Joe Satriani - Time Machine (1993)

Prachtige cd met als hoogtepunten zoals op de eerste cd "the mighty turtelhead"en "baroque", maar vooral de tweede cd met live opnames zijn steengoed zoals "the crush of love"en "echo". Het zijn allemaal ijzersterke nummers vertolkt door een supergitarist.

Jezus.....

Die nummers: banana mango en speed of light....
Die klinken zoooo triest ...mijn god...

Lijken wel net nummers voor als je op sterven ligt..

maar voor de rest: 2,5

Sterk verschil tussen de 2 cd's bij dit album

CD 1: 2,0*
CD 2: 4,5*

Maar omdat CD1 zo teleurstelde ga ik voor de 3 sterren.

In tegenstelling tot Sinterklaas vind ik met name Speed of light één van de hoogtepunten van dit album.

Zo ongemerkt was het album hier al een paar jaar niet meer gedraaid. een kleine herontdekking. De studio-CD is wat wisselvallig, de live-CD is fantastisch.
De eerste drie nummers van CD One zijn wel goed, met All Alone (also known as Left Alone) als eerste hoogtepunt. Met de volgende drie nummers zakt het peil wat in. Niets op tegen als hij zingt maar aan Crazy valt weinig leuks te beleven. Speed of Light is dan weer beter (lekker tempo en goed in het gehoor), Baroque is sfeervol en Dweller on the Threshold is gewoon mijn favoriete nummer; echt een supersnel nummer zoals ik het graag hoor. Banana Mango is een leuk solostukje. Dreaming # I I heeft de titel van die prachtige EP van hem, maar dat peil haalt dit nummer niet. De volgende twee nummers weten me helaas niet optimaal te boeien. De lange Woodstock Jam is muzikaal gezien wel interessant. Voor mij nog wel de moeite waard om me een dik kwartier in te verdiepen. CD Two is gewoon optimaal genieten geblazen. Het valt me op dat er altijd veel nummers van Surfing with the Alien in zijn setlist voorkomen. Dat blijft ook een schitterend album.

Half studioalbum met veelal eerder onuitgebracht materiaal, half livealbum uit verscheidene optredens tijdens twee tournees. De hoes is intrigerend maar ik vind hem wel mooi, gezien albumtitel en thema. Vier nummers (Dreaming Number Eleven, Banana Mango, Banana Mango en Saying Good-Bye) zijn afkomstig van de allereerste in eigen beheer uitgebrachte EP: klik.

Over cd 1, het studiogedeelte, ben ik half en half tevreden. Tot en met nummer negen worden mooie stukken muziek afgewisseld met geweldige stukken muziek. Drie voorbeelden van zijn kunnen: Time Machine, Speed of Light en Dweller on the Threshold. Vanaf nummer tien begint een onwennig gevoel, het klinkt als half afgewerkte muziekstukken en probeersels, zeker het laatste nummer maar logisch omdat het een "Jam" betreft. Tot en met nummer negen zou ik een vier geven, nummer tien tot en met veertien bedek ik met de mantel der liefde...

Over cd 2, het livegedeelte, kan ik kort en duidelijk zijn, dit verdient een hele mooie vier, wat hij in de studio klaarspeelt, doet hij live met zijn ogen toe. Zelden zo veelzijdig gitaarspel gehoord en nu ik er aan denk: je moet het maar kunnen, je publiek begeesteren met overwegend instrumentale muziek maar dan van een hoge kwaliteit. Ik heb nog een aantal zaken opgezocht aan de hand van het cd-boekje: nummer, plaats en datum opname. Astemblieft!

15. Satch Boogie: The Tower Theatre, Philadelphia, december 1992
16. Summer Song: The Orpheum Theatre, Boston, december 1992
17. Flying in a Blue Dream: The Apollo, Hammersmith, maart 1993
18. Cryin’: The Tower Theatre, Philadelphia, december 1992
19. The Crush of Love: The Tower Theatre, Philadelphia, december 1992
20. Tears in the Rain: The Tower Theatre, Philadelphia, december 1992
21. Always With Me, Always With You: The Tower Theatre, Philadelphia, december 1992
22. Big Bad Moon: The Tower Theatre, Philadelphia, december 1992
23. Surfing with the Alien: The Orpheum Theatre, Boston, december 1992
24. Rubina: The Tower Theatre, Philadelphia, december 1992
25. Circles: The California Theatre, San Diego, juni 1988
26. Drum Solo (Jonathan Mover): The California Theatre, San Diego, juni 1988
27. Lords of Karma: The California Theatre, San Diego, juni 1988
28. Echo: The California Theatre, San Diego, juni 1988

Line-up 1988
Joe Satriani (gitaar), Stuart Hamm (bass) en Jonathan Mover (drums)

Line-up 1992-1993
Joe Satriani (gitaar), Matt Bissonette (bass), Phil Asley (toetsen) en Gregg Bissonette (drums)

