Marcus Miller - Silver Rain (2005)
mijn stem
24 stemmen
Verenigde Staten
Jazz / Funk
Label: Koch
-
Intro Duction (0:30)
-
Bruce Lee (5:23)
-
La Villette (5:54)
-
Behind the Smile (6:25)
-
Frankenstein (6:33)
-
Moonlight Sonata (7:38)
-
Boogie on Reggae Woman (5:03)
-
Paris (Interlude) (1:15)
-
Silver Rain (6:06)
met Eric Clapton
-
Make Up My Mind (3:42)
-
Girls and Boys (5:36)
-
Sophisticated Lady (5:23)
-
Power of Soul (6:53)
-
Outro Duction (0:53)
-
The Lord's Prayer (2:43)
-
Silver Rain (6:34)
met Joey Kibble
Links
Last.fm
0
geplaatst: 6 oktober 2006, 17:33 uur
Een van de beste bassisten van de Wereld, klinkt erg relaxt, niet helemaal mijn smaak maar dit moet iedereen kunnen waarderen.
0
geplaatst: 18 januari 2008, 12:05 uur
Het betere werk van Marcus, vergelijken met het recentste 'Free'. Hier bewijst Marcus in ieder geval zijn status en knalt een paar fantastische deuntjes uit zijn basgitaar.
4 sterren.
4 sterren.
0
geplaatst: 12 april 2019, 23:28 uur
Heerlijk muzikaal album, top productie. Typische Miller stijl komt langs. Dikke aanrader.
1
geplaatst: 12 december 2025, 13:47 uur
Na de ultrakorte berichtjes hierboven tijd voor iets meer tekst. Dat verdient dit album namelijk.
Marcus Miller, wie kent hem niet? Oké, voor hen die deze vraag met “ikke” moeten beantwoorden een korte introductie.
Geboren in 1959 en (vooral) basgitarist. En wat voor eentje! Veelgevraagd sessiemuzikant en een aantal jaar, begin jaren tachtig van de vorige eeuw, onderdeel van de band van Miles Davis.
Maar ook solo hele aardige albums uitgebracht, waaronder Silver Rain in 2005.
Ik kocht de CD ooit in een pakketje van 5, uitgebracht onder de titel Original Album Classics.
Vijf albums van Miller, uit de periode 1993 – 2007.
Na de korte introductie (Intro Diction) volgt de eerste echte track: Bruce Lee. Waarom het nummer is vernoemd naar de beroemde vechtsporter/filmster? Geen idee!
Na een minuutje of vier een fijne solo van Gerald Albright op altsax. Verder vooral een heerlijke prominente bas van de meester zelf.
La Vilette feat. Lalah Hathaway. Kabbelt lekker voort. Op dit nummer is voor het eerst (en niet voor het laatst) de elektrische gitaar van Dean Brown hoorbaar.
Behind The Smile gaat een versnellinkje terug. Op mondharmonica een Stevie Wonder imitator (dacht eerst dat het Stevie was, maar nee het is Gregoire Maret).
Frankenstein (Edgar Winter)..….. Klinkt eng! De remmen gaan in ieder geval los op dit nummer. Veel blazers: Kirk Whalum (solo) en Roger Byam op tenorsax, Patches Stewart op de trompet, elektrische gitaar van wederom Dean Brown, Poogie Bell op drums.
Verrassing! Moonlight Sonata! Miller’s interpretatie van de compositie van Ludwig van Beethoven. Zeer geslaagd experiment wat mij betreft.
Boogie On Reggae Woman is dan weer wel van de eerdergenoemde Stevie Wonder. Hij is tenminste de componist maar nee, hij is niet hoorbaar op deze track. Opvallende scratches op dit nummer. De DJ van dienst is Mocean Worker.
Paris Interlude is een korte track van iets meer dan een minuut. Miller op fretless bass en synthesizer. Gregoire Maret wederom op de mondharmonica.
Titelnummer Silver is reggae pur sang. Of is het toch een blues? Gezien de gastrol van Eric Clapton denk ik toch meer het laatste. Clapton beperkt zich vooral tot de vocalen (helaas). Gitaar is aan het einde van de track gedurende 15 seconden hoorbaar. Altsax solo is van Kenny Garrett, een hele grote jongen die ook lang met Miles Davis mee mocht spelen.
Make Up My Mind. Ook hier speelt Miller alle instrumenten (bas, synthesizer, drums, woodwind, fender rhodes) met uitzondering van de mondharmonica van de Zwitser Moret.
Op Girls And Boys, een compositie van Prince, zijn de vocalen van Macy Gray. Wederom heerlijke altsax van grootheid Kenny Garrett.
Van Prince over naar Duke Ellington. Over grootheden gesproken……
Sophisticated Lady met solo Marcus Miller. We horen hem op basklarinet, bas, keyboard en synthesizers. Multi-instrumentalist dat blijkt hier maar weer.
