Chris Stalcup & The Grange - Downhearted Fools (2016)
mijn stem
8 stemmen
Verenigde Staten
Roots / Rock
Uitgebracht in eigen beheer
-
Ogeechee River (4:58)
-
(Don't Let Me) Die Lonely (4:59)
-
Downhearted Fools (3:54)
-
Get You Off My Mind (4:26)
-
Pete and Clyde (7:25)
-
Burnin' Up These Highways (6:15)
-
Bad Kisser (5:20)
-
Moonshinin' (5:14)
-
You, My First Love (5:17)
-
However You Want Me (7:57)
0
Hendrik68
geplaatst: 5 oktober 2016, 18:13 uur
Ha, dank je Joshua, die had ik niet aan zien komen. Hier maken we natuurlijk direct tijd voor. De vorige CD zit bijna standaard in mijn auto.
Zo mooi dit: Je start de plaat en werkelijk bij de eerste noot verschijnt er een grijs van hier tot Georgia op mijn gezicht. Zo lekker ontspannen allemaal. Uit het leven gegrepen deze muziek. Ben nog niet helemaal klaar met luisteren, maar die grijns zit er nog steeds.
Zo mooi dit: Je start de plaat en werkelijk bij de eerste noot verschijnt er een grijs van hier tot Georgia op mijn gezicht. Zo lekker ontspannen allemaal. Uit het leven gegrepen deze muziek. Ben nog niet helemaal klaar met luisteren, maar die grijns zit er nog steeds.
1
Hendrik68
geplaatst: 8 oktober 2016, 19:44 uur
"In a just world, Stalcup’s name should be included amongst the new breed of artists including Isbell, Simpson and Stapleton who are marrying tradition and truth."
~ Eric Risch / Pop Matters
....en....
“Downhearted Fools” is a ragged rocker that burns with electricity and hard charging vocals that echoes the Drive by Truckers at their most “Saturday night.”
Ja als je bovenstaande quotes leest, die ik van Stalcups site haal, dan is mijn stukje eigenlijk al klaar. Veel treffender kan ik het eigenlijk niet vertellen. Ik doe toch een poging.
Chris Stalcup & The Grange kwamen voor mij eind 2014 als donderslag bij heldere hemel met een fantastische plaat vol met opbeurende Georgia Rock, zoals hij het zelf noemt. Stalcup schrijft liedjes die uit het leven gegrepen zijn. Eerlijk, recht voor zijn raap. De instrumentatie houdt het midden tussen Slobberbone en de Cooley kant van de Drive-By Truckers. Aangezien Stalcup een stem heeft die wat van Eddie Vedder weg heeft komt er automatisch wat Into the wild langs, maar of een Pearl Jam fan hier wat te zoeken heeft dat moet hij of zij zelf maar uitmaken. Dixie Electric Company was een verzameling vol met meezingers en die CD ligt nog altijd in mijn auto en ik draai hem zeker 1 keer per maand, vrolijker kan je niet naar en van je werk rijden. Is dat op zijn nieuwe album weer zo? Jazeker. Met Moonshinin en However You Want Me moet je net als bij California en Eastern Stars je gaspedaal in bedwang houden.
Qua sound is er hoegenaamd niets veranderd, dus in die zin geen verrassing. Blijven de songs net zo hangen als bij de vorige? Dat zal moeten blijken, maar vooral de 2e helft bevalt mij nu al erg goed. Kwestie van tijd voor de hele plaat weer van begin tot eind mee geblèrd wordt. Tekstueel is het zeker geen Drive-By Truckers, maar Stalcup hoeft het wiel ook niet opnieuw uitvinden. Hij doet waar hij goed in is. Liedjes schrijven die een lach op je gezicht toveren. Liedjes die je doen denken aan lang vervlogen tijden en dan vooral de mooie dingen die er in die tijden gebeurden.
Het Zuiden van de VS brengt een onwaarschijnlijke partij goeie muziek voort. Stalcup mengt zich moeiteloos tussen de meest memorabele namen. Het wordt tijd dat we hem eens in Nederland te zien krijgen. Volgend jaar viert Take Root een jubileum. Daarbij kunnen we geen chagrijn gebruiken, daar hebben we Chris Stalcup & The Grange voor nodig.
