Brother Cane - Wishpool (1998)

Kippenvel tot over mn oren bij het horen van de ballads Mirrorball en I Surrender.

Bluesgrunge of gewoon eigenlijk hardrock. Want hokjes is voor hokjesdenkers.
Nochtans is de rockmuziek van Brother Cane erg goed. Het gitaarspel is stevig en melodieus daar waar het hoort. De zang van Damon Johnson is waanzinnig. Hij zingt rauw, mooi en raakt je diep in je ziel.

Dit is wat mij betreft hét perfecte rockalbum. Zo horen rockplaten te klinken. Ook de soloplaten van Johnson zijn meer dan de moeite waard.

Johnson heeft ook nog met de drummer en gitarist van Queensryche en de bassist/gitarist van Brother Cane een projectje gestart genaamd Slave to the System wat ook zeer de moeite waard is: Slave to the System

Ik heb een tribute cd van Tin Lizzy en daar zingt de heer Johnson het nummer Borderline. Kippevel....Ga dit snel eens checken.

En gedaan. Prima rock-plaat. Nu weet ik waarvandaan Queensryche haar voorliefde voor rock de laatste jaren heeft. Al klinkt het bij Brother Cane een stuk authentieker.

Lekkere rockplaat. "Lie In The Bed I Make", 'Human After All" en "Machete" zijn pareltjes. Ik mag graag luisteren naar Damon, hij heeft een prettige stem. Alleen jammer dat dit album zo moeilijk te krijgen is..

Welke Tribute cd is dat?

Deze: TRIBUTE to Philip Parris Lynott --- The Spirit of the Black Rose - trcjt.ca

Thanks... Staat wel een hoop onbekends op.

Randy Bachman, Ken Hensley is wel weer leuk...

Ik vind "Where was I to know" echt een fantastisch prachtig nummer... er zit zoveel gevoel in Damons stem als hij dit zingt, gewoon kippenvel.

Ben dit album nu dagelijks in de auto aan het luisteren en ben het hier volledig mee eens.

Op deze plaat is alle blues, soul, boogie- en southern rock totaal verdwenen, en is de band echt een mainstream rock geworden. Ik denk dat de druk hoog was om een hit te scoren. Ik weet het niet.

Het klinkt allemaal behoorlijk standaard en het is eigenlijk de geweldige stem van Damon die hier en daar de plaat bovengemiddeld maakt. Al heeft hij hier en daar wel een vervelend kreunend grungestemmetje, waar ik niet van houd. De plaat leunt verder wel veel te veel op moderne studiotracks en klinkt hier en daar erg dichtgesmeerd. Nu was dat wel de grote valkuil van jaren negentig-producties. Ik kan er maar niet echt aan wennen (of mijn oren worden oud).

Desalniettemin een redelijk genietbare plaat met enkele sterke songs, zoals Mirrorball en I Surrender.