Bonnie Raitt - Silver Lining (2002)

Erg toffe mix van blues, rock en country. Zeker het beluisteren waard. Hoogtepunten van het album zijn: Monkey Business, Gnawin' on It en No Gettin' over You.

4*

Met Silver Lining kijkt Bonnie met haar zilvere lok je uitdagend aan vanaf de hoes. Een beetje onwerkbaar haar denk ik zo, maar het staat haar mooi. De laatste tijd weer meer waardering voor haar muziek, gitaarspel en bovenal haar stem gekregen. Eerst vond ik haar muziek wat tam en kabbelend, maar daar kijk ik nu wel wat anders tegen aan. Vooral de rustige gedragen nummers komen binnen en de wat ruwere bluesrock i.c.m. de gedegen country zijn heel prettig om naar te luisteren. Yep, ik mag haar wel.

Even een correctie voor de hoes ingediend, want hier stond al die jaren het grijze vlak van de promo-CD afgebeeld. Ik heb nu de echte hoes geplaatst. Zo zonder enige tekst op de hoesafbeelding mag Bonnie zich scharen in het illustere rijtje popklassiekers die iconisch genoeg zijn om het zonder groeps- of artiestennaam te stellen. Maar dat komt in dit geval omdat artiest + titel zijn genoemd in het zijvakje onder de doorzichtige CD-tray, dus naast de eigenlijke CD-houder, zeg maar. En de hoesafbeelding hierboven toont alleen de frontpagina van het boekje. Zo ging dat vaker in het CD-tijdperk.

Maar het gaat natuurlijk om de muziek. Dit is niet Bonnies beste, maar tegelijkertijd klinkt ook hier weer die vertrouwde mix van vleugjes blues, jazz en rock, bijeengehouden door de nog steeds sterke, heldere stem van Bonnie, haar slide-gitaarspel en de inbreng van haar bandleden. Die band was op dit moment al flink wat jaren vertrouwd van samenstelling, maar de toevoeging van de uit New Orleans afkomstige pianist Jon Cleary - sinds het vorige album - heeft wel degelijk invloed op het totaalgeluid. Het swingt en groovet net wat meer in sommige nummers, met name in de twee nummers die Cleary zelf aanleverde: Monkey Business en Fools game.

Bonnie is goed bij stem en het songmateriaal - een mix van covers en eigen nummers - is over het algemeen in orde. Al staan er toch, zoals bij bijna elke Raitt-plaat, een paar missertjes op. In Back around integreert ze Afrikaanse invloeden met haar kenmerkende countryblues, maar het nummer verwatert naar mijn idee teveel en komt niet echt van de grond.
Gelukkig sluit ze mooi af met een verstilde pianoballade Wounded heart. Dat is een van de hoogtepunten, net als het eveneens verstilde Wherever you may be, de prachtige titelsong (een cover van David Gray), het rockende Gnawin'on it en het berustende Valley of pain. Met name in de tweede helft van het album ademen veel nummers berusting over verloren liefdes, een thema waar Bonnie in deze periode van haar leven kennelijk mee te maken had.

Ik ken niet alles van Raitt. Met name haar eerste (jaren 70)-werk en het meer recente werk, alsmede wat jaren 80-werk. Maar zij heeft zoveel uitgebracht dat met name de jaren 90 en 00 mij onbekend zijn. Ik weet niet of ik er heel veel aan mis. Maar misschien dat ik missende platen eens een keer ga luisteren. Ik kan toch altijd wel genieten van haar, ook op haar mindere platen zijn vaak nog voldoende.

Ik ken ook niet al haar werk, dat is ook haast niet te doen. Maar een tiental CD's en zelfs twee LP's heb ik toch wel van haar. De jaren negentig waren wel haar commercieel meest succesvolle periode, met name na het met meerdere Grammy's onderscheiden comeback-album Nick of time (1989) en het duet met JohnLee Hooker, In the mood (1990), dat haar grootste hit werd.

Maar dat was dus in het CD-tijdperk, wat de relatieve onverkrijgbaarheid van haar albums uit die periode op vinyl verklaart. Het meeste van haar werk heb ik dus op CD, en ik weet dat jij voornamelijk LP's koopt (en streamt, dat is in deze gevallen natuurlijk zeker een optie).

Mis je dan heel veel als je die jaren 90 en 2000-platen niet kent? Mwah, het is maar hoe je het bekijkt. Haar beste albums maakte ze volgens mij in de eerste helft van de jaren zeventig op Warner Bros, al is het niveau van haar output door de jaren heen vrij constant. Eigenlijk val je je nooit een buil aan een album van Bonnie Raitt.
Die Capitol-platen zijn best goed, mooi opgenomen ook, maar missen vaak een echt scherp randje. Enkele van die succesalbums klinken wat gladjes, al neemt dat na het wat ruwer klinkende Fundamental wel weer wat af. Wat blijft is haar stem, die lang onaangetast is gebleven, en haar slide-gitaarspel.

Gek eigenlijk, het lijkt wel of veel artiesten die jarenlang albums opnemen voor het mainstream-label Capitol op een gegeven moment in een flow komen waarin het lijkt alsof ze telkens (bina) hetzelfde, ietwat gladgestreken album opnemen. Denk aan Joe Cocker, Tina Turner en tot op zekere hoogt ook Tony Joe White (die zat weliswaar niet bij Capitol, maar wel bij hetzelfde management als Joe en Tina). Is dat iets wat je de Capitol-curse kan noemen?

Als je dan kijkt naar het gemiddelde eindcijfer hier op de site, zie je wel dat zodra ze bij het Indie(?)-label Redwing zit, de waardering flink stijgt. Dus die 'commerciele' jaren van Raitt staan zeker niet garant voor de kwaliteit en beleving die liefhebbers zoeken.