Geinoh Yamashirogumi - Yamato Gensho (1977)

Dat laatste nummer komt als een behoorlijke verrassing; het heeft wel een hoop weg van Stomu Yamashta's Go. Behoorlijk funky

Dit werk is behoorlijk anders dan het voorgaande album, vooral een stuk minder intens. Het gaat een beetje verder waar Dou no Kenbai is gebleven. De nadruk ligt erg op mooie Japanse koren en samenzang. De plaat doet ook erg melancholisch aan daardoor, met een hoop traditionele Japanse folkmuziek en bijbehorende - vocale - pathos. Vooral de Japanse percussiestijl blijf ik erg mooi vinden. Doet me soms denken aan de percussie door Goblin in ''Suspiria''. Verder vind ik het allemaal net iets té braaf en mooi. Het heeft wel degelijk wat, maar ik ben niet zo weggeblazen als bij de Mountain of Fear uit '76(of in mindere mate door de filmscore onder ''Akira''). Het is een beetje ''genre-werk'', vrees ik. De stijlwisselingen op het eind, hoewel aardig klinkend, vat ik ook niet helemaal.

Wel leuk overigens dat dikwijls de shamisen te horen is - een Japans gitaarachtig instrument. Vaak te zien en te horen in die oude samoerai films van weleer. Afijn, nu heb ik zin om Sword of Doom weer eens te mogen zien.