The Music Machine - (Turn on) the Music Machine (1966)

Een in potentie geweldige band die helaas voor ons door hun A&R manager slappe covers op moesten nemen om kommersjeel aanvaardbaar te wezen. De orginele songs zijn echte zonder uitzondering van een dusdanig hoog nivo dat deze glimmert toch een verplichte aanschaf is voor de 60s garage liefhebber.

Toetsenist Doug Rhodes en drummer Ron Edgar zouden later opduiken bij Curt Boetccher's Sagittarius en Millennium projekten .......

jammer van die covers inderdaad. toffe band en lekkere sixties rock.

talk talk en trouble wel geinig maar deze 2 albums zijn slechts opwarmers voor TS Bonniwells geniale vergeten meesterwerk close dat totaal een andere richting opgaat. maar kan op music machine vooral genieten van zijn stem en dat heerlijke fuzzgitaargeluid

Had 'm gister, in het kielzog van T.S. Bonniwell's Close, weer eens op en het viel me opeens op dat zijn stem bij de MM regelmatig op die van Doug Ingle lijkt ........... Heerlijk !

Op Taxman na zijn de covers ook wat mij betreft niet bepaald geweldig. Dieptepunt-1 is Cherry Cherry, dieptepunt-2 is Hey joe. Van de eigen nummers vind ik vooral de twee starters het luisteren waard. Voor de rest is het middelmatig maar wel een voldoende, dus 3*
49 in de 100 Greatest Albums of 1966 en 62 in Best Ever Albums van dat jaar.

Ben het eens met jorro. Vooral de eerste songs zijn sterk, en trekken me meteen het album in. Daarna verslapt de boel wat, met een paar covers die niet bepaald weten te begeesteren (ook een verplicht nummertje, zeker?). Jammer, want als je daar doorheen luistert, krijg je dus een vermakelijke pot garage rock geserveerd.

3 sterren

Ruim 3 jaar en een aantal keren luisteren verder heb ik toch meer waardering voor het album opgebouwd. Ik heb daaropvolgend mijn review op www.jorros-muziekkeuze.nl behoorlijk op de schop genomen met het volgende relaas als resultaat:

Toen ik voor het eerst luisterde naar het album "(Turn On) The Music Machine" van de Amerikaanse groep The Music Machine, uitgebracht in het roemrijke jaar 1966, was ik direct geïntrigeerd door de energieke samenklank van garagerock. Dit album, dat zich manifesteert als een krachtig artefact uit de muziekgeschiedenis, is doordrenkt van rauwe gitaarriffs en doortastende vocalen die typerend zijn voor die tijd.

Wat mij bijzonder aanspreekt in dit album, is de uitgesproken muzikale structuur die elke track lijkt te volgen. Vanaf het eerste nummer, "Talk Talk", word je als luisteraar meegesleept in een wervelwind van geluiden die zowel opstandig als innovatief zijn. De stem van de leadzanger, Sean Bonniwell, klinkt met een rauwheid die perfect de rebelse jeugd van de zestiger jaren weerspiegelt.

Ontdekken van het album "(Turn On) The Music Machine" van The Music Machine, uitgebracht in 1966, is als een reis terug in de tijd naar de wortels van de garagerock. Dit album staat vol met ruwe energie en kenmerkende geluiden die typerend zijn voor het tijdperk.

De instrumentatie op het album is zonder meer indrukwekkend. De elektrische gitaren zijn scherp en de baslijnen zijn doordringend. In combinatie met de strakke drumritmes creëren ze een geluid dat zowel tijdloos als typerend is voor de era van de garagerock.

Wat betreft de productie, ondanks de beperkingen van de technologie van die tijd, heeft het album een verrassend heldere en directe klank. Dit draagt bij aan de algehele ervaring van urgentie en authenticiteit, die de luisteraar bijna transporteert naar een live concert uit de jaren zestig.

En op een album met zoveel covers mag een korte verhandeling over de songs niet ontbreken

Talk Talk - Deze openingstrack zet meteen de toon met zijn korte duur en directe benadering. De krachtige, assertieve zang en de minimalistische instrumentatie maken dit een memorabel en invloedrijk nummer.

Trouble - Trouble laat een donkerder, meer introspectieve kant van de band zien. De zware baslijnen en de sombere tekst weerspiegelen de strijd en frustratie van de zanger.

Cherry, Cherry - Een cover die recht doet aan het origineel van Neil Diamond, maar met een rauwer randje. De band maakt het nummer eigen door toevoeging van hun kenmerkende agressieve gitaarwerk.

Taxman - Deze cover van The Beatles' klassieker krijgt een eigen draai door de band. Ze slagen erin om de fiscale frustratie van het nummer te behouden terwijl ze hun eigen unieke sound toevoegen.

Some Other Drum - Dit nummer toont de experimentele kant van de band met zijn ongewone ritmes en psychedelische invloeden. Het is een boeiend nummer dat blijft hangen.

Masculine Intuition - Met een titel die tot nadenken aanzet, biedt dit nummer een mix van krachtige gitaarriffs en provocerende teksten die de luisteraar uitdagen.

The People in Me - Dit nummer heeft een dieper emotioneel bereik, met een reflectie op persoonlijke identiteit en de externe invloeden die ons vormen.

See See Rider - Een energieke cover die de bluesy wortels van de band tentoonspreidt. De uitvoering is zowel rauw als emotioneel geladen.

Wrong - Een kort, scherp nummer dat zich focust op thema's van misverstanden en relationele miscommunicatie, uitgevoerd met kenmerkende directheid.

96 Tears - Een cover van ? and the Mysterians die de emotionele pijn en het verdriet van het origineel behoudt, maar toegevoegd met een typische Music Machine twist.

Come on In - Dit nummer nodigt de luisteraar uit in de wereld van de band, met een gastvrije, bijna feestelijke sfeer.

Hey Joe - De afsluiter van het album is een dramatische en krachtige uitvoering van deze klassieker, waarin het verhaal van verraad en wraak op een meeslepende manier wordt verteld.

Elk nummer op "Turn On The Music Machine" is een getuigenis van de tijd waarin het werd gemaakt, maar het blijft vandaag de dag verrassend relevant en fris. De directheid, de energie en het unieke geluid van de band maken dit album een essentiële luisterervaring voor liefhebbers van rockmuziek.

Concluderend is "(Turn On) The Music Machine" een album dat niet alleen een tijdscapsule is van een bewogen decennium, maar ook een getuigenis van muzikaal vakmanschap. Het biedt een rijke luisterervaring die zowel de kenner als de nieuwe luisteraar zal boeien en inspireren. Het is duidelijk waarom dit werk gerekend wordt tot de klassiekers van het genre.