Ian Anderson - Rupi's Dance (2003)

Eigenlijk gewoon een voortzetting van Secret Language of Birds, en dus ook de lijn die met Roots to Branches werd ingezet, dus overwegend akoestische muziek met invloeden uit de wereldmuziek.

Een vrolijke, huppelende en bovenal melodieuze plaat, met veel percussie, allerhande snareninstrumenten en veel fluit.
Dit maal met minder bijdragen van Andrew Giddings maar wel een keur aan (onbekende) muzikanten.

Een erg kleurrijke en aangename plaat. Leuk voor in de lente en zomer....

Erg lekkere plaat van de man met de fluit. Deze plaat is een stuk beter dan menig JT album.

Een Ian Anderson dagje. Ik ben echt verzot op zijn solowerk.

Dit is inderdaad zoveel beter dan de moderne Jethro Tull.

Net als zijn voorgaande solo album een meesterwerk. De spaarzame instrumentaties laten echt de klasse en het grootse vakmanschap van Ian's compositorische kwaliteiten zien. Heb het idee dat dit album door Jethro Tull liefhebbers misschien iets teveel over het hoofd wordt gezien.

Ik had een keer wat gerookt en wist haast niet wat ik hoorde bij bepaalde retestrakke passages die hier te vinden zijn, waarin uiteraard de dwarsfluit gebruikelijk een hoofdrol speelt.

Dit moet toch wel één van de lekkerste zomer platen zijn, die ik ken.
Misschien zit er een verhoging in. Ik ben echt verzot op de type instrumenten die Ian speelt. Het klinkt zo mooi en melodieus. Een beetje middeleeuws hier en daar. Pure folk dus.

Via een opmerking van Deranged bij de laatste Marc Almond met daarop een bijdrage van Ian hier terecht gekomen. Ja, ik snap de link met Almond ergens wel.

Ik moet eigenlijk nog meer denken aan Angelo Branduardi en gek genoeg raakt die me net wat meer. Allebei toch wel een beetje met het hoofd richting de Middeleeuwen, maar ook weer niet te veel.

Tijdloos, en ik moet dit nog wat meer gaan beluisteren om er een heel goed oordeel over te vellen (normaal kan ik dat wel heel snel). Ik zet in op 3,75* en dan rond ik dat gewoon maar af naar boven

Ik snap bijna niets van het bericht van mijn voorganger, maar een ieder die deze plaat van Ian een 4* geeft moet een goede peer zijn.

Ter gelegenheid doe ik er een half bovenop, want deze plaat is samen met Secret Language of Birds toch wel echt heel erg goed en mooi.

Deze en The Secret Language of Birds inderdaad twee juwelen in het algehele oeuvre van de man. Jammer dat hij voor zijn laatste platen voor een andere, meer rockende benadering is gegaan. Die zijn dan ook een stuk minder interessant in mijn beleving.

Mans is een geweldenaar niet alleen op de dwarsfluit maar ook op de akoestische gitaar naar mijn idee, dat komt op deze twee albums meer dan voortreffelijk tot uiting.

Daar komt ook bij, dat hij de metalen fluit heeft omgewisseld voor een bamboe-versie, waardoor de klanken warmer klinken.

Ik had dat ergens gelezen en inderdaad hoor ik dat er ook af.

Mssr Renard Lees dat je een half punt verhoogt maar zie geen cijfer, stem alsnog want dat kan deze plaat wel gebruiken. Elf stemmen op een site met pure muziekliefhebbers is natuurlijk belachelijk laag.
Hoewel ik dan wel weer begrijp dat de die hard JT fan hier geen boodschap aan heeft.

De opmerking over de Middeleeuwen snap ik wel, was eens in Delft bij zo'n Middeleeuwse avond en daar bruist het en golft het en schittert het juist door dit soort klanken.

Met Divinties, Secret Language of Birds en Rupi's Dance levert Ian drie meesterlijke platen af in een rij. Niks op aan ts merken, behalve dat het wat mij betreft tijdloze platen zijn.

Alledrie de platen zou ik zonder blikken of blozen op vinyl aanschaffen, maar het is ook heerlijke 'onderweg'-muziek.

Wat mij betreft dekken deze platen volledig hoe ik invulling geef aan de term 'pastorale muziek'. Hier enkele in meer electrisch versterkte-bandsetting, maar dat is okay.