The Boswell Sisters - Shout Sisters Shout! (2004)

Toch wel frappant dat er 50 mixtapes (overdrijven is een kunst) van 50 Cent en aanverwanten op MuMe staan en nog geen enkel album van the Boswell Sisters. Zeker aangezien the Boswell Sisters worden gezien als de beste vocal jazz band ooit. Niet alleen beheersen ze het close harmony zingen tot in de perfectie, maar daarnaast hebben ze een enorme stembeheersing en daarmee brengen ze soms zeer ingewikkelde stembuigingen ten gehore.

De groep bestaat uit drie zussen, Connee (soms ook Connie genoemd), Helvetia (Vet) en Martha Boswell. De drie zusters zijn geboren aan het begin van de vorige eeuw in New Orleans. In hun jonge jaren zongen ze al samen en deden ze invloeden op uit de zuidelijke gospel en blues door middel van contacten met de zwarte gemeenschap aldaar. Ze begonnen met optreden in kleine lokale theaters in de omgeving van New Orleans. In 1925 waren ze voor het eerst te horen op de lokale radio. Toentertijd speelde ze alleen nog maar instrumentaal. Connee bespeelde de cello, saxofoon en gitaar, Martha bespeelde de piano en Vet bespeelde de viool, banjo en ook gitaar. Al met al zeer muzikale dames en dat was, zeker voor die tijd, iets heel aparts. Later namen ze ook liedjes op met vocalen voor hetzelfde radiostation. Connee nam veel van de leadvocalen voor haar rekening, ondanks het feit dat ze door een ongeluk in haar jeugd aan een rolstoel gekluisterd was. Hun geweldige vocale talent leidde ze naar optredens in Chicago en New York.

In 1930 kregen ze een platencontract aangeboden door Victor. Een jaar later stapte ze echter alweer over naar Brunswick en bereikte de hitparade met When I Take My Sugar to Tea, welke ook gebruikt werd in de Marx Borthers film Monkey Business. Dit nummer werd opgenomen samen met the Dorsey Brothers Orchestra. Een van de meest voornaamste jazzorkesten van die tijd. De jaren daarop bleven de zusters samenwerken met de grote namen in de jazzwereld waaronder Eddie Lang, Joe Venuti en Bunny Berigan. In 1932 waren ze zelf ook op het witte doek te zien in de film The Big Broadcast. Ze deelde daar het podium met de toentertijd immens populaire Bing Crosby en Cab Calloway. Ondanks hun grote populariteit en een redelijk uitgebreide oeuvre slaagde de zussen er maar één keer in om de toppositie van de hitparade te halen. The Objects of My Affection uit de film Times Square Lady was in 1935 hun enige nummer 1 hit. Een jaar later echter stapte zowel Martha als Vet uit de groep omdat ze beide reeds getrouwd waren en het in die dagen not done was om als getrouwde vrouw, eigenlijk als vrouw in het algemeen, te werken. Connee ging daarna verder met een solo carrière. Deze was eigenlijk al een paar jaar eerder begonnen. In 1932 had ze namelijk al een paar solo nummers opgenomen voor Brunswick. Connee slaagde er in om tweemaal de bovenste positie van de hitparade te veroveren. In de late jaren '30 scoorde ze met Bob White (Watcha Gonna Swing Tonight?) en Alexander's Ragtime Band twee nummer 1 hits. Ze bleef albums opnemen tot in de jaren '60.

Aangezien het reeds zeer lang geleden is (zo'n 70 jaar) dat the Boswell Sisters optraden is er bijna geen videomateriaal van hun voorradig. Toevallig vond ik op Youtube een clip van Heebie Jeebies in nagenoeg perfecte kwaliteit. Dit nummer is ook op dit album te vinden en geeft een goede indicatie voor de rest van het werk van zussen. Bij het beoordelen van dit album laat ik mij enigszins leiden door de cultuurhistorische waarde van dames, maar desalniettemin vind ik het ook zeer aangenaam om de dames te horen zingen.

Wauw, Heebie Jeebies klinkt fantastisch! Idd perfecte samenzang, kreeg er helemaal kippenvel van Zijn dit soort albums wel makkelijk te verkrijgen dan?

Edit: inderdaad hele mooie recensie

Erg leuke en interessante recensie. Complimenten L_T_B!
Muziek uit een tijd waar ik in ieder geval bijna niks van weet.

L_T_B , ik vind dit tot nu toe een van de best geschreven ' recensies', die ik tot nu toe op Musicmeter las. Uiterst informatief en beargumentering van je uiteindelijke beoordeling.
Je gaat in je artikel beduidend verder dan -'hier moet je is naar luisteren' 'of wat is dit goed'.
Bovendien bewandel je niet het geijkte muzikale patroon.
Dus alle waardering van mijn kant!

Complimenten voor je stuk L_T_B; vraag me nu alleen af waarom ik deze dames nog nooit eerder ben tegengekomen. Misschien omdat er bij de geschiedenis van de jazz veelal gekeken wordt naar zwart amerika?
Des te meer een compliment om dit onder het stof vandaan te halen.

Dit album geeft een mooi overzicht van de muziekale kwaliteiten van The Boswell sisters. Duidelijk is ook waar The Andrews sisters hun inspiratie vandaan hebben. Toch vind ik dit nog net iets beter. Misschien wel omdat het authentieker klinkt. De stem van Connee (connie) is natuurlijk geweldig.