Ronnie Lane's Slim Chance - One for the Road (1976)

"He stept outside of the bullshit to take it back to the music"

- Eric Clapton

Wat mij betreft een kandidaat voor "Miskend Talent''.
Zoals zijn stem breekt halverwege Indian Summer...
Echter dan Ronnie vind je ze niet.

voorlopig 3,5 kan meer worden

Heb je wellicht nog wat meer te melden dan alleen het cijfertje?

Hmm, ik wil op zich wel een poging wagen... als je voor lief wil nemen dat ik nogal een grote ''fan'' ben. Dat klinkt zo vreselijk...''fan''... Bewonderaar in ieder geval. Maar van een enigszins verkleurd beeld is dus sprake hier .

Ja, wat kan ik zeggen.. Wat is het dat mij zo beweegt in deze muziek? Het is een soort van traditionele rock die soms wat weg heeft van folk. Roots-rock dus(?)
Maar wat voor mij belangrijker is dan dat labeltje is dat het hier om een muzikant gaat die volkomen zijn eigen ding doet. De puurheid van een nummer als Indian Summer. De fragiele en ontwapenende zang van de man die altijd 2e viool speelde in de bands waar hij in zat...
De tragiek van altijd onderschat zijn, - en tegenwoordig zo goed als vergeten - maar toch zo'n oeuvre aan muziek nalaten... De ''good time'' rock n roll, heerlijke, haast oubollige rock 'n roll, die soms de kop opsteekt, zoals in One For The Road.
Maar de essentie is voor mij: het leven dat uit dit plaatje spreekt (en uit al z'n werk, eigenlijk). Dat is het.

I'd rather have a bad time than no time at all

En zonder sentimenteel te worden is het gewoon een goeie (Britse!)roots plaat met eerlijke liedjes.

Dat is het inderdaad bij Ronnie Lane. Het lijkt wel of die man constant met een glimlach stond te spelen. Het plezier én het talent druipt er van af en het is juist die combinatie die me zo aanspreekt bij Lane. Wat dat betreft vind ik hem wel enigszins te vergelijken met John Phillips op zijn Wolfking album. Aan de ene kant lijkt het of de nummers uit de losse pols zijn geschreven door de manier waarop ze worden gebracht, maar aan de andere kant weet je gewoon dat de muziek zo goed in elkaar zit dat er haast wel moeite voor moet zijn gedaan.

Burning Summer is inderdaad een prachtig nummer, maar ik denk dat One For the Road toch wel m'n favoriet is hier. De energie die hij daar insteekt, geweldig!

Jasper, wat die vergelijking met Philips betreft kan ik je heel goed volgen. Af en toe doet dit album qua sfeer en sound me ook een beetje denken aan het solo werk van George Harrison. Soms klinkt Ronnie zelf ook een beetje als George.

Het is een genot om deze muziek te beluisteren, het doet een mens echt goed. Wel jammer dat z'n platen tegenwoordig zo moeilijk te vinden zijn....

Ook ik hoor hier regelmatig George in, soms is de gelijkenis echt eng zelfs! Verwante geesten, zeer zeker.

Tja, die eerste 3 Slim Chance platen - en met name dit album - vragen om een goeie re-issue, want onder de 30 euro haal je hem niet uit denk ik.
Misschien nuttig om te vermelden dat van Anymore for Anymore er een vinyl re-issue is op Marquee uit 1990 die zeer betaalbaar is en kwalitatief ok, maar zelfs die is redelijk lastig te vinden... Maar kost nagenoeg niks, ongeveer 5 pond heb ik daar laatst voor betaald...

Net als de twee voorgangers is ook dit een voortreffelijk album van Ronnie Lane & Slim Chance. Gewoon wreed om maar twee favorieten aan te mogen wijzen want dit hele album is fantastisch. Staat voor mij gewoon geen slecht nummer op. Zo langzamerhand heb ik alles van Ronnie Lane wel te pakken. Helaas moet ik zeggen. Ik wou dat er nog weer iets opdook uit de periode 1974-1978. Heb er soms behoorlijk voor moeten betalen maar nooit spijt van gehad. Een unieke mengeling van folk, country, blues en een beetje jazz gespeeld met enthousiasme en plezier. Een van de absolute hoogtepunten is Harvest Home, een instrumentaal nummer. Ronnie schreef het n.a.v. de verschillende avonden in het najaar dat hij van de pub naar zijn boerderij terug wandelde en hij de tractoren op het land zag rijden met de lampen aan tot diep in de nacht om de oogst op tijd binnen te halen. Het nummer is buiten op het erf opgenomen. Aan het eind hoor je de kinderen van Ronnie en zijn groepsleden op de achtergrond spelen en joelen. Ik was er graag bij geweest.

Ik had 'm al op CD maar vanochtend heb ik een puntgaaf exemplaar op vinyl te pakken gekregen. Er zit ook een prachtige binnenhoes in. Dat wist ik niet. Voor € 6,-- gekocht in het dorpje Vries. Het is dus nog mogelijk om iets leuks op vinyl voor een zacht prijsje te scoren.