Booker Ervin - Tex Book Tenor (1968)

Geweldige line up met Shaw en de nimmer tegenvallende Barron en natuurlijk Ervin zelf. Arnet en Higgins vormen een zeer solide ritmesectie.
204 is een meesterwerk !!

Ah, good old Booker Ervin. Toch wel een belangrijke man in mijn jazz-ontwikkeling, omdat hij natuurlijk de vaste tenorsaxofonist was van mijn eerste jazzheld Charles Mingus in diens gloriedagen.

Zijn soloplaten laten me altijd een beetje koud, eerlijk gezegd, en helaas was deze geen uitzondering. Knap gespeeld allemaal, maar in een track als het door spoon aangehaalde '204' (een soort hyper-hardbop waarvan je niet zou zeggen dat het pas in 1968 is opgenomen) mis ik toch een beetje de soul en de ideeënrijkdom die hem bij Mingus naar zulke grote hoogtes dreef.

Desondanks een fijn plaatje, dat mede vanwege de deelname van Shaw en Higgins nog best aan te raden zou zijn aan andere jazzfans op Musicmeter.

Je noemt me naam, dus voel ik me genoodzaakt te reageren. Je klinkt niet echt enthousiast en mist "soul"
Dan ga ik toch een beetje twijfelen (had ik te veel bier op bij beluistering ?? banaan in mijn oren??) Jij staat niet bekend als iemand die zomaar wat neertypt dacht ik zo

Ervin is geen Coltrane, dat moge duidelijk zijn. Hard-bop met soms een post-bop uitstapje. Een rauwe ongecompliceerde en energieke toon. Bluesy en soulvol. Zo staat Ervin bekend, dat is de reden waarom Mingus hem in zijn band wilde hebben (heb ik niet van hem persoonlijk, Dat verteld de geschiedenis ) en dat is ook precies wat ik al een aantal jaar hoor op de diverse solo albums en waar ik hem tegenkom als side men

Dat zijn solo albums jou niet aanspreken zit hem volgens mij in het gemis van Mingus. Conclusie zou kunnen zijn dat je eigenlijk geen liefhebber bent van Ervin , maar des te meer van een Mingus compositie. Ervin is eigenlijk bijzaak ??

Voor een stevig weerwoordje ben onzekere ik nog gaan kijken wat het internet van specifiek dit album vind. Ik kan het hier gaan oplepelen, maar je kunt het zelf ook vinden en is over het algemeen lovend en voorzien van hoge scores. Inhoudelijk commentaar komt overeen met mijn ervaring. Mijn ego weer hersteld dus en daarmee ook geen behoefte om zwaar de strijd aan te gaan om de eer van dit geweldige album te herstellen

Internet liegt, dus pak ik er ook nog even the good old penguin guide bij. Met het vermoeden dat hier de waarheid boven tafel zou komen en toen donderde ik dus van mijn stoel. Want topscore en slotzin "An Overlooked Classic" was mij als Booker Ervin en Penguin guide liefhebber ook al die jaren ontgaan.

Jouw commentaar dat je dit nog best aan te raden zou zijn om Shaw en Higgins (de laatste is de enige met weinig opmerkelijk spel op dit album naar mijn idee) is wel erg kort door de bocht. Dit is op alle fronten een bijzonder goed en vooral plezierig album. energiek, soulvol, goed (samen)spel en goeie composities, niet te lang..etc "Overlooked Classic" gaat wel wat ver maar binnen genre en discografie zeker een toppertje dacht ik zo.

Probeer het later nog eens joh! Je weet niet wat je mist

Hahaha, mooi stuk. Laat ik vooropstellen dat ik absoluut wél 'zomaar wat neertyp', in zoverre dat iedereen die (beleving van) muziek probeert in woorden te vatten per definitie maar wat kletst.

Mijn reactie moet als niets anders worden gelezen dan dat, in mijn persoonlijke beleving, de soloplaten van Ervin me altijd wat tegenvallen, in vergelijking hoe gaaf ik zijn solo's vindt binnen de composities van Mingus.

