Julius Hemphill - Dogon A.D. (1972)
mijn stem
13 stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: Mbari
- Dogon A.D. (14:52)
- Rites (8:29)
- The Painter (14:33)
-
The Hard Blues *
(20:05)
met Hamiet Bluiett
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
37:54
(57:59)
Links
Spotify
1
geplaatst: 6 januari 2009, 21:47 uur
toch jammer dat dit album tot heden door zo weinig mensen beluisterd is. Ik heb een linkje naar een blogsite gedaan in het Jazz album van de week topic, met een uitgebreide review (en aangename verassing). Dit is op dit moment een van de beste freejazz albums die ik (tot nu toe) beluisterd heb.
Ik zal de blogger eens qoute, aangezien die veelbeter het album kan verwoorden dan ik dat kan, ps het album is te vinden in zijn top 20 freejazz albums:
Ik zal de blogger eens qoute, aangezien die veelbeter het album kan verwoorden dan ik dat kan, ps het album is te vinden in zijn top 20 freejazz albums:
Van bij de allereerste noten van dit album, weet je dat er iets speciaals aan de gang is. De cello van Abdul Wadud geeft een repetitief thema aan, ondersteund door het energetisch gedrum van Philip Wilson; Hemphill en Baikida Carroll spelen op sax en trompet de basismelodie er bovenop. Na een minuut of zo valt Carroll weg en begint Hemphill een betoverende sax solo. Wadud en Wilson blijven doorgaan met hun hypnotiserende basis, af en toe slechts fragmenten spelend van het thema, dat desondanks altijd impliciet aanwezig blijft. Na ongeveer 13 minuten verandert dat en leidt het contrapuntisch samenspel tussen de cello enerzijds en de blazers anderzijds tot een climactisch einde. Het stuk is fenomenaal door zijn eenvoud van vorm en kracht van uitvoering. "Rites", het tweede stuk, begint met sterk samenspel van de vier muziekanten, die dan snel hun eigen weg op gaan zonder focus te verliezen. "Painter", het derde nummer, brengt Hemphill op fluit. Deze CD is een absolute must voor wie van jazz houdt. Ze is jammer genoeg niet meer verkrijgbaar. Tim Berne had ze enkele maanden geleden op zijn website geplaatst (waarvoor onze dank, Tim), maar die is er nu weer van verdwenen.
Onbegrijpelijk dat deze LP niet na 35 jaar nog altijd niet op CD is uitgebracht.
http://freejazznl.blogspot.comOnbegrijpelijk dat deze LP niet na 35 jaar nog altijd niet op CD is uitgebracht.
0
thejazzscène
geplaatst: 11 november 2009, 17:24 uur
Ben hier benieuwd naar. Nog een leuk weetje:
Later zou hij lessen nemen bij Hemphill en er samen mee opnemen.
Though Berne was a music fan, he had no interest in playing a musical instrument until he was in college, when he purchased an alto saxophone. He was more interested in rhythm and blues music--Stax records releases and Aretha Franklin, especially--until he heard Julius Hemphill's 1972 recording Dogon A.D.
Later zou hij lessen nemen bij Hemphill en er samen mee opnemen.
0
geplaatst: 6 juli 2011, 23:38 uur
Deze maand op SLSK ''Het Jazz-album van de Maand''. Ik ben benieuwd en zal hem snel eens luisteren. Later dus meer 
2
Soledad
geplaatst: 14 maart 2022, 10:54 uur
Met: Julius Hemphill (alto saxophone, flute), Baikida Carroll (trumpet), Abdul Wadud (cello), Philip Wilson (drums), Hamiet Bluiett (baritone on 'The Hard Blues')
Alweer meer dan 10 jaar geleden dat er voor het laatst een bericht werd geplaatst bij deze freejazz klassieker van formaat. Een klassieker en cult-klassieker is dit zeker en eentje waar ik eerst wat moeite mee had het te doorgronden. En eigenlijk geloof ik daar niet zo in: de klik is er of niet. Maar dit plaatje was waarlijk een groeier. En als hij je eenmaal pakt laat hij niet meer los in ieder geval.
