Small Faces - The BBC Sessions (2000)
mijn stem
10 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: Varèse Sarabande
-
What'cha Gonna Do About It (2:16)
-
Jump Back (1:40)
-
Baby Don't You Do It (2:27)
-
Shake (3:13)
-
Sha-La-La-La-Lee (2:49)
-
You Need Loving (2:36)
-
Hey Girl (2:07)
-
E Too D (4:13)
-
One Night Stand (1:56)
-
You'd Better Believe It (2:24)
-
Understanding (2:33)
-
All Or Nothing (3:03)
-
If I Were a Carpenter (2:30)
-
Lazy Sunday (3:18)
-
Every Little Bit Hurts (4:01)
-
Rare Interview with Steve Marriott (0:46)
-
Rare Interview with Steve Marriott (1:00)
-
Rare Interview with Steve Marriott (1:26)
-
Rare Interview with Steve Marriott (1:00)
-
Rare Interview with Kenney Jones (1:17)
Links
Last.fm
0
tondeman
geplaatst: 23 september 2006, 17:38 uur
Voor de liefhebber is dit album een zegen. Mooi ingepast tussen Greatest Hits 54 en The Extra Alternate Takes in Mono (ik roep maar wat, maar trieste feit is dat de ''back-catalogue'' van deze band gewoon k*t is).
Ok dan. Voor de eerste keer kwam er zowaar wat live-materiaal boven. Jarenlang moest men het doen met wat rips van tv-shows maar hier zijn dan maar liefst 15 BBC-opnamen! En niet de minste.
Qua studio liedjes stonden deze 4 gasten wel hun mannetje. Toch waren ze vroeger vooral bekend om hun explosieve live-optredens. De combinatie van hyperactieve zanger/gitarist Marriott, buitengewoon strakke ritmesectie Lane / Jones en natuurlijk de man achter de Hammond, Ian McLagan, maakten van deze band een R&B-monster met een overdonderende kracht.
De cd gaat chronologisch, dus begint met de vroegste sessies uit '65 en eindigt in '68. Alles is in (wat voor mij toch als een verassing kwam) goede tot zeer goede kwaliteit.
Waar ze op album een transformatie ondergingen van pop-bandje met blues invloeden naar (in ruime zin genomen) een rock-band die zo hier en daar naar psychedelia neigde blijft hier alles op dezelfde lijn: soulvolle R&B die zeer swingend wordt gebracht. Met een frontman die geknipt was voor het werk. Beste witte soulzanger? Overduidelijk
. Geen wonder dat Mick Jagger hem niet bij de Stones wou hebben (en gelukkig dat ie niet bij de Stones is beland).
De gebruikelijke covers zijn ook aanwezig. Geheel in Small Faces stijl wordt alles naar de eigen hand gezet wat een paar leuke metamorfoses oplevert. Inclusief het legendarische ''You Need Love'' in een pre-mature, maar daarom zeker niet minder groovende, uitvoering.
Ok dan. Voor de eerste keer kwam er zowaar wat live-materiaal boven. Jarenlang moest men het doen met wat rips van tv-shows maar hier zijn dan maar liefst 15 BBC-opnamen! En niet de minste.
Qua studio liedjes stonden deze 4 gasten wel hun mannetje. Toch waren ze vroeger vooral bekend om hun explosieve live-optredens. De combinatie van hyperactieve zanger/gitarist Marriott, buitengewoon strakke ritmesectie Lane / Jones en natuurlijk de man achter de Hammond, Ian McLagan, maakten van deze band een R&B-monster met een overdonderende kracht.
De cd gaat chronologisch, dus begint met de vroegste sessies uit '65 en eindigt in '68. Alles is in (wat voor mij toch als een verassing kwam) goede tot zeer goede kwaliteit.
Waar ze op album een transformatie ondergingen van pop-bandje met blues invloeden naar (in ruime zin genomen) een rock-band die zo hier en daar naar psychedelia neigde blijft hier alles op dezelfde lijn: soulvolle R&B die zeer swingend wordt gebracht. Met een frontman die geknipt was voor het werk. Beste witte soulzanger? Overduidelijk
. Geen wonder dat Mick Jagger hem niet bij de Stones wou hebben (en gelukkig dat ie niet bij de Stones is beland).De gebruikelijke covers zijn ook aanwezig. Geheel in Small Faces stijl wordt alles naar de eigen hand gezet wat een paar leuke metamorfoses oplevert. Inclusief het legendarische ''You Need Love'' in een pre-mature, maar daarom zeker niet minder groovende, uitvoering.
0
geplaatst: 8 november 2007, 16:36 uur
Hilarische versie van 'Lazy Sunday' staat hierop, met rol-fluitjes en al, en een geinig zingende Steve Mariott. Mariott laat er geen twijfel over mogelijk : hij is en blijft een erg veelzijdige zanger met een buitengewoon goede stem voor zowel bluesrock als popmuziek. Jammer is dat er te veel nummers op dit LIVE album staan (vooral de eerste nummers) die met elkaar inwisselbaar zijn. 
0
EVANSHEWSON
geplaatst: 9 december 2007, 18:40 uur
argus schreef:
Hilarische versie van 'Lazy Sunday' staat hierop, met rol-fluitjes en al, en een geinig zingende Steve Mariott. Mariott laat er geen twijfel over mogelijk : hij is en blijft een erg veelzijdige zanger met een buitengewoon goede stem voor zowel bluesrock als popmuziek. Jammer is dat er te veel nummers op dit LIVE album staan (vooral de eerste nummers) die met elkaar inwisselbaar zijn.
Hilarische versie van 'Lazy Sunday' staat hierop, met rol-fluitjes en al, en een geinig zingende Steve Mariott. Mariott laat er geen twijfel over mogelijk : hij is en blijft een erg veelzijdige zanger met een buitengewoon goede stem voor zowel bluesrock als popmuziek. Jammer is dat er te veel nummers op dit LIVE album staan (vooral de eerste nummers) die met elkaar inwisselbaar zijn.
Het mochten er van mij ook nog wat MEER zijn, beslist!
Lang leve alle Small Faces Revival Periodes op gelijk welke radiozender hoezee!
****1/2
* denotes required fields.
* denotes required fields.