Brother Cane - Brother Cane (1993)

Hele goeie plaat, weer ondergewaardeerd dus...jammer

Waanzinnig goede southern/bluesrock plaat...

Dit past makkelijk in het rijtje Screamin' Cheetah Wheelies, Cry of Love en Black Crowes...

De plaat ademt rock/soul/blues uit en de productie is helder maar toch lekker rauw...

Kwam Brother Cane op het spoor omdat Damon Johnson bij Alice Cooper speelde. Wist eigenlijk niet zoveel over zijn muzikale verleden, maar dit klinkt toch wel héél erg lekker!

Blijft een zalig plaatje. Heb ze ooit eens live bezig gezien en toen de cd aangeschaft. Geen moment spijt van gehad. Een zoveelste onbekend maakt onbemind !

Indertijd kreeg deze cd een prima recensie in de Aardschok en daarom kocht ik hem. Veel gedraaid. Wat moderner dan Black Crowes of Cry of Love, de andere retrorockers die ik kende vonden dit weer meh.

Hey man, ken je Screamin' Cheetah Wheelies ook? Zelfde tijd, zelfde soort muziek, zelfde energie.

Vanaf de jaren 90 waren vooral alternatieve rock en grungerock de populaire stromingen in rock-land. Maar met het succes van Stevie Ray Vaughan enerzijds en The Black Crowes anderzijds en in mindere mate ook wel Pearl Jam, was het ook okay als je wat meer blues- en boogie gerichte rock maakte.

Veel van die bands haalden dan weer niet het eind van het decennium, want toen kwam de nietsontziende bulldozer van numetal die echt alle ouderwetse rock verpulverde. Maar zo in die midden jaren '90 was het nog ongevaarlijk voor bands met gitaarsolo's, verstaanbare zang en groovy ritmes.

Brother Cane was een band uit het zuiden van de United States, waardoor het al gemakkelijk is om het southern rock te noemen. Maar wat boeit het, de band is stylistisch ook wat southern rock omhelst: een mix van rock, blues, soul en boogie. Damon Johnson heeft een heerlijke bluesy en soulful stem en de band rockt behoorlijk stevig en klinkt best modern, waardoor het nergens gedateerd klinkt. Al vraag ik me af, of het anno 2024 wel gedateerd is. Maar ik weet niet waar mensen nu naar luisteren, dus heb geen vergelijkingsmateriaal.

Ik ondekte deze band (en andere 90's acts die ik gaaf begon te vinden) pas rond 2010, dus ik was er wel wat laat bij. Maar dat drukt de pret niet. Ik zet de platen van Brother Cane graag op.