Skip Battin - Skip (1972)

Aardig maar onopvallend album van deze harigste én oudste (geboren 1934!) aller ex-Byrds (hij verving er in 1969 John York op bas, die op zijn beurt het jaar ervoor Chris Hillman had vervangen), met discutabele carriére. Toen Battin zich bij de Byrds voegde was hij al zeer ervaren, eerst als helft van het duo Skip & Flip, daarna als leider van de vergeten psych/folkrockgroep Evergreen Blueshoes, voornamelijk herinnerd vanwege de controversiële hoes (naakt!) van hun enige album.

Het materiaal op Battin's eerste solo-album, opgenomen vlak na zijn vertrek uit The Byrds, lag in het verlengde van wat Battin op met name Byrdmaniax en Farther Along van The Byrds liet horen; veel in collaboratie met Kim Fowley, weinig verrassend, weinig verheffend ook, maar er zijn liefhebbers voor. Ex-werkgever Roger McGuinn heeft een gastrolletje.

Skip Battin is altijd tweede garnituur geweest, werd lid van bands die al teerden op successen uit het verleden. The Byrds waren in hun late periode, mét Battin, nog een heel goede band met een paar prima platen, met name Untitled uit 1970 (waarop wat mij betreft Battin's hoogtepunt, Well Come Back Home staat).

Daarna dook hij 3 albums lang op in Grateful Dead afsplitsing New Riders Of The Purple Sage, als vervanger voor Dave Torbert, nadat hun laatste ter zake doende album (Panama Red) was uitgebracht.

In 1976 liet hij zijn gezicht zien in de refried Flying Burrito Brothers, heropgericht door een manager die de rechten op de naam bezat. Deze Burritos slaagden er in de goede naam van de échte, baanbrekende Flying Burrito Brothers van Chris Hillman en Gram Parsons te bezoedelen door een lange reeks abominabele derderangs countryplaatjes op te nemen. Battin bleef tot ver in de jaren '80 deel uitmaken van diverse line-ups van de nep-Burritos, ... om in 1989 op te duiken, en nóg verder weg te zakken, in de wel heel erg discutabele nep-Byrds van originele drummer Michael Clarke.
Na diens dood in 1993 ging Battin doodleuk verder als The Byrds Celebration. Al met al een wat vreemde carrière in bands die teerden op vervlogen roem, en dat is jammer, want Skip Battin is wel degelijk een zeer begaafde muzikant - luister maar eens naar de lang uitgesponnen liveversie van Eight Miles High op The Byrds' Untitled.

In zijn refried-Burrito-tijd maakte Battin nog een aantal weinig opzienbarende solo-albums die nooit op CD verschenen en deels enkel in Italië uitkwamen waar hij een niet zo goed uit te leggen populariteit genoot.

In 1 ding was Skip Battin wél origineel. Hij zal denk ik de eerste rockmuzikant geweest zijn die aan de gevolgen van Alzheimer overleed - in 2003, op 69-jarige leeftijd.

2.5**

Skip Battin ken ik van zijn werk met The Byrds.
Dit album bevat show- en blue grass-achtige muziek. Sommige nummers klinken als honky tonkmuziek uit de jaren 20 en 30. Er staan ook aantal Byrds-achtige dingen op.
Je moet echt van Skip's stem houden om het echt mooi te vinden. Bij The Byrds was er nog afwisseling van de songs gezongen door de andere vocalisten. Bij die groep zong hij o.a. Welcome Back Home, Citizen Kane en Lazy Waters.
Naast dit album ben ik ook zijn werk met Skip and Flip aan het beluisteren en dat is weer heel anders. In die jaren had Skip nog niet die brommerige stem en zag er toen nog niet zo wild uit.

Wat een waanzinnige kut plaat! En dat voor zo'n muzikant met een staat van dienst.
Jolige countryrock en bluegrass van het niveau lik-me-vessie. Heel vervelende plaat.

Bovenaan zag ik al wat bekende namen die meewerkten aan deze plaat:
Spanky McFarlane [Spanky & Our Gang]
Clarence White
Roger McGuinn
Kim Fowley (was Skip's beste vriend en zorgde ervoor dat Skip & Flip hun Amerikaanse hit kregen. Als producer was hij ook veelzijdig o.a. Soft Machine en Vicky Leandros. Manager van The Runaways. Zijn eigen werk is/was ook interessant. Hij kwam ook wel eens negatief in het nieuws).
Jim Seiter co-producer en percussionist en maakte deel uit van The Byrds' touring crew.
Zijn broer John Seiter was drummer in Spanky & Our Gang en daarna in The Turtles.
Ik draai de plaat een enkele keer, Je hoort dat Skip zijn eigen gang gaat, niet met LP-lijsten en goede verkoop bezig is. Dat maakt dan wel een eerlijk, maar geen heerlijk album.