Willie Nelson - Stardust (1978)

Nog geen berichten en slechts 6 stemmen voor dit album? Verbaast me een beetje, het staat bekend als zo ongeveer het beste coveralbum allertijden en is ruim 10 miljoen keer over de toonbank gegaan. Voor onze ouwe wietroker toch een ongekende prestatie! Track 11 en 12 zaten er in de originele versie trouwens niet bij, maar het is verdomd jammer dat Lee Towers "I Can See Clearly Now" met zijn gouden microfoontje voor mij heeft verpest.

De reden voor de geringe aandacht is wellicht dat de pure country en die van Willie Nelson in het bijzonder niet zo goed ligt op deze site (ik ben ook niet écht thuis in zijn werk, maar houd wel van kuntrie); maar juist in dat geval móét je deze plaat eigenlijk luisteren. Want als er iets weinig aan bod komt dan is het country. De voorzover ik weet enige rockende opa met lange vlechten toont zich hier van een heel andere kant; want ik neem aan dat veel van deze klassiekers al bij jullie kenners bekend zijn. En jullie kunnen gerust zijn, hij doet ze eer aan.

Nog een opmerkelijk saillant detail (pleonasme?) dat ik wil plaatsen (tevens de reden voor mijn nieuwsgierheid naar dit album) is dat deze plaat is geproduceerd door Booker T. Jones. Toen ik dit las in de Mojo (ik voel me onderhand een ambassadeur van dit blad zo vaak als ik er naar refereer; pm me maar fkes als het irritant wordt ) kon ik niet wachten om het resultaat van deze opsomming van onverwachte combinaties te beluisteren.

4 sterren!

Ik meende ooit eens te hebben gelezen in een artikel van Rolling Stone dat velen vooraf ontzettend terughoudend waren toen bleek dat Willie Nelson een album gevuld met covers zou opnemen. Een pionier in het country genre kon het toch niet maken om liedjes van anderen te ‘jatten’? Des te leuker is het natuurlijk dat dit uiteindelijk zijn best verkopende plaat ooit is geworden. Trouwens op veel van zijn vorige albums covert hij ook hier en daar wat nummers van anderen, maar daar hoorde je niemand over. En ach, zolang de covers maar smaakvol zijn, is er niets aan de hand, nietwaar? Het blad dat ik eerder noemde, plaatste Stardust overigens op plaats 257 in een lijst uit '03 van “500 greatest albums of all time”. Geen onaardige prestatie voor een album met alleen maar liedjes van anderen, lijkt mij.

Terwijl het warme geluid van de akoestiek uit Georgia on my mind (met het mooie gebruik van een mondharmonica) zich verspreidt over mijn kamer, besef ik me ineens dat het niet alleen Willie Nelson is die dit nummer zo mooi maakt. Het is naar mijn idee met name de sobere doch subtiele productie die deze versie zo adembenemend mooi maakt. Maar zoals hierboven mij ook al neergepend is, is dat niet zo vreemd met iemand als Booker T. Jones als producer. En gelukkig voor mij, wordt die productie in dezelfde fijne lijn doorgezet gedurende de rest van het album. Blue skies is ook een mooie bijdrage, mede door de manier waarop de piano centraal staat bij dit nummer, heeft het iets bluesachtigs over zich heen. Dat terwijl On the sunny side of the street weer aanvoelt als 'n wat semi-jazzachtig nummer. Opmerkelijk eigenlijk, want het is helemaal geen jazz. Scarlett ribbons had zeker niet misstaan tussen de oorspronkelijke tracklist, wat mij betreft één van de mooiste momenten op het album. En dan vooral eigenlijk omdat ik vind dat zijn stem bij dit nummer het mooiste uit de verf komt, als hij soms de laatste paar woorden van zinnen wat zachter zingt, klinkt zijn stem ietwat breekbaar, en juist dat vind ik zo mooi.

Toch is niet alles even geslaagd. Twee mindere momenten zijn te horen met ten eerste Unchained melody. Dat nummer mag ondertussen best bestempeld worden als evergreen, het is dan ook door honderden uitgevoerd met afwisselend resultaat. De eenvoudige begeleiding die overal zo mooi klinkt, is toch een beetje misplaatst hier; het voelt niet goed aan. Dit nummer hoort een rijke instrumentatie te hebben, en die ontbreekt hier (en als zijn versie het juist wel had gehad, had 't niet tussen het overige materiaal gepast). Ten tweede wordt duidelijk waarom I can see clearly now de originele tracklist niet wist te halen. Het origineel van Johnny Nash is toch echt veel mooier, de reggaeachtige sfeer ontbreekt hier, en dat is juist zo karakteriserend / typerend voor dat nummer. De tweede (instrumentale) helft van het nummer vind ik zo slecht nog niet, maar toch. Verder is 't zeker een alleraardigst album geworden.

