The Jacksons - Destiny (1978)

Lekkere plaat.
Al heb ik net als bij Triumph wel heel erg het idee dat ik naar een MJ soloplaat aan het luisteren ben, waar uiteraard niets mis mee is.
Clare Fisher is inderdaad een leuke toevoeging

De lp maakt vandaag weer wat rondes hier, en het blijft toch echt een top plaatje hoor.

Bijna 40 jaar oud ondertussen, maar eigenlijk zo jammerlijk ondergesneeuwd door de solo successen van Michael. Erg jammer, want dit album verdiend wat mij betreft echt wel wat meer aandacht dan het nu krijgt. (en dan doel ik op 82 stemmen, want het gemiddelde daarvan zit wel goed)

Soul en funk, dat is het pakketje wat je krijgt bij dit album. Michael heeft de hoofdrol, en dat is natuurlijk niet voor niks.

All night, rock'n and roll'n... Oppakken dit juweeltje!!!

Motown was zijn school, dit album was zijn stage. Er wordt soms beweerd dat Quincy Jones verantwoordelijk was voor het grote succes, maar Michael was zeer gedreven en erg goed voorbereid. Ook qua productie. Things i do for you en vooral Shake your body waren geniaal en hun tijd vooruit.

Omdat mijn broer helemaal gek was van Michael Jackson (en Madonna) vond ik het natuurlijk maar niks. Ik was van Queen. We waren trouwens pas 11 of 12 jaar oud, dus ik denk dat dat gewoon normaal is.

Maar die Michael Jackson-allergie bleef wel altijd een beetje. Ik was ook nooit een pop-liefhebber. Na Queen ging vanaf mijn 13/14 al richting de prog en daarom ook linea recta richting snob. Dat snobisme leeft nog weleens op, maar ik kan (gelukkig) steeds vaker popmuziek gewoon waarderen voor wat het is.

Disco/soul/funk/r&b, allemaal genres waar een gemiddelde progsnob niks van lust, maar ik lust het wel, en ook al ben ik nu oud en bijna grijs, deze Jacksons vind ik gewoon eigenlijk een erg goede plaat. Ik denk dat ik deze ook wel vaak zal gaan draaien (overigens heb ik inmiddels ook veel EW&F, Chicago, Stevie Wonder en Gaye in huis), dus wat funk/soul/r&b zit ik wel in de goede richting inmiddels.

Een flinke ruime voldoende voor deze fijne plaat.