The Sound - The Dutch Radio Recordings 5. 09.04.85 Utrecht, Vrije Vloer (2006)

Last but not least...de laatste, tevens langste in een serie van 5 indrukwekkende live-registraties van een band die nooit de waardering heeft gehad die het verdiende en vanaf NU dus thuis hoort in het rijtje: Joy Division, Echo And The Bunnymen, U2, The Cure en Simple Minds.

Wat mij betreft, is dit het beste, meest intense concert van The Sound ooit geregistreerd op Nederlands grondgebied. (trouwens...zeer dicht op de hielen gevolgd door het “No Nukes Festival” uit 1982, maar dan met minder liedjes).
Het openingsnummer “Golden Soldiers” hakt er al onmiddellijk in! De schorre soms hese stem van een door de griep gevelde Adrian Borland maakt deze en de daarop volgende songs nog rauwer en intenser dan op de voorgaande “The Dutch Radio Recordings” en het jazzy geluid van de onlangs in 2006 overleden saxofonist van Fiat Lux, Ian Nelson, ook te horen op het album “Heads And Hearts” verrijkt het geluid van The Sound aanzienlijk op deze plaat.

De eerste drie songs op dit album betekenden slechts een “warming up” voor het almachtige “Total Recall”

Dan...hoor je Adrian voor het eerst even hoesten:

”I'm so fucking ill, you know”

Het is...dat je de tekst op het donkerblauwe kartonnen hoesje eventjes vooruit hebt gelezen, anders zou je nog denken dat dit manneke, aangespoord door het publiek, nóg intenser was gaan zingen. Schitterende live-uitvoeringen van “Where The Love Is”,
“Love Is Not A Ghost”, “World As It Is”, en de grootste hit aller tijden “Winning” knallen nu uit de luidsprekers en dan...stort Adrian even in. Hij had hier dus gewoon kunnen stoppen. Dat deed hij echter niet, gooide er zelfs nog een schepje boven op en liet zijn gitaar eventjes fijn weten dat deze duidelijk ondergeschikt was aan zijn doodzieke, maar wilskrachtige baasje.

“Anger in my heart, finger on my lips....”

Zijn stem trilt van pijn, woede en verdriet. Zijn stem trilde zo mogelijk nog meer van die nare griep, maar het is een ongeëvenaarde, schitterende uitvoering van “Silent Air”, zijn persoonlijke eerbetoon aan de inmiddels legendarische Ian Curtis, en een van de sporadische rustpuntjes tussen al dat synthesizer- en gitaargeweld.
En....al zou je het niet vermoeden, in het daarop volgende “Wildest Dreams” is de man nu werkelijk op en nog meer versleten dan normaal en wéér scandeert hij:

“I'm so fucking ill, I really wanna go to sleep”!

Maar Adrian kan en mag nog niet slapen. Alles uit de kast trekkend, vuurt hij nog een knetterende “Burning Part Of Me” op zijn toehoorders af.
“FIRE”!!!! schreeuwt de menigte voor het podium terug.
Adrian perst alles uit zijn zieke lijf wat hij nog aan energie bezit en draait eerst nog wat rondjes in “Whirlpool” en “Sense Of Purpose". Hij moest wel zo iets gedacht hebben van: “Als dit is mijn doel is schuw ik de middelen zeer zeker niet"!
Dit geweldige concert bereikt zo langzamerhand een hoogtepunt als het verzoek van het publiek wordt ingewilligd.

“FIRE!! ”

Je zou zweren dat Mr. Borland de hulp had ingeroepen van ene
Pete Townshend, maar deze meneer kan dus ook prima gitaar spelen.
Dit is dus wel degelijk “The Next Generation”, want aan het einde weerklinkt, bijna onverstaanbaar weliswaar, onderdrukt een “sorry” als commentaar. Nee, hij bedoelde feitelijk dat ie, alles bij elkaar genomen, het eigenlijk niet zo best had gedaan.
Het publiek klapte desondanks heftig mee als Adrian Borland met het overbekende “Missiles” (het “klapstuk” van die bewuste avond) zijn gitaar mee laat huilen, begeleid door een niet mis te verstane “WHO the HELL makes those MISSILES....when you know what they can do”!
Waar haalde hij nu plots die enorme krachtsinspanning vandaan?

