Jonny Lang - Turn Around (2006)

Echt een super album. Een van de beste albums die ik ooit heb gehoord. Zeker een aanrader!!!

5*

Dit vind ik veel meer Blues/Rock dan Morphine (wel een stuk minder maar dat terzijde) De man heeft een erg 'ervaren' stem. Je zou niet denken dat hij zo jong is (ik ga er maar vanuit dat hij dat ook is) Hij heeft ook een 'zwarte' stem. Alle nummer zijn wel goed en leuk. Ook de nodige instrumentale stukjes zijn goed. Er zijn drukke nummers, maar ook wat minder drukke zoals My Love Remains. Echte uitschieters heb ik nóg niet ontdekt. Dus nu 'slechts' 4*, want volgens mij wel kan stijgen naar mate ik het wat vaker luister.

Heel erg mooi dit, verhoog het naar 4,5*. Een aantal zeer sterke nrs. Prachtig om dit te luisteren.

Geweldige plaat, heerlijke muziek. 5*

Waar is de blues gebleven??

Inderdaad minder blues, en meer soul/r&b georienteerd. De zang is geweldig en er staan ook veel gave gitaarsolo's op...

Vandaag leren kennen; 'Jonny Lang'. Straks onderweg naar huis - op de fiets - zijn debuut; 'Lie To Me' opgehad. Lekker, maar teveel 'rockabilly' en slepende bleusgitaarrifs naar mijn smaak. Vind ik aardig, maar trek ik niet een volledig album.

... Na zijn debuut was ik echter wel erg nieuwsgierig naar zijn meest recente reguliere album. 'Turn Around' valt direct goed op z'n plek. Heerlijk album, met nog steeds bluesinvloeden. Zoals reeds geschreven; aanzienlijk minder blues en meer Soul/ R'nB op dit album. Bij het zeer aangename en gospelachtige 'Thankful' zingt 'Michael McDonald' een deuntje mee. Het heerlijk warme volle en soms toch snerpende stemgeluid van Jonny ligt mij fijn in het gehoor.

'Aan wie denk je?' .. Sommigen vinden het fijn, anderen hekelen het. Zelf vind ik het vaak wel prettig om een soort van referentiekader te hebben. Maar ik kom - op dit moment - niet verder dan 'Ben Harper' meets 'John Legend'. En muzikaal dan absoluut meer richting 'Ben Harper'. En inderdaad, deze laatstgenoemde heren zijn niet blank.. Wat dus gelijk iets zegt over de stem van 'Jonny'.

Op ”Turn Around” zet Jonny Lang zijn op soul en R&B gebaseerde geluid voort. Dit betekent dus minder blues dan op zijn eerste albums, al zijn de invloeden nog wel duidelijk hoorbaar. De stem van Lang is doorleefd, ondanks zijn leeftijd, maar klinkt daarom juist zo lekker. Eigenlijk is er op ”Turn Around” niets nieuws onder de zon. Lang doet wat hij altijd al doet, en ondanks dat de blues iets minder prominent aanwezig is, is zijn gitaarspel en bijbehorende solo’s gewoon dik in orde. Persoonlijk ben ik meer een liefhebber van de Jonny Lang die diepgeworteld is in de blues, maar dat neemt niet weg dat ik ”Turn Around” gewoon een prima album vind dat meer dan genietbaar is.