En dan van Ellington door naar een Jimi Hendrix compositie: Power Of Soul. Hier Miller alleen maar op bas, samen met Poogie Bell op drums, Dean Brown op gitaar, Bernard Wright keyboards. Orgel, fender, piano worden bespeeld door Bruce Flowers, Roger Byam tenorsax en de trompetsolo is van Patches Stewart.
Outo Duction, slechts 49 seconden solo Miller op van alles en nog wat (onder andere Human Beatbox).
Ook bonustrack The Lord’s Prayer is een nummer met alleen maar Miller. Wederom, naast alle instrumenten, die opvallende basklarinet. Klinkt goed!
Tot slot de bonustrack Silver Rain, nu zonder Clapton maar met Joey Kibble.
Al met al is Silver Rain, ook na twintig jaar, nog steeds het beluisteren waard. Meer dan vijf kwartier is wel heel lang, maar toch slaat de verveling nimmer toe.
Marcus Miller, wie kent hem niet? Oké, voor hen die deze vraag met “ikke” moeten beantwoorden een korte introductie.
Geboren in 1959 en (vooral) basgitarist. En wat voor eentje! Veelgevraagd sessiemuzikant en een aantal jaar, begin jaren tachtig van de vorige eeuw, onderdeel van de band van Miles Davis.
Maar ook solo hele aardige albums uitgebracht, waaronder Silver Rain in 2005.
Ik kocht de CD ooit in een pakketje van 5, uitgebracht onder de titel Original Album Classics.
Vijf albums van Miller, uit de periode 1993 – 2007.
Na de korte introductie (Intro Diction) volgt de eerste echte track: Bruce Lee. Waarom het nummer is vernoemd naar de beroemde vechtsporter/filmster? Geen idee!
Na een minuutje of vier een fijne solo van Gerald Albright op altsax. Verder vooral een heerlijke prominente bas van de meester zelf.
La Vilette feat. Lalah Hathaway. Kabbelt lekker voort. Op dit nummer is voor het eerst (en niet voor het laatst) de elektrische gitaar van Dean Brown hoorbaar.
Behind The Smile gaat een versnellinkje terug. Op mondharmonica een Stevie Wonder imitator (dacht eerst dat het Stevie was, maar nee het is Gregoire Maret).
Frankenstein (Edgar Winter)..….. Klinkt eng! De remmen gaan in ieder geval los op dit nummer. Veel blazers: Kirk Whalum (solo) en Roger Byam op tenorsax, Patches Stewart op de trompet, elektrische gitaar van wederom Dean Brown, Poogie Bell op drums.
Verrassing! Moonlight Sonata! Miller’s interpretatie van de compositie van Ludwig van Beethoven. Zeer geslaagd experiment wat mij betreft.
Boogie On Reggae Woman is dan weer wel van de eerdergenoemde Stevie Wonder. Hij is tenminste de componist maar nee, hij is niet hoorbaar op deze track. Opvallende scratches op dit nummer. De DJ van dienst is Mocean Worker.
Paris Interlude is een korte track van iets meer dan een minuut. Miller op fretless bass en synthesizer. Gregoire Maret wederom op de mondharmonica.
Titelnummer Silver is reggae pur sang. Of is het toch een blues? Gezien de gastrol van Eric Clapton denk ik toch meer het laatste. Clapton beperkt zich vooral tot de vocalen (helaas). Gitaar is aan het einde van de track gedurende 15 seconden hoorbaar. Altsax solo is van Kenny Garrett, een hele grote jongen die ook lang met Miles Davis mee mocht spelen.
Make Up My Mind. Ook hier speelt Miller alle instrumenten (bas, synthesizer, drums, woodwind, fender rhodes) met uitzondering van de mondharmonica van de Zwitser Moret.
Op Girls And Boys, een compositie van Prince, zijn de vocalen van Macy Gray. Wederom heerlijke altsax van grootheid Kenny Garrett.
Van Prince over naar Duke Ellington. Over grootheden gesproken……
Sophisticated Lady met solo Marcus Miller. We horen hem op basklarinet, bas, keyboard en synthesizers. Multi-instrumentalist dat blijkt hier maar weer.
En dan van Ellington door naar een Jimi Hendrix compositie: Power Of Soul. Hier Miller alleen maar op bas, samen met Poogie Bell op drums, Dean Brown op gitaar, Bernard Wright keyboards. Orgel, fender, piano worden bespeeld door Bruce Flowers, Roger Byam tenorsax en de trompetsolo is van Patches Stewart.
Outo Duction, slechts 49 seconden solo Miller op van alles en nog wat (onder andere Human Beatbox).
Ook bonustrack The Lord’s Prayer is een nummer met alleen maar Miller. Wederom, naast alle instrumenten, die opvallende basklarinet. Klinkt goed!
Tot slot de bonustrack Silver Rain, nu zonder Clapton maar met Joey Kibble.
Al met al is Silver Rain, ook na twintig jaar, nog steeds het beluisteren waard. Meer dan vijf kwartier is wel heel lang, maar toch slaat de verveling nimmer toe.
* denotes required fields.
* denotes required fields.