenover ook heel veel juist totaal niet. Wel een band die je live mee moet maken in elk geval.

Alleen... Elbow?????

Diverse nummers klinken in mijn oren ook als door Elbow geïnspireerd. Dat idee had ik al voor dat ik het hier zag staan in een post.

Nou, dat wilde ik precies gaan posten hier

Ik sluit me aan bij de post van Ducoz; het is allemaal veel te braafjes en saai om echt te boeien. Het zwerft tussen kabbelt rustig voort en moddert aan, daar ben ik nog niet helemaal uit. Zonde, want de EP vond ik nog wel veelbelovend.

Toch wel tof dat ze in DWDD stonden vandaag (niet dat ik ook maar iets met dat vervelende programma heb, het is wel airplay)

Mooie plaat, maar The Road doet wel erg aan The Traitor (Leonard Cohen) denken.

Via Excelsior gekregen. Matig plaatje en niet echt mijn ding

Guy Garvey belde: hij wil zijn stem terug.