Gram Parsons & The Fallen Angels - Live 1973 (1982)

ongelofelijk sterk album; ik snap de lage score totaal niet, maar misschien tempert mijn enthousiasme wel na nog wat luisterbeurten

Gram & EmmyLou met hun matige road-band, die overigens geheel door EmmyLou op poten gezet moest worden aan het begin van de tour want daar had onze held helemaal geen kaas van gegeten.

Leuk detail is dat N.D. Smart drumt in deze band en die had op Woodstock gestaan met ............... Mountain. Logies toch ?

ik zet hem op 10 op mijn lijstje. Onlangs Roger Mcguinn, wat een freak, gezien in Leeuwarden en die speelde Drug Store Truck Drivin' Man. Streets of Baltimore....hoe meer drank...hoe raker die wordt.

Een Gram Parsons album dat niet zomaar 4,5* of hoger haalt, tja... Ik ben niet van mijn geloof gevallen, het ligt hier echt aan Gram en co zelf. Het is een tamelijk uitgebluste band, die zoals Droombolus al aangeeft, niet echt recht doet aan een artiest van het kaliber GP.

Het wat gezapige, clichématige spel van Neil Flanz valt vies tegen als je Sneaky Pete en Al Perkins gewend bent. De rest doet hun ding, maar ook beslist niets extra's. Blijven Gram en Emmylou over, maar Gram klinkt nogal moe en futloos en dat lijkt over te stralen op de hele groep.

Ik vind de band helemaal niet verkeerd, alleen zingt Parsons zoals hierboven door Stijn_Slayer aangegeven, futloos. De muziek blijft evenwel overeind. En Harris klinkt weer geweldig.

Omdat mijn favoriete nachtegaaltje Emmylou op deze cd meedoet, toch nog 2 sterren. Zonder haar hooguit een halfje. Met Gram Parsons heb ik helemaal niks. Ben hem alleen dankbaar dat hij er voor zorgde dat Emmylou naamsbekendheid kreeg.