Jan Akkerman - Heartware (1987)

My pleasure is één van zijn beste nummers. En Lost and found valt daar ook wel onder. Dit is de eerste plaat waarop drummer Ton Dijkman meedoet. Just because is ook te horen op Can't stand noise. Heartware is voor de rest een mooie lp. Gewoon gitaar pop/ rock. Dit keer geen funk, en de blues kwam op het latere werk welweer. Vier sterren.

Draak van een plaat. Hopeloos verouderde sound. Slechte drumpads, bovendien inspiratieloos bespeelt. Eén van de waardeloostste platen die ik bezit. Maar de plaat zal wel verkeerd begrepen zijn door mij hoor....
Nietemin 1 ster

Het is geen slecht album, maar de composities zijn aan de matige kant en de klank is verouderd. Met name de drums en de synths klinken een beetje goedkoop. Er is inderdaad geen blues te vinden op deze plaat, maar vrijwel alle leadpartijen van Akkerman zijn behoorlijk bluesy/op blues gebaseerd.

'My Pleasure' is een lekkere opener en stemt hoopvol, maar daarna wordt de plaat nogal wisselvallig. Zoals gezegd zijn de composities niet zo bijzonder. Als Akkerman er fijn overheen speelt, kan dit werken, zoals in 'My Pleasure' en in mindere mate 'Lost and Found'. Doet hij dat niet dan blijven voortkabbelende nummers zonder ziel en spanningsboog over: 'Just Because, So!', het titelnummer en 'Lonely Street of Dreams'. 'Winterborn, Lyric' zit er een beetje tussenin, maar kan er mee door.

'Firenze' vind ik wel een sfeervol, klein gehouden nummer. Eigenlijk het mooiste stuk van de plaat.

Er had meer in gezeten, maar op zich is het album niet verkeerd.

Aardig album, maat zeker niet bijzonder.

Ondergewaardeerd album. 'My Pleasure' is een lekkere opener, daarna kabbelt het een beetje in. Maar met 'Lost and Found', 'Heartware' en 'Lonely Street of Dreams' komt het album toch goed terug.

Dit vind ik wel zijn meest ultieme liftmuziekplaat. Erg nietszeggend allemaal.

Mijn versie heeft overigens nog 8 bonustracks van zo'n 19 minuten bij elkaar en een andere hoes.