Wolf Eyes with John Wiese - Equinox (2006)

Best een leuke plaat, maar verrassend braaf. Waar ik Wolf Eyes vooral ontzettend waardeer om hun krakende en piepende grafherrie, is Equinox een lang uitgesponnen track die weinig harsh is. Slecht is het zeer zeker niet, maar jammer genoeg ook niet al te indrukwekkend. Archetypische music by accident, maar juist met een (suggestie van) een beetje structuur was één en ander misschien wat meer geslaagd geweest. Nu moet Equinox vooral sferisch zijn, en dat is 'ie wel, maar slechts ten dele. Ik doe het overigens negatiever klinken dan het is - ik vond het goed te genieten, maar van giganten als Wolf Eyes en John Wiese verwacht ik net dat ietsje meer. Fireworks begint doodleuk met vijf minuten stilte (daar hebben de heren een handje van), waarna er een tien minuten lang naar het geluid van (verrassing) vuurwerk kan worden geluisterd, met hier en daar de stemmen van enkele enthousiaste toeschouwers (de heren zelf, neem ik voor het gemak maar aan). Een field recording dus, en een intrigerende - een flink stuk interessanter dan de titeltrack. In ieder geval: een aardige plaat, niets meer, niets minder. 3,5*