Sponge - Rotting Pinata (1994)

Het feit dat op deze plaat tot op heden nog maar 4 keer gestemd is bevestigd maar weer dat dit de meest onderschatte plaat uit de grunge is.
Jaren geleden toevallig tweedehands gevonden en sindsdien regelmatig in mn CD speler te vinden.
Een van mijn favoriete rockalbums, een absolute aanrader.

Echt slecht is het niet, maar verre van mijn favoriete rockalbums verwijderd. Heb hem hier nog liggen en hij mag weg.

ik ken deze band van de toen nog bekede verzamelaars The Big Buzz (of was het fuzz).
Toen deze geluisterd in de winkel, maar ik vond het een beetje matig.
Niet super slecht ook niet goed.

Geweldig rock album, van begin tot eind.
Een van de parels in mijn CD kast.
Draai dit na bijna 20 jaar nog regelmatig.
Band is nooit doorgebroken, gelukkig heb ik ze 2 keer live gezien in 1995.
Hopelijk geven mensen dit album eens een luisterbeurt.

Inderdaad een geweldig rock album. Elk nummer heeft zijn charme. Deze band verzoop een beetje in al het 'post' grunge geweld om hen heen. Dat is jammer want dit album staat op zichzelf, wellicht enkele invloeden vanuit Seattle in hun muziek geïntegreerd, dat komt de kwaliteit echter ten goede. Beste nummers: Giants, Miles, Fields, Candycorn en het fantastische Plowed.

Sponge uit Detroit rock city! Ze hebben wel een kleine grunge sound , maar het rockt aan alle kanten deze cd.Ze schrijven erg goede liedjes waar andere bandjes uit die categorie nog maar van kunnen dromen.De zanger zingt met heel veel emotie.Gelijk al bij de opener Pennywheels' weet je waar je aan toe bent. En 'Giant' waar je kippenvel bij krijgt zo mooi. Deze plaat zou iedereen verplicht moeten horen. Dan weten ze wat ze gemist hebben sinds 1994. En luister daarna gelijk naar het album wat ze daarna hebben gemaakt 'Wax Ecstatic' ,minstens net zo mooi.
Druk nu maar weer op nummer 4 van mijn cd speler want het prijsnummer is natuurlijk 'Neenah Menasha'. Wereldsong van ongekende klasse. Wat kan het leven toch af en toe mooi zijn.

Op een hoop gegooid met veel andere grunge bands uit begin jaren 90 maar dat is niet helemaal terecht. Een band met een heel eigen gezicht, nummers die 'af' zijn, met kamerbrede refreinen, maar ook wat glam elementen toevoegt aan de songs. Vinnie zingt uitstekend en zuigt je mee in de belevingswereld van Sponge. Het tragische economische verval van thuisstad Detroit en de daarmee gepaard gaande sociale ellende is de belevingswereld waar de band zijn inspiratie uit put (zie ook de overige platen van de band). Rotting Pinata is echter veruit de beste schijf van de heren. Hoogtepunten; het fantastische Plowed, het gedragen Giants, of het meeslepende Fields. De band is echter nooit doorgebroken wat wellicht ook te maken heeft met het wat onevenwichtige materiaal dat ze hierna uitbrachten en het non-conformistische karakter van de heren om toe te geven aan de heersende muzikale trends.

Ik had ooit een compilatie (zelf samengesteld) waarbij Rotting Piñata 'gewoon' tussen Down in a Hole, Plush, Come as You Are en Black in stond. De bands kunnen jullie wel raden (hoop ik)

Het klinkt wel anders dan de niet genoemde bands, maar juist daarom was het leuk deze ertussen te zetten. Het paste goed bij de tijdgeest, qua geluid zeker. Rotting Piñata is erg catchy en kwam destijds af en toe langs op de radio (als je tenminste luisterde naar die zender).

Ik ben nooit verder gekomen dan de eerste twee albums, typisch ook zo'n band wier (bescheiden) roem ophield bij de Amerikaanse oostkust. Maar zeker niet onaardig. Onderschatte band!

Sponge paste er inderdaad wel tussen maar was toch ook wel anders, meer Detroit dan Seattle, eerder een strak shirt dan een houthakkershemd, meer classic rock dan grunge. Kortom, Rotting Pinata is catchy, melodieus, toegankelijk en bevat de nodige sfeer. Dit schijfje is wat mij betreft zwaar onderschat, door met name het grote publiek. En dat is onterecht, want nummers als Plowed (hemels refrein, letterlijk en figuurlijk), Miles, Drownin' en Fields zijn kleine monumentjes wat mij betreft.

Hoewel in de loop der tijd mijn smaak een stuk breder is geworden, heb ik nog steeds een zwak voor veel alternatieve rock/metal releases van begin jaren 90.
Dan heb ik het met name over bands wiens bekendheid de cultstatus nooit echt is overstegen. Bands die een eigen draai gaven aan een bepaald genre.
Sponge is zo'n collectief waarvan je de muziek zou kunnen categoriseren onder de hype van Seattle van begin jaren 90.
Daar doe je echter de band tekort mee, niet alleen is Sponge opgericht in Detroit, de band heeft een brede muzikale blik en de albums hebben allemaal iets 'eigens', kortom; men kiest zijn eigen route.
Vinnie Dombroski heeft een aangenaam randje in zijn zang, de ritmesectie maakt overuren en de songs zijn stuk voor stuk knallers van formaat.
De band weet songs uit te bouwen, neemt hier en daar gas terug om vervolgens tot fraaie uitbarstingen te komen.
Rotting Pinata staat vol met parels, soms wordt het klein gehouden, hier en daar kent de plaat wat melancholische stukken, maar de echte kracht zit in het weidse geluid en de juiste balans in elke track.
Het niveau van het debuut zouden de mannen nooit meer evenaren, in die zin is de band ironisch genoeg ook enigszins slachtoffer geworden van een creatieve voltreffer als hun eersteling.
Beste nummers; Fields, Giants en het nog steeds verslavende Plowed.