Nativity in Black II (2000)

Ik had van Pantera hier hun cover van Planet Caravan wel op verwacht; vond ik zeker geslaagd te noemen.

Dat is zeker een geslaagde cover.
Staat ook niet op het eerste deel van NIB.

Nee, die stond veel eerder gewoon op de Far Beyond Drivenplaat. Dat zou dan behoorlijk oude koek geweest zijn voor deze, soort van, tribute.

Ik vind deel twee behoorlijk zwak ten opzichte van deel één. Dat door de weinig overtuigende bijdragen van de hipsters uit de metal zoals hed Pe, soulfly en Static X
En Megadeth maakt een rommeltje van Never Say Die. Anselmo gedraagt als zich een regelrechte Ozzy kloon op Electric Funeral. Zonde.

En Monster Magnet vraagt ook het uiterste van de luisteraar.

Busta Rhymes..Wie bedenkt dat.

Totale mislukking dit.

de eer wordt gered door Megadeth en Monster Magnet.

Op zich had hij er wel op kunnen staan vermits ook Faith No More's versie van War Pigs op deel 1 staat. Die kwam ook van de al eerder verschenen Live At Brixton.
Ik vind deel 1 ook beter. Sepultura, Bruce Dickinson met Godspeed, White Zombie en Type O Negative maakten brilajnte versies. Zelfs N.I.B. van Ugly Kid Joe is zowaar een pareltje.
Alleen jammer dat ook daar Ozzy weer meezingt (met Therapy?) net zoals hier met Primus.
Wat voor zin heeft het mee te zingen op je eigen tribute? Paul Di'Anno draait er zijn hand trouwens ook niet voor om.

In die zin vind ik War Pigs ook wat misplaatst op het eerste deel. Solitude door Cathedral staat als bonustrack daarop. Dat had beter andersom kunnen zijn.

Planet Caravan is wel mooi gedaan overigens.

En de deelnamen van Ozzy heb ik ook nooit begrepen.

De studio-versie die op The Real Thing staat is overigens wel een pak beter.
Natuurlijk wel leuk om te horen hoe Patton ludiek omgaat met vergeten teksten.

Matig vervolg op een aardig eerste album. Er staan wel wat aardige dingen op maar het meeste is toch niet bijzonder met als dieptepunt de nieuwe versie van Iron Man.

Het alweer uit 94' daterende Nativity in Black I draaide destijds regelmatig zijn rondjes in huis. Niet dat het tribute plaatje volstond met creatieve uitingen van betreffende Sabbath klassiekers, maar de schijf bevatte enkele aardige versies. Met name Cathedral kon mijn goedkeuring wegdragen met Solitude. In 2000 bedachten de marketing pionnen van EMI dat een deel 2 ook weleens in de smaak zou kunnen vallen. Wellicht dat destijds enkele 'downloadende' puberende Amerikaanse tieners hier mee uit de voeten konden. De belachelijke term ' hard music' raakte in zwang en enkele hippe metalbandjes konden meeliften op de naamsbekendheid van dit project. Het is echter huilen met de pet op, het is te genant voor woorden wat bijvoorbeeld een collectief als Hed pe ten gehore brengt. Sabra Cadabra, in mijn ogen een van de beste songs van Sabbath krijgt een schijtlollige bewerking mee, Static-X gooit een industrieel sausje over Behind the Wall of Sleep en ontbeert daarom ook de charme van de oorspronkelijke versie. De hosanna stemming bij System of a Down heb ik nooit begrepen en Snowblind intrigeert mij dan ook niet. Mustaine probeert Ozzy te imiteren en dat gaat hem nog redelijk af ook, Never Say Die klinkt als een demo maar dat komt de song vreemd genoeg ten goede. Het zijn dan ook de oudgedienden die wat mij betreft de meeste eer betuigen aan de aartsvaders zonder echt indruk te maken. Met dit soort initiatieven hoef je wat mij betreft zeker niet heel dicht bij het origineel te blijven, maar probeer wat creatiever uit de hoek te komen dan nu het geval is. Naar mijn weten kreeg deze plaat ook een stuk minder exposure in vergelijking met deel 1 en dat is vanuit kwalitatief oogpunt ook terecht.