Het zou uiteraard goed kunnen dat ik later tot andere inzichten kom. Een herbeluistering zal er ook zeker wel nog een keer van komen, al is het lijstje te beluisteren albums - dat zul je wel herkennen- soms bijna oneindig. Een dergelijke vurige verdediging zoals hierboven helpt in ieder geval al om de nieuwsgierigheid naar wat ik precies mis te vergroten.

Toevallig zat deze in mijn kerstbestelling en deze week in de auto. Ik zal deze week ook nog wel met een oordeel komen. En ik heb uiteindelijk altijd gelijk natuurlijk...

Mooi klote, Dacht ik gewonnen te hebben met het hele internet en zijne koninklijke jazzoppergoden Cook en Morton aan mijn zijde komt er weer iemand met een eigen mening..

HOUD HET DAN NOOIT OP!!!

Dit is geen klets hoor, wijze woorden!!

Laat ik er dan lafjes tussen in gaan zitten, wel zo veilig natuurlijk. Allereerst plaatst deze plaat Structurally Sound toch in een ander daglicht. Eigenlijk is die gewoon echt niet zo heel erg goed. Dat in tegenstelling tot deze plaat.

Wat een band joh! Woody Shaw is bizar goed op deze opnames. Zijn latere toon is al duidelijk hoorbaar, vooral in de modale stukken. Een ware gevoelstrompettist waar elke noot altijd raak is. Ik vind de rol van Higgins overigens ook bijzonder goed en juist opvallend. Goed, hij krijgt niet veel solo-ruimte maar Higgins maakt de plaat zoals hij klinkt. De Groove van Gichi: die wordt mede mogelijk gemaakt door Billy Higgins. Hij is altijd minder aanwezig dan een Elvin Jones of pak em beet Rashied Ali, Andrew Cyrille maar een plaat zou heel anders zijn zonder hem.

Het lijkt wel of Ervin ook verder gegroeid is op deze plaat. Geen suffe standards, geen ongeinspeerd afraffelwerk maar vlotte hardbop met een diepe soul ondergrond. En blues natuurlijk, dat is misschien wel het handelsmerk van hem. Booker 'voel' je spelen. Alleen op technisch vlak vervalt hij nogal vaak in dezelfde licks maar op gevoelsmatig vlak blijft dit een heerlijke saxofonist. Z'n rauwe, woeste toon gaat prachtig samen met het dansende akkoordenpallet van een jonge Kenny Barron.

Voor mij is het niet 204 maar de opener Gichi die eruit springt. Klinkt een beetje als een Hancock compositie maar dan met een vettere groove. Het album swingt gewoon en neigt wat naar postbop op sommige vlakken. Heel erg spannend is het allemaal niet, maar lekker ist wel. Ik begrijp de Ervin van hier, een totaal andere Ervin is dan die met Mingus. Dat heeft denk ik ook met Mingus' gigantische dominantie en vermogen het beste uit iedereen te halen te maken. Als ik denk aan een Charlie Mariano, Jaki Byard, Shafi Hadi of Jimmy Knepper heb ik hen ook nooit naar hogere hoogtes horen gaan dan in de band van Mingus zelf. Toch weet Ervin zich wel staande te houden als individu die iets te zeggen heeft.

Een goeie plaat, een lekkere plaat. Eentje die ik zeker nog wel vaker uit de kast zal trekken.

Ik luister de laatste tijd veel Kenny Barron. Ik vind zijn pianospel bijzonder prettig. Ben op zoek naar de juiste woorden om zijn spel te omschrijven. Dansend akkoordenpallet is treffend.

Verder een uitstekende omschrijving van album en Ervin

Anticlimax

Hoi Opa, hoe is het daarboven? Hebben ze daar ook jazz? Deze elpee zat in één van je dozen met veel werk van Mingus. Je weet dat ik veel van je heb opgestoken. De grote meneren ken ik dus wel zo'n beetje. Maar deze nog niet. Ik val voor zijn geluid. Lekker robuust. En zijn kompanen kunnen er ook wat van. Gelukkig zitten er hier op de site een paar jazzcats. Die nemen jouw rol hopelijk over. Blij toe want anders verdwaal ik in het enorme aanbod. Ik snuffel verder in je collectie. En jij stopt met stiekem roken! Ik zag het wel... Ciao!