Deze muziek laat zich maar moeilijk in woorden grijpen. Het titelnummer is weergaloos. Een constante hypnotiserende vibe van drums en cello maken dat je langzaamaan de muziek in wordt gezogen. Daarmee staat de thematiek van deze compositie als een huis: een constante loop die je langzaam in vervoering brengt. De solo van Hemphill is hier en daar warm en bluesy, dan weer ijskoud en onheilspellend. Toch vliegt hij nergens uit de bocht: de muziek is verre van abstract en staat ondanks zijn originaliteit toch heel dicht op de jazz en blues traditie. Met dezelfde tact als Hemphill soleert Baikida Carroll. Pakt uitstekend zijn ruimte en weet constant verassend uit de hoek te komen.
Met acht minuten durende Rites stappen de heren weer wat dieper de freejazz in met een collectieve improvisatie. Die improvisaties schuren soms tegen het avant-gardistische modern klassiek aan. En dat allemaal tegen een achtergrond van Afrikaanse ritmes. Hoewel chaotisch lijkt de muziek soms echt gecomponeerd te zijn: niemand raakt elkaar kwijt. Het helpt daarbij ook dat zowel Hemphill als Carroll een fijne warme ronde toon hebben. De intensiteit van de muziek is gigantisch en daarmee is de kortste compositie ook één van de spannendste. Muziek die intensieve beluistering vraagt omdat er zoveel gebeurt.
Op The Painter neemt de muziek weer een andere wending: het begint met liefelijke tonen van Hemphill op fluit. De interacties met Wadud zijn prachtig. Beide heren zouden later nog regelmatig in duo optreden en er zou inderdaad weinig meer nodig hoeven zijn dan deze twee in duet om je in vervoering te brengen. De begeleidende drums geven de muziek echter nog wat pit en Caroll laat zich ook rustig meevoeren met de stroom. Prachtig klankenpallet. Tot slot is er als bonus bij de laatste uitgaves nog 'The Hard Blues' met de snoeiharde bariton van Hamiet Bluiett. Een heerlijke rauw, funky blues-stuk met geweldige solo's van iedere aanwezige muzikant. Wederom een glansrol voor Abdul Wadud die van zijn cello een waardig begeleidings én solo instrument weet te maken.
Wat deze plaat zo goed maakt is lastig uit te drukken. Ik ken werkelijk helemaal niets waar het mee vergelijkbaar is en tegelijkertijd klinkt en voelt alles vertrouwd en bekend aan. Deze plaat staat echt op zichzelf en is zeker voor freejazz liefhebbers eigenlijk onmisbaar. Hemphill is echt een fenomeen en laat zich niet vergelijken met andere jazz-muzikanten (misschien een klein snufje Ornette Coleman?). De kracht van zijn muziek is de oprechtheid en de authenticiteit.
Essentiële '70's freejazz dit dus. Het is daarom gek dat het allemaal niet zo makkelijk verkrijgbaar is. Zelf heb ik de 200 gram 2LP op International Phonograph. Met een andere (mooiere) hoes: namelijk die van de Freedom reissue van eind jaren '70. Het geluid is buitenaards mooi. Het is alsof je zelf tussen Hemphill en Carroll inzit. Loepzuiver en mega-dynamisch. Volgens mij heeft korenbloem de cd versie daarvan en dan kan hij dit beamen. Ze zijn helaas uiterst moeilijk te krijgen en helemaal niet voor een redelijke prijs. In 2019 kwam er in Japan nog eentje uit met het originele artwork maar ik heb slechte verhalen gehoord over de geluidskwaliteit dus zou die niet willen aanraden. Maar de muziek des te meer, dus wanneer streamen de enige optie is, doen!
Alweer meer dan 10 jaar geleden dat er voor het laatst een bericht werd geplaatst bij deze freejazz klassieker van formaat. Een klassieker en cult-klassieker is dit zeker en eentje waar ik eerst wat moeite mee had het te doorgronden. En eigenlijk geloof ik daar niet zo in: de klik is er of niet. Maar dit plaatje was waarlijk een groeier. En als hij je eenmaal pakt laat hij niet meer los in ieder geval.
Deze muziek laat zich maar moeilijk in woorden grijpen. Het titelnummer is weergaloos. Een constante hypnotiserende vibe van drums en cello maken dat je langzaamaan de muziek in wordt gezogen. Daarmee staat de thematiek van deze compositie als een huis: een constante loop die je langzaam in vervoering brengt. De solo van Hemphill is hier en daar warm en bluesy, dan weer ijskoud en onheilspellend. Toch vliegt hij nergens uit de bocht: de muziek is verre van abstract en staat ondanks zijn originaliteit toch heel dicht op de jazz en blues traditie. Met dezelfde tact als Hemphill soleert Baikida Carroll. Pakt uitstekend zijn ruimte en weet constant verassend uit de hoek te komen.
