Roger McGuinn - Roger McGuinn & Band (1975)

Roger McGuinn & Band wordt algemeen beschouwd, ook door Mcguinn zelf, als zijn slechtste album. De nummers 'Lover Of The Bayou' en 'Born To Rock And Roll' stammen al uit de nadagen van The Byrds maar hebben als studio versie in die tijd nooit een album gehaald. Voor het reünie album van de originele line up wist Roger Mcguinn 'Born To Rock And Roll' alsnog een plek te vinden op dat matige album. Ontevreden met het resultaat heeft hij het nummer in 1975 een derde keer opgenomen, om daarna toe te geven dat het nooit een goed nummer is geweest.
De obligate Dylan cover staat er ook op in de vorm van 'Knockin' on Heaven's Door'. De rest van het album weet me ook niet echt te bekoren. Eigenlijk is het een opluchting dat de totale speeltijd onder de 30 minuten blijft.

Grappig hoe verschillend muziek ervaren kan worden. Ik vind dit album namelijk zeer de moeite waard.
Al luisterde ik in de jaren '70 nauwelijks naar popmuziek, dit album (dat ik toevalligerwijs in bezit had gekregen) kon ik heel erg waarderen. Het maakte zo'n opgewekte en optimistische indruk op mij en belandde destijds regelmatig op mijn draaitafel. Ik had de Amerikaanse versie en die klonk prima. Ook over de liedjes op dit album, dat weliswaar tamelijk mainstream klinkt (een heel verschil met The Byrds in mijn beleving) had ik niet te klagen. Born to Rock and Roll en Lover of the Bayou zijn weliswaar niet de sterkste nummers, maar erg slecht vind ik ze bepaald niet. De mooiste nummers vind ik trouwens Painted Lady en Easy Does It.

Het geluid van dit album is precies raak. Columbia Records stond, na het commerciële falen van de eerste twee albums niet toe dat McGuinn het album zelf produceerde en schoof John Boylan als producer naar voren - en hij bracht Richard Bowden (gitaar), David Lovelace (piano) en drummer Greg Attaway en bassist Steve Love mee, en die legden een degelijk fundament. Dat sommige songs niet echt briljant zijn, wordt door de productie goedgemaakt - die is spot on.

Toen Sundazed een cd-uitgave verzorgde in 2004 ben ik snel naar de winkel gerend, en het schijfje (hoewel ik de vinyluitave nog steeds in de kast heb staan) is al talloze malen de speler in geweest.
Hoewel niet zo goed als het mooie debuut van McGuinn een heel fijn album, voor mij beter dan de laatste stuurloze albums van The Byrds.

Sorry voor mijn afwijkende visie op dit album, maar ik ga altijd op mijn eigen oren af. Toen in 1973 het album Holland van The Beach Boys verscheen, werd dat zéér ongunstig besproken in Muziekkrant Oor. Bleek het een pracht-album te zijn....

Smaken verschillen nou eenmaal, daar hoef je je niet voor te excuseren. En recensies kunnen een indicatie zijn maar als je een groep/artiest(e) interessant vind zul je toch zelf eerst naar het album moeten luisteren om je eigen mening te vormen.
Het album van Roger McGuinn dat mij het beste bevalt is 'Cardiff Rose' en dat is ook niet ieders 'cup of tea'.
Holland van The Beach Boys is inderdaad een heel goed album. Daar ben ik het dan wel mee eens☺.
Met Lover Of The Bayou is het uiteindelijk nog goedgekomen. Tom Petty heeft met zijn vroegere maten van Mudcrutch een werkelijk alles versplinterende cover versie opgenomen.

Roger McGuinn maar weer eens van stal gehaald. Ergens heb ik toch een zwak voor de man. The Byrds, eens een prachtige band, kalfde onder zijn leiding langzaam af. Ondertussen werd David Crosby, de man die hij na een stevige ruzie uit the Byrds had gezet, een wereldster. Op last van een guru veranderde hij zijn voornaam van Jim in Roger, maar ook dat hielp niet echt. De 5 solo Lp’s kocht ik bij BOL als Original Album Classics, 5 cd’s in een kartonnetje. RmcG + Band is wel aardig, hoewel de uitvoering van Knockin’ on heaven’s door met dat koortje op de achtergrond, erg slecht is. Voor het overige, mede dankzij zijn herkenbare, hese stemgeluid noteer ik voldoendes. Na deze periode ging hij met de ex-Byrds Chris Hillman en Gene Clark in zee, maakte nog één erg goede solo cd (Back from Rio uit 1990) en daarna af en toe een optreden. Moge het hem goed gaan.

Een krappe voldoende (3*) voor dit album dat in de Oor jaarlijst 1975 gedeeld 52e staat.
Het klinkt allemaal erg (te) lief op dit album. Ik mis scherpe randjes en het klinkt plichtmatig.