0
geplaatst: 20 september 2008, 23:37 uur
El Verano is het beste Bob James nummer vind ik. Voor de rest is Where The Wind Blows Free leuk, maar de rest niet echt mijn ding.
1
geplaatst: 25 november 2023, 12:46 uur
Na 1 komt 2, na 2 komt 3 en na 3 komt 4….. Was alles in het leven maar zo voorspelbaar.
Voordat ik verder ga met mijn berichtje over dit album eerst dank voor de aardige reacties n.a.v. mijn berichten bij 1, 2 en 3.
BJ4 dus (1977): in tegenstelling tot de fraaie hoes van Bob James Three, nu een saaie hoes met een foto van Bob, die eruitziet als een doorsnee gemeenteambtenaar (niets ten nadele van deze beroepsgroep overigens).
Maar het gaat hier natuurlijk over de muziek. Op BJ4 alleen maar nummers die door Bob James zelf zijn geschreven.
James gaat op dit album verder in dezelfde stijl als op de eerdere albums, ook deze is opgenomen bij van Gelder, geproduceerd door Creed Taylor en uitgebracht op Tappan Zee.
Bekende bezetting: Steve Gadd is, nadat hij even afwezig was op Three, terug op de drums, Eric Gale op gitaar, Gary King op bas en Ralph MacDonald op slagwerk.
Opening Pure Imagination is (een beetje) funky uptempo maar maakt op mij eigenlijk verder geen indruk.
Op Where the wind blows free is het fraaie geluid van fluitist Hubert Laws terug te horen en is er een heerlijke hoofdrol voor de gitaar van Eric Gale, Bob excelleert op de Fender Rhodes.
Tappan Zee maakt op mij weer iets minder indruk waaruit, gezien de vorige post, maar weer blijkt dat smaken gelukkig verschillen.
Nights are forever without you, wederom met Hubert Laws vrolijk fluitend, Gale solerend en een lekkere bas van King.
Treasure Island kent een solo(otje) van trompettist Art Farmer en de gitaar van Eric Gale laat zich ook hier weer goed horen.
El Verano……… Hubert Laws en Art Farmer in een fraai samenspel.
Mijn eigen berichtjes teruglezende van One, Two, Three en BJ4 ben ik, voor iemand die alles van Bob James in de loop der jaren heeft aangeschaft, niet overdreven enthousiast over dit viertal en dat klopt wel een beetje.
Tijdens het schrijven van deze berichten heb ik de albums teruggeluisterd en ja, op een bepaalde manier is het tijdloos, maar het is verre van spannend. Ik heb deze albums ook pas veel later gekocht om de verzameling compleet te krijgen en niet omdat ze nou zoveel indruk op mij hadden gemaakt.
Ik begon mijn Bob James verzameling in 1978 met het aanschaffen van, toen nog, de LP Heads en borduurde daar in de loop der jaren op verder. Op een gegeven moment ga je dan ook de albums, eerst op LP en later op CD, kopen die eerder zijn uitgebracht.
Laat Heads nou nummer 5 zijn, dus dat wordt het volgende Chet berichtje rondom Bob James. Ongetwijfeld iets enthousiaster bij het terugluisteren/schrijven (denk ik).
Voordat ik verder ga met mijn berichtje over dit album eerst dank voor de aardige reacties n.a.v. mijn berichten bij 1, 2 en 3.
BJ4 dus (1977): in tegenstelling tot de fraaie hoes van Bob James Three, nu een saaie hoes met een foto van Bob, die eruitziet als een doorsnee gemeenteambtenaar (niets ten nadele van deze beroepsgroep overigens).
Maar het gaat hier natuurlijk over de muziek. Op BJ4 alleen maar nummers die door Bob James zelf zijn geschreven.
James gaat op dit album verder in dezelfde stijl als op de eerdere albums, ook deze is opgenomen bij van Gelder, geproduceerd door Creed Taylor en uitgebracht op Tappan Zee.
Bekende bezetting: Steve Gadd is, nadat hij even afwezig was op Three, terug op de drums, Eric Gale op gitaar, Gary King op bas en Ralph MacDonald op slagwerk.
Opening Pure Imagination is (een beetje) funky uptempo maar maakt op mij eigenlijk verder geen indruk.
Op Where the wind blows free is het fraaie geluid van fluitist Hubert Laws terug te horen en is er een heerlijke hoofdrol voor de gitaar van Eric Gale, Bob excelleert op de Fender Rhodes.
Tappan Zee maakt op mij weer iets minder indruk waaruit, gezien de vorige post, maar weer blijkt dat smaken gelukkig verschillen.
Nights are forever without you, wederom met Hubert Laws vrolijk fluitend, Gale solerend en een lekkere bas van King.
Treasure Island kent een solo(otje) van trompettist Art Farmer en de gitaar van Eric Gale laat zich ook hier weer goed horen.
El Verano……… Hubert Laws en Art Farmer in een fraai samenspel.
Mijn eigen berichtjes teruglezende van One, Two, Three en BJ4 ben ik, voor iemand die alles van Bob James in de loop der jaren heeft aangeschaft, niet overdreven enthousiast over dit viertal en dat klopt wel een beetje.
Tijdens het schrijven van deze berichten heb ik de albums teruggeluisterd en ja, op een bepaalde manier is het tijdloos, maar het is verre van spannend. Ik heb deze albums ook pas veel later gekocht om de verzameling compleet te krijgen en niet omdat ze nou zoveel indruk op mij hadden gemaakt.
Ik begon mijn Bob James verzameling in 1978 met het aanschaffen van, toen nog, de LP Heads en borduurde daar in de loop der jaren op verder. Op een gegeven moment ga je dan ook de albums, eerst op LP en later op CD, kopen die eerder zijn uitgebracht.
Laat Heads nou nummer 5 zijn, dus dat wordt het volgende Chet berichtje rondom Bob James. Ongetwijfeld iets enthousiaster bij het terugluisteren/schrijven (denk ik).
0
geplaatst: 25 november 2023, 12:53 uur
PS: tijdens het terugzetten van de CD zie ik dat ik iets moet corrigeren...... Pure Imagination en Nights are Forever without you zijn niet door Bob James geschreven. Zo zie je maar weer: altijd eerst check, check, dubbel check alvorens iets te beweren.....
* denotes required fields.
* denotes required fields.