Refugee - Refugee (1974)

Als je van het bombastische keyboardgeweld van Yes' "The gates of Delirium" al versteld stond, is dit beslist een aanrader: Patrick Moraz op zijn best.

Aan de ene kant heeft zanger Lee Jackson een vreselijk irritante stem, anderzijds past dit prima in het geheel.

Ik ging in de tijd dat deze plaat uitkwam regelmatig met een vriend naar London om platen te kopen en nieuwe bands te zien.

Groot aangekondigd was een concert van Refugee.
Twee ex Nice leden met een nieuwe keyboardwizard.
De plaat was net uit en wij s'avonds naar the Roundhouse.
Tijdens dit concert kondigde Lee Jackson aan dat Moraz naar Yes zou gaan.
Het einde van de band voor het goed en wel was begonnen; het publiek reageerde "not amused".

Het gaf het concert natuurlijk een aparte sfeer. Hoe goed het optreden ook was. op de plaat kwam het niet helemaal uit de verf.
Lee jackson deed daarna nog een poging met een nieuwe band : Jackson Heights, maar die was ook geen lang of succesvol leven beschoren.

Wat ik hier schrijf klopt niet: Jackson Heights was voor Refugee; oh dat geheugen....




Ben geen kenner van het genre dus verwijs ik maar naar dit: http://www.progarchives.com...,

misschien dat sommige liefhebbers , onder andere van deze plaat: http://www.musicmeter.nl/al... misschien nog wat fraais kunnen ontdekken.

Wel een beetje een opzichtige poging om mee te liften op het succes van Emerson, Lake & Palmer. Bas, drums en toetsen, en dan ook nog de link met Keith Emerson, aangezien Refugee voortkwam uit The Nice/Jackson Heights. Maar ach, het klinkt behoorlijk!

Ik heb wel eens spijt met Patrick Moraz. Hij heeft een CV om U tegen te zeggen, maar het is lullig voor hem dat hij hier net Keith Emerson moest opvolgen. Alsof dat nog niet erg genoeg was moest hij bij Yes ook nog Rick Wakeman doen vergeten. Hoe goed je ook je best doet, je kan het dan nooit goed doen. Daarna werd hij op schandelijke wijze uit Yes gekickt (maar Wakeman boven alles), en kon hij bij de Moody Blues uit z'n neus gaan eten. Z'n jaren daar zullen hem geen windeieren gelegd hebben, maar bij de Moodies vanaf 1978 (weinig sprake meer van prog) speelde hij zwaar onder zijn niveau. Er zijn natuurlijk toetsenisten die op nog veel minder erkenning mochten rekenen (Rick v/d Linden), maar Moraz is toch wel één van de grote toetsenisten van de seventies. Meer dan bijv. Tony Banks of Rick Wright.

Hier begint Moraz spetterend met 'Papillon'. Daarna worden het toch vooral lange, sfeervolle stukken in plaats van flashy virtuositeit totdat je iets over de helft van 'Grand Canyon' ineens op het puntje van je stoel zit te luisteren.

Je hoort wel dat Refugee nog niet zo erg lang bij elkaar waren, en dat ze nog niet al hun potentieel daadwerkelijk op band hebben gekregen. Het is jammer dat Moraz werd weggehaald door Yes, en na één plaat weer kon vertrekken. Relayer is een goed album, maar ik had misschien liever nog twee platen van Refugee gehoord. Als ze zichzelf hadden kunnen perfectioneren hadden zij zich wellicht met Emerson, Lake & Palmer kunnen meten.

Voor fans van The Nice, ELP en Trace is het wel een aanrader. Dit is een wat meer jazzy variant op hen (al is Moraz ook klassiek geschoold, zoals je bijv. in 'Ritt Mickley' en 'Credo' duidelijk hoort). Als 2fer is deze nog verkrijbaar op cd.