Als Adrian nog één keer dat podium op gestrompeld is, zingt hij nog slechts zwakjes:
“Anyone will be there....in the party of my mind”

"I really am ill, this is the last one" .

Wat een passie! Wat een drama! Wat een vent!

The Sound is mij eigenlijk, vreemdgenoeg, een beetje ontgaan. New Wave, whatever that may be, jaren '80 is voor mij samen met de jaren '60 garage/psychadelica de meest inspirerende periodes qua muzikale ontwikkeling geweest (al vind ik tegenwoordig de jazz eind jaren '50 ook heel prettig)...
Ben recentlijk toch maar eens gaan luisteren naar The Sound (Lions Mouth) en kwam tot de conclusie dat dit inderdaad nadere aandacht verdient.....weet niet of het in het eerder genoemde rijtje van U2, SM, Cure, JD of E&B past, maar a la ik ga de uitdaging aan.

N.b. 1 Aan de Vrije Vloer wel zeer goede herinnneringen overgehouden: eind jaren '80 begin '90 The Place to Be!....zelden avonden meegemaakt dat er alleen maar goede muziek werd gedraaid (genre-breed!)....Een optreden van UDS staat me, zoals ook die in het Muziekcentrum in Enschede, nog goed bij!
N.b. 2 Over New Wave gesproken: Arno Hintjes treed volgende week woensdag op in het Paard in Den Haag: NEW WAVE LIVES! ....zou ik zeggen.....in ieder geval voor mij: gisteren net 2 Belgen (Lena) en The Esential van TC Matic aangeschafd......Wat een Sentiment!

Ik vind dit tamelijk verwarrend. Je hebt er goede herinneringen aan overgehouden maar zelden meegemaakt dat er alleen maar goede muziek werd gedraaid?

@Alicia
Wat een prachtig verhaal

Dank je, Sheplays!

Dat The Sound thuis hoort in het door mij genoemde rijtje heeft meer te maken met de waardering in het algemeen en de (on)bekendheid bij het publiek, die de muziek van oa. U2, Simple Minds, Joy Division hoog in het vaandel draagt en The Sound (of The Comsat Angels of The Chameleons etc.) (nog) niet kennen in het bijzonder, dan met het feit of de muziek "past" tussen deze inmiddels "groten" der aarde. Al zou The Sound wat hun muziekstijl betreft, daar natuurlijk heel goed tussen kunnen passen. Het rijtje bestaat in ieder geval uit "tijdgenoten", dus zijn de overeenkomsten en invloeden heel duidelijk waarneembaar. Voor menigeen is het echter niet zo bekend dat deze band de ontbrekende schakel vormt in en van grote invloed (en nog steeds) is geweest op de ontwikkeling van de post-punk en new wave. The Sound werd bijvoorbeeld destijds gezien als de vaandeldrager van Joy Division. Adrian Borland was immers ook een groot bewonderaar van Ian Curtis, die inmiddels de cult-status al lang voorbij is, mede dankzij een film als "Control". ("Silent Air" is een ode aan Ian, die er toen inmiddels niet meer was.)
Adrian is helaas dezelfde weg opgegaan als de voormalige zanger van Joy Division. Hij heeft het weliswaar veel langer(met wisselend succes) volgehouden dan eerstgenoemde, maar met zijn eerlijke gedrevenheid in zijn soms zeer persoonlijke teksten, (maar vaak bevatte zijn muziek ook maatschappij-kritische geluiden) plus de innerlijke en eenvoudige oerkracht die het uitstraalde, verdient de frontman van The Sound naar mijn bescheiden mening, toch wat meer aandacht dan wat hij tot op heden heeft gekregen. Adrian Borland is tenslotte ook ten onder gegaan aan een ziekte, een vorm van schizofrenie en is zijn gedrag waarschijnlijk mede daardoor debet geweest aan het uitblijven van enig succes. De groep had "slechts"een zeer fanatieke aanhang in Nederland, waaronder ondergetekende, en nog wat landen op het Europese vasteland. En daar is het bij gebleven. Want...soms wilde hij gewoonweg geen succes, had hij geen zin om op te treden in grote stadions om even later op een festival als Parkpop (Dutch Radio Recordings vol. 4), zijn gal te spuwen naar ene Jim Kerr, (volgens drummer Mike Dudley, al wist hij dat niet zeker meer, over Kerr's quasi-religieuze "sanctify yourself" geneuzel). The Sound zwaaide ook niet met vlaggen en misschien vond men Adrian "te dik, te lelijk, te gewoon" om op een willekeurige cover van een of ander popblaadje te plaatsen. Op dat vlak oogsten Bono of Ian McCullough (Echo & The Bunnymen) nu eenmaal meer succes, maar dat heeft uiteraard niet zoveel met de kwaliteit van de muziek te maken. Wat vooral verbijsterend is, dat terwijl CD's bléven verschijnen van eerder genoemde bandjes als U2 enzovoort, de albums van The Sound pas voor het eerst weer in 2001 op CD verschenen, dit dankzij enkele trouwe aanhangers van vooral de allerbeste muziek, welke een lange tijd ondergronds is gebleven. Hulde aan de jongens van Renascent! (en nu zijn "Jeopardy" en "From The Lions Mouth" weer niet te krijgen via de reguliere handel, al is het wel de bedoeling dat Renascent deze weer gaat uitgeven, maar wanneer?!!)

