Ellen Foley - Spirit of St. Louis (1981)

Ellen Foley was in die tijd de vriendin van Mick Jones van The Clash. Jones schreef een groot aantal nummers van dit album en speelde ook mee. Evenals trouwens de rest van The Clash en een paar Blockheads. Het resultaat is een album van pieken en dalen. Foley is niet zo geëxalteerd bezig als op haar eerdere album (of op Bat out of Hell). Hier laat ze horen dat ze een erg mooie stem heeft. Een aantal zwakke nummers worden afgewisseld met een stel prima tracks. Hoogtepunten zijn wat mij betreft The shuttered Palace (een klein hitje), The death of the psycoanalyst of Salvador Dali (die titel) en het erg mooie Theatre of Cruelty. Voor The Clash fans die álles al dachten te hebben een uitdaging. Voor alle anderen de moeite van het luisteren meer dan waard. 3,5

Deze is volgens mij gelijk met Sandinista van de Clash opgenomen en de hele sfeer is er naar, een prima plaat. 4*

Deze cd vind ik een heel stuk minder dan Night Out. Maar ik geef haar 2,5 omdat ze een erg mooie stem heeft.The Shuttered Palace vind ik het beste nr op deze schijf. En The Death of the Psychoanalyst of Salvador Dali vind ik een onwijs goede titel voor een song.

LP kwam vrij snel in de aanbieding, (want had niet veel gedaan) van waaruit ik hem dankbaar oppikte.
Het bleek niets meer met rock te maken te hebben.
Dit is dan ook eerder een rustig Clash-album ten tijde van Sandinista, met zangeres. De reden hiervan vindt u hierboven bij de comment van Jan Wessels.
Op Hitsville U.K. zingt ze trouwens ook.

Toch zingt ze hier af en toe wel weer heel mooi, alleen de nummers beklijven niet zo, zonder dat er echt slechte tussen staan.
Shuttered Palace haalde de tipparade in februari 1981 en is misschien nog wel bekend bij deze of gene.
Als andere goede nummers zou ik willen noemen Phases Of Travel, Salvador Dali, Theatre Of Cruelty, Game Of A Man en toch ook wel het lichtelijk irritante, maar wel beklijvende M.P.H.
How Glad I Am ken ik nog van Kiki Dee (1975).

Vantevoren had ik gedacht zo ergens tussen de 2,5 en 3* uit te komen van wat ik me ervan herinnerde, maar een paar keer herbeluisteren valt me 100% mee en ik vind het album zelfs beter dan vroeger.
Daarom 3,5*
Op vinyl.

Bracht hiermee eigenhandig haar carriere om zeep. Album leek in geen enkel opzicht op succeslp Nightout. Fans bleven in verwarring achter. Probeerde het nog met een derde lp met songs in het verlengde van Nightout, maar hitsucces bleef uit. Platenmaatschappij trok vervolgens de stekker eruit.

Ik had Spirit of St. Louis altijd al op elpee maar wilde 'm graag op CD hebben. Tijdje geleden voor weinig geld een dubbel CD box aangeschaft met daarop Nightout én Spirit of St. Louis. Ik ben juist erg blij dat Spirit of St. Louis juist niet op Nightout lijkt, dat was/is me toch teveel Amerikaanse jaren '80 bombast. Ik was indertijd juist verrast dat Foley in één keer met zulke mooie muziek kwam.

Mocht je geïnteresseerd zijn. Je kunt Ellen Foley deze maand zien ergens in ons polderlandschap.... zij geeft diverse concerten

Net weer eens geluisterd vanaf vinyl, en toch wel een fijn album.
Drie nummers gaan op mijn van alles wat Spotify lijst.
En... zoveel fijner opgenomen dan Night out, want foei foei foei zeg wat een bagger is dat. Die heb ik op vinyl en Cd.
Dan klinkt dit al beter.
Er zitten toch echt wel mooie composities tussen.
Shuttered Palace was een tip parade nummer dat een bepaalde generatie wellicht nog wel herkent?
Maar ik vind M.P.H. ook gewoon een heerlijk rechttoe rechtaan nummertje.
De foto van Ellen met harmonica en de grofkorrelige foto en face geven wel mooi cachet aan het artwork.
Ach ja, daarom maar eens weer vinyl.....

Enneh...Indestructible, mijn favoriet