0
geplaatst: 3 december 2006, 18:23 uur
Dit is echt heel mooi.
Ik denk aan Deaf Center, Henryk Górecki, Max Richter, Ryan Teague.
Donker, weemoedig. 4,5 *.
Ik denk aan Deaf Center, Henryk Górecki, Max Richter, Ryan Teague.
Donker, weemoedig. 4,5 *.
2
geplaatst: 5 juni 2025, 21:57 uur
Encre, het synoniem van Yann Tamboer. Ik heb hem leren kennen via de prachtige plaat 'Luxe' onder een ander synoniem van Yann Tambour , namelijk Stranded Horse. Een prachtige wereld plaat waar vooral de kora een belangrijke rol speelt.
Via Music Meter kwam ik er achter dat Encre dus eigenlijk een voorloper is van Stranded Horse en toen ik goed keek kwam Plexus II me wel bekend voor. Zitten zoeken in mijn grote collectie en inderdaad bleek ik dit schijfje te hebben. Waarschijnlijk ergens in Frankrijk tweedehands op de kop getikt. Maar nooit goed beluisterd.
Nu is de muziek van Encre wel wat anders dan Stranded Horse. De laatste meer world achtig met kortere nummers , met zang. Gewoon hele mooie muziek.
Encre is experimenteler, ergens tussen elektronisch drone achtig en neo klassiek in. En ook wel weer ergens een Tangerine Dream gevoel uit de jaren 70/80.
Plexus II is een reis van bijna 41 minuten, uitgegeven op het Franse cult label Miasmah van Erik Skodvin, die meer van zulke muziek uitgeeft. Onder andere muziek van hemzelf onder de naam Deaf Center en ook Colleen wordt genoemd, een avant garde achtige celliste.
Bestaande uit één compositie van veertig minuten gebruikt Tambour zijn cello, stem en de natuurlijke geluiden om hem heen om langzaam een symfonie samen te stellen in de stijl van Steve Reich of Max Richter.
Passend bij de lengte ontvouwt het werk zich langzaam, beginnend met een geleidelijke opbouw van schrapende en krakende strijkers om daarna te evalueren door de toevoeging van zingende strijkersaccenten, heldere tokkels en rommelende pianoakkoorden. De aandacht wordt getrokken door de steeds groeiende opeenstapeling van geluiden, zozeer zelfs dat het rustgevende ritme van het stuk bijna onopgemerkt blijft. Wanneer de muziek na 14 minuten verder uitdijt en hoorns en achterwaartse effecten hun intrede doen, wordt het stuk nog betoverender en meeslepender; totdat het iets later weer terugkeert naar het begin, waar slechts een schrapende snaar ademt over een zacht klikkend patroon. Hypnotiserende muziek, soms wat minimaal en repeterend, muziek die je meeneemt in een eigen reis, in een eigen universum. Betoverend en mysterieus.
Intussen heb ik ook de andere twee Stranded Horse cd's binnen en ook nog 2 andere Encre titels besteld. Want ik ben diep onder de indruk van Yann Tambour, die met twee redelijk verschillende projecten sublieme kwaliteit laat horen.
Via Music Meter kwam ik er achter dat Encre dus eigenlijk een voorloper is van Stranded Horse en toen ik goed keek kwam Plexus II me wel bekend voor. Zitten zoeken in mijn grote collectie en inderdaad bleek ik dit schijfje te hebben. Waarschijnlijk ergens in Frankrijk tweedehands op de kop getikt. Maar nooit goed beluisterd.
Nu is de muziek van Encre wel wat anders dan Stranded Horse. De laatste meer world achtig met kortere nummers , met zang. Gewoon hele mooie muziek.
Encre is experimenteler, ergens tussen elektronisch drone achtig en neo klassiek in. En ook wel weer ergens een Tangerine Dream gevoel uit de jaren 70/80.
Plexus II is een reis van bijna 41 minuten, uitgegeven op het Franse cult label Miasmah van Erik Skodvin, die meer van zulke muziek uitgeeft. Onder andere muziek van hemzelf onder de naam Deaf Center en ook Colleen wordt genoemd, een avant garde achtige celliste.
Bestaande uit één compositie van veertig minuten gebruikt Tambour zijn cello, stem en de natuurlijke geluiden om hem heen om langzaam een symfonie samen te stellen in de stijl van Steve Reich of Max Richter.
Passend bij de lengte ontvouwt het werk zich langzaam, beginnend met een geleidelijke opbouw van schrapende en krakende strijkers om daarna te evalueren door de toevoeging van zingende strijkersaccenten, heldere tokkels en rommelende pianoakkoorden. De aandacht wordt getrokken door de steeds groeiende opeenstapeling van geluiden, zozeer zelfs dat het rustgevende ritme van het stuk bijna onopgemerkt blijft. Wanneer de muziek na 14 minuten verder uitdijt en hoorns en achterwaartse effecten hun intrede doen, wordt het stuk nog betoverender en meeslepender; totdat het iets later weer terugkeert naar het begin, waar slechts een schrapende snaar ademt over een zacht klikkend patroon. Hypnotiserende muziek, soms wat minimaal en repeterend, muziek die je meeneemt in een eigen reis, in een eigen universum. Betoverend en mysterieus.
Intussen heb ik ook de andere twee Stranded Horse cd's binnen en ook nog 2 andere Encre titels besteld. Want ik ben diep onder de indruk van Yann Tambour, die met twee redelijk verschillende projecten sublieme kwaliteit laat horen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.