Met acht minuten durende Rites stappen de heren weer wat dieper de freejazz in met een collectieve improvisatie. Die improvisaties schuren soms tegen het avant-gardistische modern klassiek aan. En dat allemaal tegen een achtergrond van Afrikaanse ritmes. Hoewel chaotisch lijkt de muziek soms echt gecomponeerd te zijn: niemand raakt elkaar kwijt. Het helpt daarbij ook dat zowel Hemphill als Carroll een fijne warme ronde toon hebben. De intensiteit van de muziek is gigantisch en daarmee is de kortste compositie ook één van de spannendste. Muziek die intensieve beluistering vraagt omdat er zoveel gebeurt.
Op The Painter neemt de muziek weer een andere wending: het begint met liefelijke tonen van Hemphill op fluit. De interacties met Wadud zijn prachtig. Beide heren zouden later nog regelmatig in duo optreden en er zou inderdaad weinig meer nodig hoeven zijn dan deze twee in duet om je in vervoering te brengen. De begeleidende drums geven de muziek echter nog wat pit en Caroll laat zich ook rustig meevoeren met de stroom. Prachtig klankenpallet. Tot slot is er als bonus bij de laatste uitgaves nog 'The Hard Blues' met de snoeiharde bariton van Hamiet Bluiett. Een heerlijke rauw, funky blues-stuk met geweldige solo's van iedere aanwezige muzikant. Wederom een glansrol voor Abdul Wadud die van zijn cello een waardig begeleidings én solo instrument weet te maken.
Wat deze plaat zo goed maakt is lastig uit te drukken. Ik ken werkelijk helemaal niets waar het mee vergelijkbaar is en tegelijkertijd klinkt en voelt alles vertrouwd en bekend aan. Deze plaat staat echt op zichzelf en is zeker voor freejazz liefhebbers eigenlijk onmisbaar. Hemphill is echt een fenomeen en laat zich niet vergelijken met andere jazz-muzikanten (misschien een klein snufje Ornette Coleman?). De kracht van zijn muziek is de oprechtheid en de authenticiteit.
Essentiële '70's freejazz dit dus. Het is daarom gek dat het allemaal niet zo makkelijk verkrijgbaar is. Zelf heb ik de 200 gram 2LP op International Phonograph. Met een andere (mooiere) hoes: namelijk die van de Freedom reissue van eind jaren '70. Het geluid is buitenaards mooi. Het is alsof je zelf tussen Hemphill en Carroll inzit. Loepzuiver en mega-dynamisch. Volgens mij heeft korenbloem de cd versie daarvan en dan kan hij dit beamen. Ze zijn helaas uiterst moeilijk te krijgen en helemaal niet voor een redelijke prijs. In 2019 kwam er in Japan nog eentje uit met het originele artwork maar ik heb slechte verhalen gehoord over de geluidskwaliteit dus zou die niet willen aanraden. Maar de muziek des te meer, dus wanneer streamen de enige optie is, doen!
1
geplaatst: 14 maart 2022, 23:26 uur
Soledad, klopt ik heb inderdaad de cd versie. Het is deze. Ook ik vind de andere hoes een stuk mooier. De hoes hier gebruikt op Mume is het Mbari record logo + de naam van de artiest en naam het album. De eerste was een oplage van 500. Hemphill was eigenaar van het label Mbari. De originele studio sessie heeft 4 stukken opgenomen, maar 'hard Blues' was niet meegenomen in de eerste oplages door tijdsgebrek. Pas toen Hemphill een contract sloot bij Freedom record, en deze eigenaar werden van de mastertapes van Dogon A.D werd 'Hard blues' het begin punt van het album 'Cool bid'ness'. De CD versie is dus een uitgave van de originele studio opname.
De CD versie klinkt prachtig, het album is natuurlijk prachtig opgenomen, maar weet bijna zeker dat LP dit stukken mooier klinkt, zoals bijna alle jazz een extra genotslaag krijgt als je het op vinyl luistert.
De CD versie klinkt prachtig, het album is natuurlijk prachtig opgenomen, maar weet bijna zeker dat LP dit stukken mooier klinkt, zoals bijna alle jazz een extra genotslaag krijgt als je het op vinyl luistert.
* denotes required fields.
* denotes required fields.