The Souther-Hillman-Furay Band - The Souther-Hillman-Furay Band (1974)

Ondanks dat deze 'supergroep' meer uit financiele overwegingen is ontstaan dan uit artistieke of vriendschappelijke doeleinden is het beslist geen slecht album.

J.D. Souther is vooral bekend vanwege zijn geschreven nummers voor (o.a.) de Eagles. Richie Furay komt natuurlijk uit Buffalo Springfield en Poco, en Chris Hillman van The Byrds, The Flying Burrito Brothers en Manassas.

Met zo'n line-up kan het natuurlijk niet mislukken, maar het zorgt er ook voor dat de verwachtingen niet volledig ingelost worden.

Chris Hillman heeft Paul Harris, Al Perkins en Joe Lala meegenomen van Manassas, waardoor dit album soms een beetje klinkt als Manassas zonder Stephen Stills (en wie was ook alweer het belangrijkste lid van Manassas.....?).

Ik mis echter vooral een authentiek geluid zoals bijvoorbeeld The Gilded Palace of Sin wél had. Nu is het eigenlijk alleen een leuk tussendoortje, wat ietwat tegenvallend is gezien de reputatie van de bandleden.

Afgelopen weekend van een vriend alle cd's geleend van JD Souther, waaronder deze, die ik vandaag als eerste heb afgetrapt. De stemmen zijn geweldig, maar de nummers pakken me nog niet echt. Begin eens met een voldoende.

Dit album klinkt helaas erg slap en futloos. Er staat nauwelijks een écht goed liedje op. Bovendien vind ik het geluid van dit album nogal lelijk. Ooit had ik dit album op vinyl, en thans doe ik het met een cd met Japans tekstvel, dus daar kan het niet aan liggen. Rise and Fall van Chris Hillman
(mooie dobro van Al Perkins) en Deep Dark and Dreamless van J.D.Souther (mooie ballad) redden het album nog enigszins, maar overigens zijn de songs van de heren Hillman, Furay en Souther nou niet bepaald hun allerbeste.