Paul Rodgers - Muddy Water Blues (1993)

Dit is een prachtplaat een om te koesteren in een blues collectie.

Hoogtepunt van het album en van 1993 David Gilmour met z'n fantastische gitaarspel in Standing around crying

Goede tribute plaat van Paul Rogers...de stem van Free en Bad Company.
Extra Super Deluxe is Jeff Becks Gitarrenspeel die op een aantal songs mee deed !Wow!!!

En verder : Gilmour dus op 1 track, een paar met Jeff Beck, en de rest van de begeleiders?
Ben hier wel benieuwd naar: ik vind namelijk Rodgers toch wel één van de betere zangers uit de rock/ bluesrock traditie. Nog ex-Free leden bijvoorbeeld?

Staat op de voorkant van het hoesje maar is mischien hier niet goed te lezen. Het doen volgende guitarristen mee: Jeff Beck, David Gilmour, Buddy Guy, Steve Miller, Gary Moore, Trevor Rabin, Richie Sambora, Neal Schon, Brian Setzer en Slash

Steve Miller?, Brian Setzer en Buddy Guy?: moet dit zeker eens beluisteren !

Ik doe dit al 14 jaar

vergeet Brian May (van Queen) niet!

Sorry....en Lead guitar op I'm Ready.....the one and only....Brian May!

Prima blues tribuut aan Muddy Waters o.a.
Alleen al de waslijst aan gitaristen, maken dit een interessant uitje.
Wel draagt dat er juist ook aan bij, dat er niet een echt coherent geluid te horen valt en dat doet soms afbreuk aan de sfeer van het album. Immers door die variatie aan lead gitaristen is er dus ook een ruime variatie op de wijze waarop er gesoleerd word.
Maar dat doet er niets aan af dat er puik word gespeeld en natuurlijk ook gezongen.
Wel prefereer ik zelf de rustige bluesy nummers waarin Paul Rogers stem meer excelleert. In de up-tempo nummers, gaat zijn stem m.i soms wat ten onder aan al het muzikaal geweld dat naar boven komt. Ik vind hem daar dan ook wat kracht ontberen, als je dat al van zijn stem kan zeggen...maar ik mis dan wat karakter, die ik meer hoor in de rustige nummers.
Standing around crying is daar een mooi voorbeeld van en ook direct een van de toppers.

Leuk detail is ook dat naast die waslijst aan gitaristen er ook nog prima gedrumt word. Dat viel mij ook op, zeer krachtig zelfs...maar goed het is dan ook de zoon van...die god met stokken...John Bonham, Jason kan er ook wat van. Is trouwens ook niet voor niets dat Led Zeppelin hem meegenomen hebben op de afgelopen reunie.
Verder triviaal nieuws, Paul Schaefer doet ook een deuntje mee op de hammond...de side-kick van David Letterman Late Night Show.

Anyway..geen verkeerd album, maar kan mij niet altijd overtuigen.

wat een reeks van fantastische gitaristen doen hier een gastoptreden , waanzinnig gewoon , en ja jason is de zoon van zijn pa en drumt ook als een echte bonham , retegoed !

Ik kocht 'm ook in 1993. Bij De Put in Leeuwarden. Begrip toen in die stad. Wirdumer dijk. Wobbe van Seijen. Platenzaak waar ze artiesten als Ronnie Lane met Annie, Delaney and Bonnie, Allman Brothers en Jackie Lomax gewoon kenden. Nou, daar hadden ze in die tijd bij Free Record Shop en Music Store nog nooit van gehoord. Die gasten van De Put zagen er ook uit als hippies met hun lange haar. Sprak mij erg aan in die tijd.

Hier meer info over dit prachtige album. Muddy Water Blues: A Tribute to Muddy Waters - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Ik vind Steve Miller wel lekker gitaar spelen op Hoochie Coochie Man.

Na ruim 10 jaar weer eens een berichtje hier. Dat is jammer. Deze plaat verdient wel wat meer. Rodgers heeft natuurlijk een prima stem en hier een karrevracht aan gitaristen om zich heen verzameld waarmee het fijn spelen is. De eenvormigheid waarover gesproken wordt , snap ik wel , maar toch zijn er hele aardige dingen tussen uit te pikken. Gewoon een solide album zonder al te veel poespas. Puntje van kritiek is dat de drums redelijk hard in de mix staan. Favorieten zijn voor mij hier de opener en Standing Around Crying met Gilmour. Een welverdiende 4 sterren.

Een redelijk tribute plaatje maar in mijn ogen nooit omvergeblazen door de wijze waarop Rodgers, bandleden en gastartiesten de songs voor het voetlicht brengen.
Die stem maakt echter heel veel goed, als de beste man een handleiding voordraagt van een Ikea kast hang ik nog aan zijn lippen. Kortom, geen topper omdat; hier en daar te eenzijdig en het album duurt gewoon te lang, desalniettemin bevat Muddy Waters Blues wel een bepaalde charme.