~ Eric Risch / Pop Matters
....en....
“Downhearted Fools” is a ragged rocker that burns with electricity and hard charging vocals that echoes the Drive by Truckers at their most “Saturday night.”
Ja als je bovenstaande quotes leest, die ik van Stalcups site haal, dan is mijn stukje eigenlijk al klaar. Veel treffender kan ik het eigenlijk niet vertellen. Ik doe toch een poging.
Chris Stalcup & The Grange kwamen voor mij eind 2014 als donderslag bij heldere hemel met een fantastische plaat vol met opbeurende Georgia Rock, zoals hij het zelf noemt. Stalcup schrijft liedjes die uit het leven gegrepen zijn. Eerlijk, recht voor zijn raap. De instrumentatie houdt het midden tussen Slobberbone en de Cooley kant van de Drive-By Truckers. Aangezien Stalcup een stem heeft die wat van Eddie Vedder weg heeft komt er automatisch wat Into the wild langs, maar of een Pearl Jam fan hier wat te zoeken heeft dat moet hij of zij zelf maar uitmaken. Dixie Electric Company was een verzameling vol met meezingers en die CD ligt nog altijd in mijn auto en ik draai hem zeker 1 keer per maand, vrolijker kan je niet naar en van je werk rijden. Is dat op zijn nieuwe album weer zo? Jazeker. Met Moonshinin en However You Want Me moet je net als bij California en Eastern Stars je gaspedaal in bedwang houden.
Qua sound is er hoegenaamd niets veranderd, dus in die zin geen verrassing. Blijven de songs net zo hangen als bij de vorige? Dat zal moeten blijken, maar vooral de 2e helft bevalt mij nu al erg goed. Kwestie van tijd voor de hele plaat weer van begin tot eind mee geblèrd wordt. Tekstueel is het zeker geen Drive-By Truckers, maar Stalcup hoeft het wiel ook niet opnieuw uitvinden. Hij doet waar hij goed in is. Liedjes schrijven die een lach op je gezicht toveren. Liedjes die je doen denken aan lang vervlogen tijden en dan vooral de mooie dingen die er in die tijden gebeurden.
Het Zuiden van de VS brengt een onwaarschijnlijke partij goeie muziek voort. Stalcup mengt zich moeiteloos tussen de meest memorabele namen. Het wordt tijd dat we hem eens in Nederland te zien krijgen. Volgend jaar viert Take Root een jubileum. Daarbij kunnen we geen chagrijn gebruiken, daar hebben we Chris Stalcup & The Grange voor nodig.
0
geplaatst: 13 oktober 2016, 20:16 uur
Hendrik68 schreef:
"In a just world, Stalcup’s name should be included amongst the new breed of artists including Isbell, Simpson and Stapleton who are marrying tradition and truth."
~ Eric Risch / Pop Matters
....en....
“Downhearted Fools” is a ragged rocker that burns with electricity and hard charging vocals that echoes the Drive by Truckers at their most “Saturday night.”
Ja als je bovenstaande quotes leest, die ik van Stalcups site haal, dan is mijn stukje eigenlijk al klaar. Veel treffender kan ik het eigenlijk niet vertellen. Ik doe toch een poging.
Chris Stalcup & The Grange kwamen voor mij eind 2014 als donderslag bij heldere hemel met een fantastische plaat vol met opbeurende Georgia Rock, zoals hij het zelf noemt. Stalcup schrijft liedjes die uit het leven gegrepen zijn. Eerlijk, recht voor zijn raap. De instrumentatie houdt het midden tussen Slobberbone en de Cooley kant van de Drive-By Truckers. Aangezien Stalcup een stem heeft die wat van Eddie Vedder weg heeft komt er automatisch wat Into the wild langs, maar of een Pearl Jam fan hier wat te zoeken heeft dat moet hij of zij zelf maar uitmaken. Dixie Electric Company was een verzameling vol met meezingers en die CD ligt nog altijd in mijn auto en ik draai hem zeker 1 keer per maand, vrolijker kan je niet naar en van je werk rijden. Is dat op zijn nieuwe album weer zo? Jazeker. Met Moonshinin en However You Want Me moet je net als bij California en Eastern Stars je gaspedaal in bedwang houden.
