Lacrimas Profundere - Ave End (2004)

Het beste album van Lacrimas sinds "Memorandum", dit "Ave End". Een aantal sterke tracks nummer 1, 3,4, 5, 8 en 9 maken dit tot een heerlijke plaat. heerlijke deprimerende, melancholieke Gothic metal. Aanrader.

Hier is een mooie pianoversie van Sarah Lou met de zanger die Lacrimas tegenwoordig in de band heeft.

Lacrimas Profundere - Sarah Lou (piano version) - YouTube

Het album "Ave End" van Lacrimas Profundere, uitgebracht in 2004, maakt een redelijke indruk op mij. Dit Duitse rockensemble, onder leiding van Oliver Nikolas Schmid, is bekend om hun donkere en melodische muziekstijl die de luisteraar meeneemt op een emotionele reis. De zang van Christopher Schmid in dit specifieke album is rauw en intens, wat perfect aansluit bij de sombere thema's van liefde en verlies.

De eerste track, "One Hope's Evening", zet direct de toon met zijn krachtige melodieën en melancholische teksten. Het is deze combinatie die het hele album kenmerkt. De gitaren zijn zwaar maar melodisch, ondersteund door goed getimede drumritmes die een solide basis leggen voor de emotionele uitbarstingen in elk nummer.

Een hoogtepunt van het album is "Ave End", het titelnummer, dat een aangrijpende balans vindt tussen wanhoop en schoonheid. De teksten spreken van een einde, maar de muziek brengt een zekere schoonheid en hoop die tegenstrijdig lijkt met het thema van het nummer. Dit nummer is een prachtig voorbeeld van hoe Lacrimas Profundere emotie kan verpakken in muziek die zowel duister als uitnodigend is.

"To Bleed or Not to Be" heeft een tragische ondertoon en illustreert de vaardigheid van de band om diverse muzikale elementen te integreren zonder hun kenmerkende geluid te verliezen. Een van mijn favorieten op het album, vooral door de mooie zang.

De algehele productiekwaliteit van "Ave End" is opmerkelijk. Elk instrument is duidelijk en precies gemixt, wat zorgt voor een luisterervaring die zowel intens als intiem is. Het is deze kwaliteit die het album onderscheidt van andere in het gothic rock genre.

Persoonlijk raakt afsluiter "Come, Solitude", dat een veel lichtere toon heeft dan de andere tracks, mij misschien wel het meest. Het heeft een ongrijpbaar, dromerig gevoel dat een perfecte tegenhanger biedt voor de zwaardere, sombere nummers die het grootste deel van het album vormen.

Samenvattend is "Ave End" een album dat sterk aanbevolen wordt voor liefhebbers van gothic rock. Het biedt een rijke mix van emotie, melodie en muzikaal vakmanschap die de luisteraar zeker zal boeien. Elk nummer draagt bij aan een coherent geheel dat zowel artistiek als emotioneel diepgaand is. Het is duidelijk dat Lacrimas Profundere veel zorg en passie in dit project heeft gestoken, wat resulteert in een album dat nog lang na de eerste luisterbeurt blijft resoneren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl