Negative - Anorectic (2006)

Supervet

Anorectic, een van de hardste, wat zeg ik? hardste plaat van Negative. de cover van dit album deden veel fans niks want ze vonden het een verschrikkelijk lelijk ding. Ik vind het een gave cover want het introduceerd het thema van dit album. Ja ja: Circus.
En niet zomaar circus, nee een echt Rock 'n Roll Circus.
Na het melodieuze Sweet & Deceitful tourde Negative 2 jaar door Europa om mid 2005 pauze te nemen om dit magistrale album op te nemen. Een recensie van nummer 1 tot nummer 13.

Arrival.
Arrival is een intro nummer zoals je dei kent van Sweet & Deceitful, een freaky horrorachtig circusnummer dat dit album introduceerd.

Glory of The Shame
Een bijna niet te evenaren openingstrack die losbarst en Negative toont zoals je ze nog nooit gehoord hebt, Het gitaargeweld vliegt je om de oren en Antti, Larry en Christus spelen de hoofdrol in dit cirus hoor je meteen, begeleid door de opmerkelijk brute vocalen van Jonne Aaron vormt dit al meteen een gigantische klapper van een opener, de solo's en riffs woren niet geschuwd en de pure rock 'n roll die je hier hoort blijft gelukkig het hele album.

Reflections
Een bijna zwoel deuntje begint en staat textueel als een huis, Ghost of you, Still breathing, It won't leave me alone it keeps on teasing. Duidelijk een vervelende exvriendin? haha. Dit nummer is een kleine afkoeler van het brute geweld van de opener, niet minder maar ook niet meer. hulde aan Nakki met zijn sfeervolle keyboard en het einde is gewoon super.

One Last Shot.
Zingend over hoe het eerst was en over hoe het nu verder gaat, een laatste schot om me te doden zingt Jonne begeleid met uiterst aggresieve gitaren. De reffreinen zijn uiterst subtiel en luidden een stormend reffrein in wat op het einde een gitaargolf word waar je niet aan ontkomt. wanneer de rust komt en je de holle doembrengende stem van Jonne hoort weet je dat dit gitaargeweld nog niet afgelopen is.
Opeens een andere wending, waar ik in het begin dacht dat ze nogmaals het reffrein zouden doen komt nu opeens ''I dont want it, No I don't want it'' en is dit toch wel een verassing.

Fading Yourself.
Nakki speelt hier de hoofdrol met een uiterst subtiel melodieus best zwaar nummer dat ik ook wel op Sweet & Deceitful had zien kunnen staan. Wanneer het nummer begint hoor je een dromeirge zang van Jonne. dan een barstend geluid van gitaar. Dit is volgens het Sweet & Deceitful recept gedaan, een ''luister naar de tekst'' nummer waar de instrumenten een beetje naar de achtergrond worden verplaatst. een licht nummer dat blijft hangen.

Planet of The Sun
Een van de beste songs op dit album. tekstueel gezien is dit echt voor mij een fantastische track omdat dit precies verwoord hoe ik me nu voel en er wat steun uit kan putten Dit nummer heeft een opzwepende aard en zal je meesleuren in de Negative wereld om het met zijn alle nog een keer vollop te brullen: ''Im ready or not, Ready for the truth!'' De keyboard van Nakki die me na een tijdje begint te irriteren hoort er natuurlijk wel bij maar had niet gehoeven.

A Song For The Broken Hearted
Na al het Rock 'n Roll geweld is het tijd voor een rustige pauze, een pauze die A Song For The Broken, Het dromerige begin en melancholische zang van Jonne Aaron voorspellen een somber nummer, dit is een typische Negative ballade zoals we die kennen van vorige album Sweet & Deceitful, Tekstueel staat dit als een huis en de emotie waarmee de vocalen ingezongen worden geeft dit nummer dat extra beetje speciaalheid. Weer strings toegevoegd zoals bijna elke ballade en dat geeft geen 'negative' effext
Natuurlijk een ontzettend gave spetterende solo als climax, Hier introduceerd het vrouwelijke koor zich voor het eerst die we zullen horen in ondermeer Gravity of Love & Kiss of Hope en Givin' Up in volgende albums.
Dit koor, en de overtuigende opzwepende solo op het einde en Jonne's haast schreeuwende vocalen uiden het einde in van deze fantastische track.
Na dit emotionele stuk muziek is het tijd voor humor, Er word een radiozender nagebootst en je hoort Jonne nog zeggen ''I Fucking can't believing this time,the messengers of Rock 'n Roll' blabla en dan hoor je een persiflage op HIM met een donkere stem die zegt ''I need you, Girl you are so Beautiful''

Sinners Night Misty Morning
''Hey Asshole Je zit op de verkeerde frequentie!'' hoor je en Sinners Night en Misty Morning begint, een haast country achtig Keyboard deuntje volgt en de pauze is afgelopen, het circus begint weer en luid haar 2e helft in. Wat een feelgood Rock 'n Roll nummer is dit zeg, Dit nummer dreunt heerlijk door en is gewoon na die ballade een vrolijke schouderklop. Negative schuwt de solo's niet zoals we gewend zijn op hun debuut en eindigt dit nummer dan ook met zo'n gave solo. Dit is gewoon een heerlijk nummer. Hu Hu Huuuu hoor je nog achtergrondkoor en wat een fantastische sfeer is dit, dit is typisch Negative en zoals ik ze wil horen.