Drie-en-een-half welverdiende sterren.

Angelo; mooi geschreven. Mijn missie is deels volbracht, aandacht voor deze plaat. Hopelijk trekt dit wat meer mensen over de streep.

5 euro bij CDwow. Ik heb de proef op de som genomen en hem in bestelling geplaatst. Ben zeer beniewd.

Bedankt. Ik lees je berichtje nu pas. Ik kende het album al wel een tijdje, overigens. Enfin, je opende je stukje dat het je verbaasde dat er nog niets geschreven werd bij dit album. Daar moest verandering in komen, dacht ik. En ach, dit album mag hier inderdaad best wat meer onder de aandacht komen.


Vijf euro inclusief verzendkosten is absoluut een mooie prijs voor dit album. Het voordeel is in dit geval dat het mooie covers bevat. Dat maakt dit een album die zeer goed te beluisteren valt, aangezien je niet echt kan spreken van album 'vullers'. Daar staat wel weer tegenover dat niet iedere cover even mooi uit de verf komt. De productie is wel oké. Ik ben benieuwd wat je ervan vindt, maar dat lees ik vast nog wel.

Dat een album uitgerekend de enige keer dat ik iets blind aanschaf (aan de hand van de onderstaande reviews, en dat ik van mening was dat ik toch iets van Willie Nelson in huis moest hebben) zo goed bevalt had ik van tevoren niet kunnen bedenken.
Aan mijn laatste bericht te zien is het nu ongeveer een jaar geleden dat ik het album in huis kreeg. Het is een album dat vooral gespeeld moet worden in de winter en zodoende ook vorig jaar in de koude maanden regelmatig heeft opgestaan. Maar ondanks deze associatie van mij met de winter moet je je niet vergissen. Dit album straalt namelijk warmte uit, en hoop, maar bovenal vind ik het vooral een romantisch album. Vleugjes jazz/country/folk en een grote dosis pop wordt hier gemixt en het resultaat is een mooie en vooral gevoelige verzameling tracks. Nergens doet het album cliché aan, ondanks dat het enkel covers zijn. De warme productie, subtiele zang en de perfecte timing van Willie Nelson maken dit album tot wat het is : een echt genot om naar te luisteren.
De perfecte vertolking van 'Unchained Melody' is denk ik mijn favoriet. Ook het paradoxale 'All of Me' behoort tot de lijst van favorieten. (Paradoxaal vanwege de tragische tekst maar toch opliftende begeleiding). In het album zelf geeft Willie aan dat 'Moonlight in Vermont' zijn favoriete nummer aller tijden is, vandaar ook dat hij dat nummer destijds graag wilde coveren. Als ik Willie's versie hoor van 'Someone to Watch Over Me' kan die van Susan Boyle gelijk de prullenbak in. En zo zijn eigenlijk zijn alle tracks sterk uitgevoerd, zelfs de bonustracks die bij de remaster komen. De blues-achtige instrumentale outro (met die mooie ''huilende'' harmonica) van 'I Can See Clearly Now' is de perfecte afsluiter van dit sfeervolle album.

Booker T. Jones was destijds de buurman van Willie in Malibu. Het is in negen dagen opgenomen, wat toch meer dan één nummer per dag is. Jones heeft de meeste songs uitgekozen, wat ie goed heeft gedaan. Opvallende speler is bassist Chris Ethridge van de Flying Burrito Brothers. Een laidback, latenight, jazzy album.

Toch wel een beetje slappe, gezapige hap, hoor.

Mooi album, wordt dit jaar toegevoegd aan de Grammy Hall of Fame

Ik zal misschien de enige zijn, maar nu ik de plaat heb opgezet denk ik meteen aan een zaal met bejaarde mensen die heerlijk mee wiegen op de liedjes van weleer. Willie Nelson als een country-crooner aan de micro, tussendoor een leuk woordje met de mensen. Heel gezellig allemaal. Het album is voor mij nergens spectaculair en als de naam Willie Nelson er niet had op gestaan, had mij dit ook helemaal voorbij gegaan.

Geen topalbum, maar als je houdt van het genre is het ook niet slecht. Willie Nelson maakt er zijn eigen ding van. Maar wel mierzoet.

Bejaarde mensen!?! Wij draaiden dit als twintigers en dertigers begin deze eeuw toen we met de camper door the USA trokken. En daar luistert nog steeds iedereen en alles naar nummers als Blue Sky en Stardust, zeker op de country radio.

Willie Nelson doet op dit album zijn uiterste best om mooi te zingen en hij slaagt. 4 sterren. Veel bekende nummers. I can see clearly now, de onverwoestbare meezinger van Lee Towers moet zijn meerdere erkennen in deze van Willie, tenminste dat ben ik van mening.