....inderdaad verwarrend, om deze 'op te klaren': Vrije Vloer is 1 van de weinig tenten die ik vanuit het verleden ken waar, GENRE-BREED (soul, funk, dance, blues, jazz, rock, new wave, pop, wereld) goede muziek werd gedraaid. Andere tenten draaiden ze of 1-zijdig of wel breed maar niet van een door mij te waarderen niveau......een euvel overigens dat nog steeds bestaat: waar vind je een tent met genre-breed goede muziek? (als ik sommige lijstjes van MM'ers zie op zich ook wel begrijpelijk omdat velen (incl DJ's) toch vaak op 1 of 2 genres zijn georienteerd wat voor mij niet het geval is...)
N.b.1
Zoals gezegd, The Sound is een beetje aan mij voorbij gegaan en dat ga ik met terugwerkende kracht corrigeren!
N.b. 2
Inmiddels begrepen (van vrienden) dat 'Het Geluid' vooral in Nederland een ware cult-status genoot maar bijv. in England nauwelijks aandacht genoot......verklaart wellicht het bovenstaande verhaal van Alicia.....

Ja, ik geloof ook dat "Het Geluid" in Engeland zelf weinig aandacht had. Ik vind het wel erg leuk dat je gaat luisteren, groetjes Alicia.

Mijn eerste kennis was met nummer Winning; een paar jaar geleden; stond op de verzamelaar All Lined Up. Was wel voor mij gelijk het mooiste nummer. Erg mooie beschrijving hier helemaal boven aan.
Alicia, ben jij bij het concert aanwezig geweest?
Moet bijna wel, je zat volgens mij zo wat bij Adrian in zijn hoofd.

Ik heb The Sound diverse keren live gezien, maar ik ben nog nooit in Utrecht geweest!
Zat wel twee dagen later bijna boven op z'n kop...eh hoofd...in Rotterdam Arena!!

Dan mag je zeker meer van dit soort berichten schrijven. Ik had er door jouw schrijven dus gelijk een beeldvorming bij. Van mij mag je ook zo'n stuk schrijven bij Still van Joy Division.

Helaas heb ik Joy Division nooit live gezien en zal ik inderdaad eerst even naar "Still" moeten luisteren. Anders kan ik dat nooit zo mooi als boven verwoorden, denk ik. Je moet iemand ook echt gezien hebben vind ik, denk ik. Ik heb van het concert in Rotterdam ook foto's gemaakt, zie m'n profiel. Ik heb de foto's op m'n site staan!

Oh, en ik maar denken dat jij dat zelf was.

Ja...bijna was ik dat zelf ook!

Mooi vormwerk Alicia.