Swans
Meteen vollop ertegenaan met een keihard gitaarspel, melodieus en hard lijkt het motto te zijn in deze track en eigenlijk het hele album. Tekstueel weet ik niet waar dit precies over gaat, Wat ik opikte is ''The Swans prepare for the leaving'' Zwanen hebben nooit 2 partners, ze blijven altijd samen met 1 Zwaan, wanneer die zwaan overlijdt blijft die andere zwaan voor altijd alleen. en dat vertelde Jonne op de dvd dus lijkt het mij dat het nummer over liefde gaat die vergelijkt word met dit zwanenliefdesspel? de gitaren hier zijn fantastisch en dreunen zo heerlijk door, hulde aan Larry en Christus die tot nu toe alle solo's foutloos hebben gespeeld (voor zover ik weet natuurlijk) Een hoogstaand drumnummer is dit niet maar Jay klinkt gewoon goed. Nogmaals scheuren de gitaren los wanneer Jonne's stem even acapella klonk en een laatste schreeuw klinkt wanneer dit nummer stopt om meteen over te gaan naar het volgende nummer.

Stop Fuckin' Around
Een fantastische solo luid dit nummer in en dit is gewoon een standaard negative rocknummer. Fijne bas zit in dit nummer en de gitaren zijn gewoon dik in orde. Melodie en drums ook, Perfect. Niks meer niks minder

Embracing Past
Een fijn nummer, sterke melodie en wat neerslachtig. Zo kennen wij Negative en zo hebben ze ons overdonderd met dit nieuwe geluid waar ze heftiger klinken dan ooit terug vallen op hun vorige materiaal doen ze natuurlijk ook omdat er waarschijnlijk heel wat fans verloren zijn door dit hardere materiaal, Embracing Past grijpt even terug naar het emotionele melodische maar niet zonder overtuigend gitaarspel natuurlijk. De reffreinen en vocale uithalen geven me altijd weer kippenvel in dit nummer.

We Can't Go On.
Vanaf het begin heb ik gewoon niks gehad met dit nummer, Niks mis ermee hoor Instrumentaal, maar de tekst begon me op een gegeven moment echt te irriteren. Ik skip nooit nummers maar echt blijmaken doe je me niet met dit nummer, dat heb je toch wel eens? dat een nummer je vanaf het begin al niet ligt. Het einde maakt het dik in orde en is zelfs een van de gaafste eindes van welke Negative track dan ook. wat een opzwepend keihard gitaarpareltje is het einde zeg. Petje af daarvoor dat maakt dit nummer voor mij natuurlijk nog evenzins draagzaam. Ook al rockt dit nummer live erg hard.

In Memorian (Immortal Peace)
''I Wish That I would be Dead'' zingt de zwaar depressief klinkende Jonne Aaron. Wat een nietsverhullende depressieve teksten heeft dit nummer. Zo te horen heeft de band iemand verloren. ''Im Depressed I dont Care'' klinkt het en dit is misschien wel de donkerste tekst die ik ooit van Negative gehoord heb, de slome zanglijnen en de harde reffreinen met harde gitaren maken dat goed. Jonne trekt hier vocaal alles uit de kast en dat hoor je, Wat een strot heeft dat jong. Een acoustisch en pianostuk luiden het einde van dit album in.

Een album waarvan ik had gedacht dat het een al rock 'n roll was maar het is zoveel meer dan dat, Negative schowde ons hun allerhardste maar meteen ook hun allerzachtste kant door ballad's als In Memorian. Deze plaat staat na 4 jaar nog steeds op 3 in mijn Top 10 en zal dat ook nog wel even blijven, heeft een uiterst lange houdbaarheidsdatum. Dit album is gewoon een groot feest, een feest dat losbarst bij het eerste nummer, soms wat vertraging heeft en dan weer keihard losbarst' Het rare einde van Immortal Peace waar het lijkt alsof er een babt vermoord word showt weer de humorkant van Negative net als de persiflage op HIM. De vergelijkenis met HIM heeft Negative met het eerste nummer al keihard weggeveegd want Negative rockt hier zoals HIM al sinds "Love metal'' niet meer gedaan heeft.
5*