Roger McGuinn - Cardiff Rose (1976)

Toch ook niet het McGuinn album voor mij. Ik houd van het vage van Crosby en de authenticiteit van Clark, Hillman en Parsons (Gram én Gene). McGuinn is vaak toch wat meer poppy ingesteld. Daarnaast ben ik niet echt overtuigd van zijn kwaliteiten als zanger, zoals ik al schreef bij Back From Rio. Met de andere Byrds achter hem kwam hij er mee weg, maar solo lukt hem dat niet altijd.

'Jolly Roger', 'Friend' en 'Pretty Polly' vind ik leuke nummers. 'Rock and Roll Time' vind ik erg zwak en 'Partners in Crime' is wat mij betreft ook een mislukte poging om eens een keer niet zo conventioneel te klinken.

'Up to Me' (geschreven door Dylan) is niets meer dan een nietszeggende Dylan imitatie.

'Take Me Away', 'Round Table' en 'Dreamland' blijven dan over als middelmatige nummers.

Gezien de gemiddeldes en het aantal stemmen lijken wel meerderen weinig interesse in/matige waardering voor McGuinn's solowerk te hebben. Ik zal z'n debuut eens proberen, wie weet is dat wat.

Dit album wordt door Oor's Popencyclopedie als het beste werk van Roger McGuinn beschouwd. Dat is dan ook de reden dat ik het album ooit heb aangekocht. Na de eerste luisterbeurt was ik toch wat teleurgesteld. Het album had wat meer draaibeurten nodig om echt te landen maar het is nooit een echte favoriet van me geworden. Het ontbreekt nogal aan consistentie. Voor mij er twee hoogtepunten, 'Jolly Roger' en 'Friend'. Verder vind ik 'Up To Me' aardig, maar ik krijg wel het gevoel dat dit op verzoek van de platenmaatschappij is gebeurd, vanwege de Byrds/Mcguinn link met Dylan. De rest overtuigd niet echt. Roger Mcguinn is nooit echt een rock 'n roll beest geweest, een nummer als 'Rock and Roll Time' klinkt erg geforceerd. En het nummer 'Pretty Polly' vind ik als outtake van de 'Sweetheart Of The Rodeo' sessies leuker dan deze ook wat geforceerde uitvoering.

Ik heb niks met OOR, maar voor mij is dit ook zijn beste soloalbum.

Lees OOR niet. Ben het met Neal eens dat dit zijn beste cd uit de jaren 70 is. Bij Cardiff Rose had McGuinn hulp van de Engelsman Mick Ronson, bekend van zijn werk bij David Bowie’s Spiders from Mars, die de LP ook produceerde. Anderen die meewerkten waren: David Mansfield multi instrumentalist, Kim Hutchcroft op de saxofoon, Howard Wyeth drums, op de bas Rob Stoner en vocale medewerking werd verleend door Timothy B Schmit, toen van Poco.

De hoes is het beste van het album, de muziek valt vies tegen. Echt niet iets waar je enthousiast van wordt.