Disc 2 met het livegedeelte is bij mij wat ondergesneeuwd geraakt doordat het album om het studiogedeelte, zo door de jaren heen, nog steeds weinig gedraaid is en er wel eens vergeten wordt dat het album ook een livegedeelte heeft. Verder maken de dubbel live-CD's Live in San Franciscoen Satriani Live! deel uit van mijn verzameling, en die albums duren elk circa twee uur. Time Machine kent echter mooie uitvoeringen van Flying in a Blue Dream, The Crush of Love, Big Bad Moon, Surfing with the Alien, Circles etc. Hier had Joe nog haar op zijn hoofd en speelde hij zonder zonnebril. Op het album Joe Satriani uit 1995 heeft hij ook nog haar, maar vanaf G3: Live in Concert (1997) is het uiterlijk van Joe tot de dag van vandaag ongewijzigd gebleven: kaal met zonnebril. Niet dat dat van invloed is op zijn spel, maar ik vroeg me zo af sinds wanneer hij eigenlijk kaal is.

Tussen 1995 en 1998 afgaande op de albums...

Ik heb wat gemengde gevoelens over deze uitgave..... Het is alom bekend dat er demo versies opstaan en left-overs van The Extremist. En zo klinkt de cd dus ook. Een wisselvallige productie en matige nummers. Uitschieters zijn de sfeervolle bluesnummer All Alone, Time Machine en het ingetogen Baroque. Daartegenover is Speed Of Light je reinste zelfplagiaat van Motorcycle Driver van het vorige album.
Vanaf nummer 10 zijn het experimentele nummers en er staat een 16 min. durende jazz jam op (Woodstock Jam), degene die dat uit kan houden is hier echt een liefhebber van of je hebt gewoon teveel tijd in je leven..... , niet aan mij besteed dus.
Het 2e deel (live) heb ik geen oordeel dus mijn waardering is puur op het studio gedeelte.
Uit principe geef ik geen waarde oordeel over live registratie's.

"I first shaved my head in early '96."

Bron: Joe Satriani's Chome Dome; I Never Had Good Rock & Roll Hair.

Altijd zwaar moeite gehad met dit album. De speelduur is te lang, los van de eerste track is het songmateriaal weinig aansprekend, de productie niet bijzonder en blijkbaar is het album een samenraapseltje. Zo sterk als het album The Extremist is, zo zwak is deze opvolger. Het lukt me niet om dit van A tot Z uit te luisteren. Daarom blijf ik met een gat in mijn stemmen zitten bij de reguliere albums van Joe. Of misschien zijn hier de 2* voor uitgevonden. Gelukkig kwam het na dit album weer goed.

Ik vond het niet bijster sterk allemaal toen ik de CD destijds van de bibliotheek leende en alhoewel later aangeschaft, is Time Machine sinds de laatste berichtgeving ook nooit meer gedraaid. De eerste helft gaat nog wel, maar vanaf het moment dat Joe (weer) zingt op Crazy komt de klad er aardig in, kan me voorstellen dat je dit niet meer dan 2* wil toekennen, ware het niet dat er (waarschijnlijk niet voor niets) een ijzersterke livedisc bijzit.

Het aantal keren dat ik dit album heb gedraaid is op één hand te tellen. Onlangs heb ik gisteren dit album weer eens gedraaid. Het is materiaal wat op de planken is blijven liggen, en de eerste 4 albums niet hebben gehaald. Om één of andere reden. Toch staan er wel mooie nummers tussen. Het gevoelige Thinking of you, Speed of light, Dweller on the threshold, the mighty turtle head. Dit album en de opvolger The beautiful guitar sluiten een tijdperk af. En luiden tegelijkertijd een nieuw tijdperk in. Woodstock Jam is in feite een test. Dat nummer moet je vaker beluisteren . Not of this earth t/m de Extremist die albums hadden slechts één draaibeurt nodig voor een optimale beoordeling De albums vanaf 1995 heeft meerdere draaibeurten nodig voor een optimale beoordeling. En JA!!! volledig mee eens. Als Joe nummers schrijft waarin gezongen moet worden. Moet hij toch eens overwegen om een zanger of zangeres tijdelijk aan de line up toe te voegen. Het komt de kwaliteit alleen maar ten goede met een zanger of zangeres. Gitaar en zingen is over het algemeen geen goed huwelijk. Maar ik vind de zang van Joe altijd nog beter dan dat demotiverende en haast slaapverwekkende zang van Mark Knophler. Gitaristen als Jeff Beck en Jan Akkerman laten het altijd over aan een zanger of zangeres. ik heb de 25 cd box van Jan Akkerman. Waarvan 23 albums instrumentaal en 2 albums met een zanger. Een album met Tony Scott en een album met Kaz Lux, dit terzijde. Een nummer als I believe had veel beter geweest als het door een zanger is ingezongen. Niettemin is disc 1 aardig, maar ook niet meer dan dat : 3.5. disc 2 daarentegen live staat Joe natuurlijk moeiteloos z'n mannetje een 5.0.