Qua sound is er hoegenaamd niets veranderd, dus in die zin geen verrassing. Blijven de songs net zo hangen als bij de vorige? Dat zal moeten blijken, maar vooral de 2e helft bevalt mij nu al erg goed. Kwestie van tijd voor de hele plaat weer van begin tot eind mee geblèrd wordt. Tekstueel is het zeker geen Drive-By Truckers, maar Stalcup hoeft het wiel ook niet opnieuw uitvinden. Hij doet waar hij goed in is. Liedjes schrijven die een lach op je gezicht toveren. Liedjes die je doen denken aan lang vervlogen tijden en dan vooral de mooie dingen die er in die tijden gebeurden.
Het Zuiden van de VS brengt een onwaarschijnlijke partij goeie muziek voort. Stalcup mengt zich moeiteloos tussen de meest memorabele namen. Het wordt tijd dat we hem eens in Nederland te zien krijgen. Volgend jaar viert Take Root een jubileum. Daarbij kunnen we geen chagrijn gebruiken, daar hebben we Chris Stalcup & The Grange voor nodig.
"In a just world, Stalcup’s name should be included amongst the new breed of artists including Isbell, Simpson and Stapleton who are marrying tradition and truth."
~ Eric Risch / Pop Matters
....en....
“Downhearted Fools” is a ragged rocker that burns with electricity and hard charging vocals that echoes the Drive by Truckers at their most “Saturday night.”
Ja als je bovenstaande quotes leest, die ik van Stalcups site haal, dan is mijn stukje eigenlijk al klaar. Veel treffender kan ik het eigenlijk niet vertellen. Ik doe toch een poging.
Chris Stalcup & The Grange kwamen voor mij eind 2014 als donderslag bij heldere hemel met een fantastische plaat vol met opbeurende Georgia Rock, zoals hij het zelf noemt. Stalcup schrijft liedjes die uit het leven gegrepen zijn. Eerlijk, recht voor zijn raap. De instrumentatie houdt het midden tussen Slobberbone en de Cooley kant van de Drive-By Truckers. Aangezien Stalcup een stem heeft die wat van Eddie Vedder weg heeft komt er automatisch wat Into the wild langs, maar of een Pearl Jam fan hier wat te zoeken heeft dat moet hij of zij zelf maar uitmaken. Dixie Electric Company was een verzameling vol met meezingers en die CD ligt nog altijd in mijn auto en ik draai hem zeker 1 keer per maand, vrolijker kan je niet naar en van je werk rijden. Is dat op zijn nieuwe album weer zo? Jazeker. Met Moonshinin en However You Want Me moet je net als bij California en Eastern Stars je gaspedaal in bedwang houden.
Qua sound is er hoegenaamd niets veranderd, dus in die zin geen verrassing. Blijven de songs net zo hangen als bij de vorige? Dat zal moeten blijken, maar vooral de 2e helft bevalt mij nu al erg goed. Kwestie van tijd voor de hele plaat weer van begin tot eind mee geblèrd wordt. Tekstueel is het zeker geen Drive-By Truckers, maar Stalcup hoeft het wiel ook niet opnieuw uitvinden. Hij doet waar hij goed in is. Liedjes schrijven die een lach op je gezicht toveren. Liedjes die je doen denken aan lang vervlogen tijden en dan vooral de mooie dingen die er in die tijden gebeurden.
Het Zuiden van de VS brengt een onwaarschijnlijke partij goeie muziek voort. Stalcup mengt zich moeiteloos tussen de meest memorabele namen. Het wordt tijd dat we hem eens in Nederland te zien krijgen. Volgend jaar viert Take Root een jubileum. Daarbij kunnen we geen chagrijn gebruiken, daar hebben we Chris Stalcup & The Grange voor nodig.
Leuk stuk man top
* denotes required fields.
* denotes required fields.